ตอนที่ 6 ชีวิตสาวใช้และความลับในจวน

ชีวิตในยุคโบราณที่เต็มไปด้วยกฎระเบียบและข้อจำกัดมากมายนี้ ช่างแตกต่างจากชีวิตอิสระเสรีที่เคยมีอย่างสิ้นเชิง การปรับตัวให้เข้ากับมันจึงยากเย็นแสนเข็ญ แต่ด้วยบุคลิกเดิมของร่างนี้ที่ดูเรียบร้อยเป็นทุนเดิม จึงทำให้การแสดงเป็น ‘ชิงหลัน’ คนใหม่ผ่านไปอย่างทุลักทุเล

น้ำตาลได้แต่บ่นพึมพำกับตนเองในใจขณะทำงาน ‘ชีวิตนี่มันเลือกเกิดไม่ได้จริง ๆ สินะ…อุตส่าห์ได้ข้ามภพมาทั้งที ทำไมไม่ส่งไปเข้าร่างคุณหนูสูงศักดิ์สักบ้าน หรืออย่างน้อยก็เป็นฮูหยินของท่านแม่ทัพสุดหล่อ กล้ามแน่น ๆ หุ่นแซ่บ ๆ อะไรพวกนั้น ดันมาอยู่ในร่างสาวใช้แบบนี้เนี่ยนะ…ดีที่สวย ไม่งั้นแม่จะโวยให้ดู’

น้ำตาลในร่างสาวใช้ลอบถอนหายใจ ก่อนจะคิดต่ออย่างปลง ๆ

‘ยังดีนะ ที่คุณชายรูปหล่ออย่างกับพระเอกซีรีส์...แต่ก็นั่นแหละ หล่อแค่ไหนฉันก็กินไม่ได้’

หลายสัปดาห์ผ่านไป ชีวิตสาวใช้ที่เคยเป็นดั่งฝันร้ายในตอนแรก ก็เริ่มเข้าที่เข้าทางมากขึ้น เพราะแม่บ้านใหญ่ได้ทำการสอนกฏระเบียบของจวนใหม่ทั้งหมดอีกครั้ง รวมทั้งคำสอนของสาวใช้รุ่นพี่ และบทเรียนที่แลกมาด้วยความซุ่มซ่ามของตนเอง

การตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเพื่อมาขัดถูเรือนคุณชาย การบรรจงรินชาด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม หรือการขานรับทุกคำสั่งอย่างว่าง่าย บัดนี้นางแสดงได้แนบเนียนขึ้นทุกวัน

ยอมรับว่าช่วงแรกมันก็ติดขัดบ้าง แต่คำว่า "ท้อแท้" ไม่ได้อยู่ในพจนานุกรมของน้ำตาล เมื่อการโวยวายไม่ช่วยอะไรได้ การทำตัวดี ๆ ไปก่อนแล้วค่อยหาลู่ทางทีหลังดูจะเป็นทางเลือกที่ฉลาดกว่า

น้ำตาลอยู่ในร่างนี้ นั่นคือความจริงที่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกเสียจากต้องเล่นไปตามเกมนี้ให้ดีที่สุด แม้ว่าภายในใจยังโหยหาไวไฟแรง ๆ กับแอร์เย็นฉ่ำในโลกเก่าอยู่ทุกวัน แต่ก็จำต้องยอมรับว่าอากาศบริสุทธิ์ยามเช้าของที่นี่ก็ไม่เลวนัก

บ่ายวันหนึ่ง ขณะที่ชิงหลันกำลังจะไปเก็บผ้าเช็ดโต๊ะที่ตากไว้ยังเรือนด้านหลังของคุณชาย ก็พบว่าผ้าผืนนั้นได้อันตรธานหายไปเสียแล้ว ‘หายไปไหนของมันวะ’ ริมฝีปากบางขยับเป็นเสียงพึมพำงุบงิบ

ชิงหลันกวาดสายตามองหาตามพุ่มไม้เตี้ย ๆ ‘ลมบ้าอะไรจะแรงเบอร์นี้’

ในที่สุด หญิงสาวก็เจอผ้าเช็ดโต๊ะผืนนั้นตกอยู่ข้างพุ่มไม้ ที่อยู่ไม่ไกลจากเรือนพักของฮูหยินน้อยเท่าไหร่นัก ‘สองคนนี้แยกเรือนยังไงให้เรือนติดกัน’

ขณะที่หญิงสาวกำลังจะก้มลงเก็บ “อ๊ะ… อ๊ะ…แรงอีก…”

เสียงคุ้น ๆ ที่ลอดออกมาจากหน้าต่างที่ปิดไม่สนิท ทำให้เท้าของชิงหลันต้องหยุดชะงักลง หญิงสาวยืดตัวตรง สองหูผึ่งขึ้นรับเสียงโดยอัตโนมัติ ‘เสียงคุ้น ๆ แบบนี้…กลางวันแสก ๆ เนี่ยนะ’ สัญชาตญาณความอยากรู้อยากเห็นในตัวมันร่ำร้องอยากดูตอนต่อไป

