4

“แอบรักฉันเหรอ” มีดในมือของคิรันแทบหล่น

“บ้าเหรอ ใคร ใครจะไปแอบรักเธอกันเล่า ฉันแค่ แค่” เขาเถียงเสียงสั่น แถมพูดไม่เป็นคำ พิรดาทำหน้าเรียบเฉย แต่คำพูดกลับกดดันอย่างจงใจ

“งั้นเหรอ ถ้านายไม่รักฉัน ฉันก็คงไม่แต่งงานกับนายแล้วล่ะ งั้นการเป็นคู่หมั้นของเรายกเลิกนะ” คิรันชะงัก เหมือนโดนฟ้าผ่ากลางใจ

“อะไรนะ เดี๋ยว เดี๋ยวสิ เธอจะไม่แต่งงานกับฉันได้ยังไง เราหมั้นกันแล้ว แบบนั้นฉันก็เป็นหม้ายขันหมากน่ะสิ ไม่เอาหรอก เสียชื่อเสียงขนาดนั้น จะมีผู้หญิงที่ไหนกล้ามาแต่งงานกับฉันอีก ไม่รู้ล่ะ เธอหมั้นแล้วก็ต้องแต่ง ไม่งั้นฉันไม่ยอมจริง ๆ ด้วย” พิรดาเอียงหน้าทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

“ไม่ยอมแล้วจะทำยังไง”

“ไม่ทำยังไง ก็ต้องแต่งตามสัญญาหมั้น” เขาตอบแบบกำปั้นทุบดิน

“ก็ในเมื่อไม่ได้แอบรักฉันนี่นา แล้วฉันจะไปแต่งกับคนที่ไม่รักฉันทำไมกันล่ะ” คิรันหูผึ่งตาโต

“งั้นถ้าฉันบอกว่ารักล่ะ เธอจะแต่งกับฉันใช่ไหม” พิรดาหัวเราะคิก

“ถ้าไม่รักแล้วเธออยากแต่งกับฉันไปทำไมกันล่ะ กลัวเสียชื่อเสียงแค่นั้นเองเหรอ ไม่มั้ง”

“แล้วเธอล่ะ อยากแต่งกับฉันไหม” เขาพูดอ้อมแอ้ม ใบหน้าแดงจัดไม่แพ้ลูกตำลึงสุก พิรดายิ้มหวาน

“อยากแต่งสิ เราเป็นคู่หมั้นกันไม่ใช่เหรอ ฉันก็กลัวเป็นหม้ายขันหมากเหมือนกันนะ”

คิรันเงียบไปเหมือนความสุขล้นจนพูดไม่ออก

เขามองใบหน้าของเธออย่างอ่อนโยน อ่อนโยนกว่าครั้งไหน ๆ ในชีวิต

“พิ” เขาจับมือนุ่ม ๆ ของเธอเบา ๆ

“ฉันดีใจที่เธอไม่รังเกียจฉันแล้ว”

เธอเลื่อนมือไปจับปลายนิ้วของเขา

“แล้วแต่ก่อนทำไมชอบแกล้งฉันนักล่ะ”

คิรันหน้าแดงทันทีเหมือนโดนเปิดโปง

“ก็…ก็เธอน่ะ สนใจแต่พี่กร ไม่เคยมองฉันเลย ฉันก็หมั่นไส้อยากให้เธอหันมามอง อยากให้สนใจฉันบ้าง” น้ำเสียงเขาเหมือนเด็กโดนจับได้ว่าแอบเอาของเล่นเพื่อน

ทว่าความจริงใจในแววตาของเขาเหมือนกลัวว่าเธอจะไม่เชื่อ ทำให้พิรดามองเขานิ่ง ๆ ก่อนยิ้มหวาน

“คนโรคจิต” เธอต่อว่าไม่จริงจังนัก ก่อนจะค้อนให้เสียหนึ่งที

“ต่อไปนี้ไม่ต้องแกล้งแล้วนะ เพราะฉันจะสนใจแต่เธอคนเดียว” คิรันหน้าร้อนผ่าวถึงใบหู

