บทที่ 2.4

นางที่ถูกเยี่ยสวินปกป้องเอาไว้เบื้องหลัง ได้แต่พยายามไม่ขยับตัว เพราะไม่อยากเป็นภาระของเขามากนัก เมื่อเขาดันร่างนางชิดขอบกำแพง หญิงสาวก็ได้แต่ยืนนิ่ง เพราะคมกระบี่นั้นไร้ตา หากพลาดพลั้งคงไม่อาจกลับจีชาง ไม่อาจกลับไปหาบิดามารดาเป็นแน่

มองดูแผ่นหลังองอาจที่ปกป้องมิให้กลุ่มคนชุดดำมีโอกาสเข้าใกล้ ลี่ชิงหย่าพลันสงสัยขึ้นมาอย่างไม่อาจห้าม

ภาพที่นางเห็นนั้นคือสิ่งใดกันแน่ เขากับนางแม้สวมชุดแต่งงานสีแดง แต่รอบกายกลับไม่มีกลิ่นอายมงคล ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย

คนคุ้มกันของสำนักเมฆหวนมาถึงแล้ว เยี่ยสวินละสายตาจากกลุ่มคนชุดดำก่อนหันมามองลี่ชิงหย่า นางเงยหน้าขึ้นมองเขา กระทั่งมองมือของตัวเองที่กุมชายเสื้อตัวยาวสีขาวของชายหนุ่ม

เยี่ยสวินก้มลงมองตามมือของนาง ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความสงสัย หากแต่เขาก็ไม่ได้ห้ามการกระทำของนาง ตรงกันข้ามดูเหมือนเขาเองก็มีเรื่องสงสัยเช่นกัน

มือน้อยที่เห็นชัดว่าสั่นเทาเลื่อนไปแตะลงยังหลังมือของชายหนุ่ม ดวงตาของนางหลับลงร่างทั้งร่างสั่นสะท้าน ภาพที่ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ทำให้นางทรุดตัวลงพร้อมกับหมดสติไปในทันที

เยี่ยสวินประคองร่างของหญิงสาวเอาไว้ คิ้วเข้มขมวดมุ่น ดวงตาคมจ้องเขม็งไปยังใบหน้าขาวซีดของลี่ชิงหย่า ความสงสัยผุดขึ้นมาในดวงตาดุดัน กระนั้นเสียงของผู้มาใหม่ก็ทำให้เขาจำต้องละสายตามาจากใบหน้าของหญิงสาว

เสิ่นซีและฮูหยินกำลังก้าวมาทางนี้ด้วยท่าทีรีบร้อน ชายหนุ่มมองเห็นลี่หลันเยว่ตกใจจนหน้าซีด เมื่อมองเห็นน้องสาวของตนหมดสติในอ้อมแขนของเขา

“นางเพียงตกใจจนหมดสติไปเท่านั้น ขอฮูหยินน้อยอย่าได้กังวล”

เขาบอกแม้ว่าตัวเองจะไม่มั่นใจ กระนั้นจังหวะหัวใจและชีพจรของลี่ชิงหย่าก็หาได้โกหกไม่ แม้ว่าเขาจะยังกังขาในสิ่งที่เพิ่งรับรู้ก็ตาม

ใช่...เขาเองก็มองเห็นภาพเหล่านั้นเช่นกัน ทั้งยังตระหนักดีว่าเห็นภาพนั้น ทันทีที่เขาคว้าไหล่ของหญิงสาว กระทั่งมั่นใจว่าเป็นเพราะนาง ในยามที่ลี่ชิงหย่าแตะมือลงไปยังหลังมือเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“ขอบคุณพี่เยี่ยมาก หากมิใช่ท่านบังเอิญอยู่ที่นี่ด้วย ชิงชิงไหนเลยจะยังโชคดีเช่นในวันนี้”

เสิ่นซีกล่าวด้วยใบหน้าจริงจัง “ข้าต้องรู้ให้ได้ว่าคนที่บุกเข้ามาเป็นคนของใคร สำนักเมฆหวนไม่เคยเกิดเรื่องเช่นนี้มาก่อน เรื่องนี้ต้องสืบให้กระจ่าง!!!”

หน้าหอสูงที่เต็มไปด้วยเหล่าชาวยุทธ์ บัดนี้พวกเขากำลังห้ำหั่นกันโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง เลือดแดงฉานไหลนองเต็มพื้น หอสูงสีขาวสะอาดตา มาบัดนี้กลับแดงฉานคาวคลุ้งไปทั่วบริเวณ

ลี่ชิงหย่ากรีดร้องด้วยความหวาดหวั่น นางมองเห็นพี่สาวของตัวเองยืนอยู่เหนือบันไดหอสูง มีบุรุษผู้หนึ่งถือกระบี่พาดลงไปยังลำคอ ราวกับจับพี่สาวของนางเอาไว้เป็นตัวประกัน

ไม่นานหลังจากนั้นนางก็มองเห็นกระบี่แทงทะลุร่างของพี่สาว ลี่หลันเยว่ส่งยิ้มให้นางอย่างอ่อนโยน ก่อนหลับตาแล้วทิ้งร่างลงจากบันได

ลี่ชิงหย่าตกตะลึงจนก้าวขาไม่ออก นางเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของกระบี่จากนั้นได้แต่เบิกตากว้าง

เยี่ยสวิน...

เขามองตรงมายังนางด้วยดวงตาเย็นชา ชายชุดสีดำทะมึนลากระไปกับศพมากมายใต้ฝ่าเท้า มือใหญ่ยังคงกุมกระบี่สีน้ำเงินที่ยังคงมีคราบเลือดของลี่หลันเยว่

เบื้องหน้าไม่ไกลนอกจากศพของลี่หลันเยว่แล้ว ยังมีศพของผู้คนมากมายที่เขาลงมือสังหาร เสิ่นอิง เสิ่นซี กระทั่งคนของสำนักเฟิงเยี่ยนเองเขาก็ไม่ละเว้น

ร่างสูงเหินกายลงมาตรงหน้านาง เขายิ้มทว่าดวงตากลับฉายแววเหี้ยมโหด ‘ฮูหยิน’

เขาคว้าร่างของนางที่กำลังหมุนตัวจะวิ่งหนี กระนั้นนางยังคงช้ากว่า ดังนั้นร่างทั้งร่างจึงถูกเขารวบสู่อ้อมแขน แม้กรีดร้องและดิ้นรนกลับไม่อาจหลุดพ้นจากพันธนาการ

‘เจ้าจะหนีไปไหนได้ ชาตินี้ทั้งชาติเจ้าต้องเป็นของข้า ของข้า!!!’