หญิงสาวย่องเท้าเข้าไปใกล้หน้าต่างบานนั้นอย่างช้า ๆ แล้วชะโงกผ่านช่องว่างเข้าไปด้วยใจที่ตื่นเต้น

“อุ้ย!…หนังสด” หญิงสาวพึมพำกับตนเอง ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำให้แก้มร้อนผ่าวแทบไหม้ ‘เคยดูแต่ในจอ ไม่เคยเห็นของจริง แบบนี้’

เรือนร่างสองร่างพันเกี่ยวกันบนเตียงกว้าง ทุกสัมผัสล้วนร้อนแรงและเร้าอารมณ์ แผ่นหลังของชายเกร็งแน่นเมื่อสะโพกสอบเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่องไม่ลดละ ขณะที่เรือนผมนุ่มของหญิงสาวใต้ร่างก็สยายยุ่งเหยิง ดวงหน้าแดงจัดด้วยแรงอารมณ์ที่คุกรุ่น

‘โอ้โห…แม่เจ้าโว้ย’ ‘ฮูหยินน้อย…นึกว่าเป็นกุลสตรีผ้าพับไว้ ที่แท้ก็ร้อนแรงไม่แพ้นางเอกหนังโป๊’ ‘ส่วนคุณชายอีกคน ต่อหน้าใคร ๆ ทำเป็นภูเขาน้ำแข็ง เรียบร้อย ที่แท้ก็เสือร้ายตัวพ่อโดยแท้ แล้วที่แยกเรือน…นั่นมันแค่ลวงโลกใช่หรือไม่’

แต่ขณะที่ความคิดกำลังเตลิดเปิดเปิงไปไกล ดวงตาคู่สวยก็เริ่มจับสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างของภาพตรงหน้า

‘แต่ว่า… เดี๋ยวก่อนนะ… คิดว่ามันไม่ใช่นะ’

ชิงหลันขยี้ตาของตนเองแล้วเพ่งมองอีกครั้ง

‘ทำไมแผ่นหลังนั่นดูไม่คุ้นเลย… กำยำกว่าที่คุณชายเป็น ผิวก็คล้ำกว่า...คุณชายของฉัน...เอ๊ย! คุณชายของจวนน่ะผิวขาวผ่องดุจหยกไม่ใช่รึไง หรือว่ามันมืดสีเลยเปลี่ยน’

และในจังหวะที่ร่างนั้นพลิกตัวเล็กน้อยพอให้เห็นเสี้ยวหน้า… ชิงหลันก็ต้องเบิกตากว้าง หัวใจเหมือนจะหยุดเต้นและหล่นวูบลงไปกองอยู่ที่ตาตุ่ม

หญิงสาวรีบทิ้งตัวลงต่ำจนร่างแทบจะแนบไปกับพื้นดิน มือไม้เย็นเฉียบไปหมด ความคิดเดียวที่ดังอยู่ในหัวคือ เรื่องนี้ถ้ารู้ไปถึงไหน นางต้องตายแน่ ๆ

และเมื่อนางเพ่งมองดูดี ๆ เพื่อให้แน่ใจ ทำให้เห็นว่าคนที่กำลังอัดสะโพกใส่ฮูหยินน้อยอยู่นั้นก็คือตงเทียน บ่าวคนสนิทของฮูหยินนั่นเอง

‘ตงเทียน… เป็นไปได้ยังไง…’

‘ทำยังไงดี...ฉันจะทำยังไงดี...’

‘อยู่ตรงนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว...ต้องรีบไปจากที่นี่’

‘การมารู้เห็นอะไรแบบนี้...มีแต่จะหาเรื่องตายเปล่า ๆ’

‘นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย!’ ชิงหลันคิดในใจ ความตกใจ ความสับสน และความไม่เข้าใจตีรวนกันมั่วไปหมด ‘แล้วฉันควรจะทำยังไงต่อไปดี จะแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นต่อไป หรือควรจะไปบอกใคร แล้วบอกใครได้บ้างล่ะ’

สมองของนางหมุนเร็วจี๋เพื่อหาทางรอด

‘บอกคุณชายเหรอ คุณชายเจ้าคะ ภรรยาท่านกำลังเล่นชู้กับบ่าวคนสนิทของนางอยู่เจ้าค่ะ' เขาจะเชื่อเราที่เป็นแค่สาวใช้เหรอ มีแต่เขาจะสั่งฆ่าเราปิดปากเพื่อรักษาหน้าตาของตระกูล ไม่ได้ ๆ เสี่ยงเกินไป’

‘แล้วบอกนายท่านใหญ่กับฮูหยินใหญ่ล่ะ โอ้ย! ยิ่งแล้วใหญ่ เรื่องอัปยศของลูกสะใภ้แบบนี้ มีหวังได้ตายกันหมดแน่’

เมื่อคิดได้ว่าทุกทางเลือกคือหนทางสู่ความตาย ชิงหลันก็ก่นด่าความอยากรู้อยากเห็นของตนเอง นางรีบคว้าผ้าเช็ดโต๊ะที่ตกอยู่ขึ้นมากำไว้แน่น แล้วรีบหันหลังใช้สองเท้าที่สั่นสู้ของตนเองวิ่งสุดชีวิตออกจากบริเวณนั้นทันที