“เธอพูดแบบนี้ ฉันทำตัวไม่ถูกแล้วนะ”

“ก็อยากให้เขินนี่นา” เธอยิ้มกว้าง

คิรันก้มหน้าหลบ แต่ยิ้มไม่หุบ เขายื่นมือไปลูบผมเธอเบา ๆ

“งั้นฉันขอเป็นคนดูแลเธอตลอดไปได้ไหม”

พิรดาพยักหน้าช้า ๆ แต่นุ่มนวลจนหัวใจของคิรันเต้นแรงสุดชีวิต

ในห้องเงียบ ๆ นั้น ความรักที่เคยหลบซ่อนเด่นชัดขึ้นในทันที ทุกอย่างได้ถูกเปิดเผยออกมาอย่างตรงไปตรงมาและอ่อนหวานจนหัวใจของทั้งคู่เต้นไม่เป็นจังหวะ

คิรันกำลังหันไปหยิบแก้วน้ำให้พิรดาอยู่ดี ๆ แต่พอหันกลับมาพิรดาก็เอื้อมมือคล้องต้นคอเขาไว้อย่างไม่ให้ตั้งตัว

“พิเดี๋ยว” เธอก็ดึงเขาลงมาใกล้แล้วจุ๊บลงที่แก้มของเขาเบา ๆ

คิรันชะงักค้าง ตาโต หน้าแดงลามจากแก้มไปถึงใบหู เหมือนระบบประมวลผลในหัวเขาพังไปชั่วขณะ พิรดาหัวเราะเบา ๆ

“ไม่เคยเห็นนายหน้าแดงขนาดนี้มาก่อนเลยนะ น่ารักจัง”

“ใครหน้าแดงกันเล่า” คิรันรีบปฏิเสธ แต่หน้ากลับแดงหนักกว่าเดิมจนดูไม่ออกว่าโกรธหรือเขิน

“เธอนั่นแหละทำอะไรไม่ให้ตั้งตัว” พิรดายิ้มซน ก่อนใช้ปลายนิ้วจิ้มแก้มเขาเบา ๆ

“ถ้าอยากแต่งงานกับฉันล่ะก็ ต้องตามใจฉันทุกอย่างนะรู้ไหม” คิรันเงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนยิ้มมุมปากอย่างยอมแพ้ในทันที

“ตามใจสิ เธอเป็นว่าที่เมียฉันนี่นา จะเอาอะไรฉันก็ให้ได้หมดอยู่แล้ว”

“ต้องเปย์ไม่อั้นด้วยนะ” เธอพูดอย่างมีเลศนัย

“ได้อยู่แล้ว” เขาตอบอย่างมั่นใจเต็มร้อย

“ฉันก็รวยนะจะบอกให้ หาเงินมาเหนื่อย ๆ ไม่ได้เปย์ตัวเองอย่างเดียว เอาไว้เปย์เมียด้วย” พิรดาชะงักไปชั่วครู่

“โหย... พูดแบบนี้ ใครได้เป็นเมียนายน่าอิจฉาแย่”

“อิจฉาตัวเองทำไม”

“แน่ะ!” เธอตีเขาด้วยความเขินอาย

ไม่ใช่เพราะคำว่าเปย์ แต่เพราะคำว่า เมียผมคนเดียว ที่เขาพูดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ทำเอาหัวใจเธอเต้นแรงจนต้องหลบหน้า

คิรันถูกเธอดึงคอกลับมาใกล้อีกครั้ง พิรดาสบตาเขาเต็ม ๆ แววตาสดใสมีทั้งความนุ่มนวล อ้อน และประกาศความเป็นเจ้าของแบบไม่ปิดบัง

“ห้ามไปเปย์ผู้หญิงคนอื่นนะ”

เธอพูดเสียงหวาน แต่แฝงความหวงชัดเจน

“ไม่งั้นฉันจะโกรธมาก ๆ เลย เข้าใจไหม”

คิรันยกมือขึ้นแตะแก้มเธอเบา ๆ ยิ้มในแบบที่มีเพียงพิรดาคนเดียวที่ได้เห็น

“ฉันหาเงินแทบตาย จะให้ใครใช้ล่ะ ถ้าไม่ใช่เธอ ฉันรู้ว่าเธอรวยอยู่แล้ว แต่ฉันมีความสุขที่จะได้เปย์เธอ”

พิรดายิ้มหวานจนแก้มแดง ก่อนจะซบหน้าลงบนไหล่กว้างของเขา

“แบบนี้สิถึงจะเป็นคู่หมั้นของฉัน” เธอกอดคอเขาแน่นขึ้นเหมือนกำลังกอดที่พักใจที่ตัวเองไม่เคยยอมรับมาก่อน

คิรันกอดตอบอย่างอ่อนโยนอย่างที่เขาไม่เคยแสดงออกกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน ขณะเดียวกันในหัวใจพิรดาก็ชัดเจนหนักแน่นขึ้น

พี่กร... ฉันพอแล้วกับการรักคนที่ไม่เห็นค่า ต่อจากนี้ฉันจะรักคนที่รักฉันจริง และฉันจะกระชากหน้ากากช่อพิกุลออกมาให้ทุกคนได้เห็นเสียที

เธอกระชับอ้อมแขนรอบคอหนาของคิรันแน่นขึ้นอีกนิด ส่วนคิรันก็ก้มลงกระซิบที่ข้างหูเธอเบา ๆ

“ต่อไปนี้ฉันจะปกป้องเธอเอง” และห้องพักพิเศษก็เต็มไปด้วยความหวานละมุนที่แทบทำให้ผนังละลาย

ทางเดินหน้าห้องพักพิเศษของโรงพยาบาลเต็มไปด้วยบรรยากาศสดใส เพราะวันนี้พิรดาได้กลับบ้านเสียที

เมื่อประตูห้องเปิดออกพร้อมกับพยาบาลที่เข็นเก้าอี้ออกมา ศิวกรและคิรันก็ยืนรออยู่แล้ว ทั้งคู่มาพร้อมกันราวกับเป็นการแข่งขันที่ไม่มีใครพูดออกมา

ศิวกรก้าวเข้ามาใกล้ในทันทีที่เห็นน้องสาว

“พิ พี่มารับกลับบ้านนะ เดินไหวไหม หรือจะให้พี่อุ้ม” น้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

เหมือนเดิมไม่ผิดเพี้ยน เหมือนผู้ชายที่เธอเคยมองเป็นฮีโร่ในหัวใจ แต่วันนี้พิรดาไม่แม้แต่จะหันไปมอง

เธอหันหน้าไปหาคิรันแทน ยกมือขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้เขาจับ

“คิน พาฉันกลับบ้านนะ”

คิรันแทบกลั้นยิ้มไม่อยู่ รีบจับมือเธออย่างทะนุถนอม

“เดี๋ยวฉันดูแลเธอเอง”

ศิวกรชะงัก สีหน้าสับสนอย่างเห็นได้ชัด จนพยาบาลที่ยืนอยู่ยังแอบเหลือบตามอง

“พิ” เสียงเขาแผ่วลง

“ไม่ไปกับพี่เหรอ” เมื่อก่อนพิรดาเคยเห็นเขาเป็นคนสำคัญเสมอ แล้วทำไมตอนนี้ถึงไม่แล้วล่ะ

พิรดายังคงมองคิรัน ไม่แม้แต่จะตอบกลับพี่ชายบุญธรรม ที่ตอนนี้เธอไม่อยากแม้แต่จะมองหน้า

คิรันเป็นฝ่ายตอบแทนเธอด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ

“พิจะไปกับผม พี่ไม่ต้องลำบากหรอก”

พิรดาพยักหน้าเล็กน้อย จับมือคิรันแน่นขึ้นอย่างตั้งใจ ศิวกรยืนนิ่งเหมือนถูกดึงพื้นจากใต้เท้า