#####บทที่ 2

ซ่า!!!

หมูหวาน ในร่างของ กุ้ยไป๋หลาน สะดุ้งแล้วดีดตัวลุกขึ้นจากห้วงภวังค์นิทราก่อนจะค่อย ๆ ปรือตาจับจ้องไปยังเรือนร่างแกร่งกำยำของบุรุษซึ่งยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความประหม่าไม่ใช่น้อย

"ข้าหาได้ลักพาตัวเจ้ามาเพื่อให้เจ้านอนสุขสบายอยู่บนเตียงไม่ไป๋หลาน!" เจ้าของเสียงขุ่นเคืองนี้ คือ เล่อหยางหลง แม่ทัพฝ่ายใต้ บุตรชายคนโตของเสนาบดีกรมกลาโหมตระกูลเล่อ และ อี้หนิงลี่ อดีตภรรยาเอกผู้ล่วงลับไปแล้ว

เพล๊ง! บุรุษเขวี้ยงถังน้ำเช็ดพื้นที่เขาใช้สาดใส่เพื่อปลุกสตรีเกียจคร้านเมื่อครู่ลงบนพื้นอย่างแรงจนนางสะดุ้งตัวโยนอีกครั้ง

"หึ" ใบหน้าเจ้าเล่ห์กระตุกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัยราวกับสุนัขจิ้กจอกเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเคลื่อนตัวเข้าไปหาเรือนร่างแบบบางของกุ้ยไป๋หลานหญิงงามที่เคยทำให้บุรุษมากมายต่อยตีผิดใจกันเพียงเพราะแย่งนาง จากนั้นจึงใช้ฝ่ามือหยาบกร้านด้วยจับ ฝึกหัดฟันดาบมาตั้งแต่เด็ก ๆ ช้อนปลายคางมนให้เงยหน้าขึ้นสบสายตาดุกร้าวคู่นั้น "เวลานี้เยี่ยนเฉินคนรักของเจ้าคงกระอักเลือดตายเสียแล้วกระมัง เพราะจู่ ๆ เจ้าสาวที่เพิ่งยกน้ำชากราบไหว้ฟ้าดินกันไปหมาด ๆ หายตัวออกมาเช่นนี้"

"..." นางนิ่งเงียบ กำลังช็อคไม่หาย ด้วยเมื่อชั่วโมงสองชั่วโมงก่อนหน้านี้หมูหวานเพิ่งจะกินขนมเบเกอรี่ที่นางทำจนอิ่มแปล้ แล้วนอนหลับรอให้อาหารย่อยลงบนเตียงแข็งกระด้างในห้องเช่าราคาถูกท้ายซอยอยู่เลย ทว่าจู่ ๆ รู้สึกตัวอีกทีก็ดันมาโผล่อยู่ในนิยายจีนโบราณเรื่องที่เธอเพิ่งอ่านไป หงุดหงิดไป ได้เพียงครึ่งเล่มเท่านั้น

ที่เลวร้ายไปกว่านั้นคือนางดันโผล่มาอยู่ในร่างของ "กุ้ยไป๋หลาน" นางเอกนิยายจีนโบราณที่เธอรู้สึกมันเขี้ยวอยากจับตัวเขย่าแรง ๆ แล้วเอ่ยถามนางว่า “จะโง่ไปถึงไหนห๊ะ!” มิหนำซ้ำดูเหมือนสถานการณ์ตอนนี้ยังชวนให้รู้สึกเสียวสันหลังวูบวาบ น่าหวาดกลัวจนขนหัวลุกซู่! เพราะคนที่นางกำลังประจันหน้าอยู่นั้น คือ เล่อหยางหลง ตัวร้ายสุดโต่ง ขึ้นชื่อด้านความโหดเหี้ยมอำมหิต ฆ่าฟันผู้คนง่ายดายอย่างกับผักปลา เจ้าของฉายา ‘บุรุษไร้หัวใจ’

แถม! เล่อหยางหลงผู้นี้ ยังจงเกลียดจงชังเล่อเยี่ยนเฉิน พระเอกนิยายจีนโบราณ พ่อพระเอกโง่เง่าชายคนรักของนางจนเข้ากระดูกดำ ชนิดที่ว่าหากฆ่าฟันหั่นสับเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยและโยนให้เป็ดไก่กินได้ เขาก็คงทำ

แล้วนาง นางที่ดันโผล่เข้ามาในร่างคนรักศัตรูหมายเลขหนึ่งของเล่อหยางหลงจะไปเหลือรอดอะไร! เขาเกลียดชังน้ำหน้าเล่อเยี่ยนเฉินถึงเพียงนั้นแล้วมิวายที่จะเจียดความโหดเหี้ยมเผื่อแผ่มาถึงนางด้วยหรือ

จากเท่าที่หมูหวานได้เปิดอ่านนิยายครึ่งหลังแบบผ่าน ๆ เพื่อพิจารณาดูว่าตนจะหยุดอ่านเพียงเท่านี้หรือสามารถอ่านต่อจนจบเรื่องได้หรือไม่ ชีวิตของกุ้ยไป๋หลานที่ว่ารันทดเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยามถูกลักพาตัวเข้ามาอยู่ในจวนแม่ทัพหยางหลงก็ยิ่งน่าเวทนา ขมขื่น กว่าเป็นเท่าตัว นางต้องย้ายไปอยู่เรือนเก่าที่สภาพทรุดโทรมจวนจะพังแหล่ไม่พังแหล่เต็มที มีเพียงเสื่อผืน หมอนใบ ผ้าห่มบางเฉียบ เต็มไปด้วยรอยปะเย็บ ยามถึงคราวฤดูฝนทีไรก็ไม่เคยได้หลับเต็มตื่นเพราะต้องคอยขยับตัวหนีรอยรั่วบนหลังคาที่เกือบจะเป็นเหมือนกันทุกแผ่น

ซ้ำร้ายกว่าพ่อพระเอกจะโผล่หัวเข้ามาช่วย ตัวไป๋หลานเองบอบช้ำไม่น้อย ด้วยต้องคอยรองมือรองตีน เป็นสาวรับใช้คอยดูแลปรนนิบัติเล่อหยางหลงและยังมีสตรีที่หมายตาเขารังแก กลั่นแกล้งให้ทำงานหามรุ่งหามค่ำ จนบางวันแทบไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยสักนิดเดียว กระทั่งนางล้มป่วย แล้วอย่างไรเล่า! บุรุษที่ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยม ไร้หัวใจ ยังกล่าวหาว่านางสำออย เรียกร้องความสนใจจึงเข้ามากระชากนางลุกจากเตียงไปทำงานต่อ

เขาหมายจะใช้นางเป็นเครื่องมือแก้แค้นให้เล่อเยี่ยนเฉินเจ็บปวดหัวใจที่สุด!

แม้นขบคิดจนหัวระเบิดก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสิ่งใดได้ ฉะนั้น! นางจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อเอาชีวิตรอดในนิยายรักจีนโบราณสุดน้ำเน่านี่ให้จนสำเร็จ!! โดยเฉพาะจากเงื้อมมือของเล่อหยางหลงท่านตัวร้ายผู้นี้

"เจ้าเสียสติไปแล้วหรืออย่างไรไป๋หลาน!" เล่อหยางหลงตะเบ็งเสียงถามด้วยความขุ่นเคืองใจยิ่งนัก เมื่อครู่เขาอุตส่าห์ทำหน้าบึ้งตึง พูดจาข่มขวัญ ทว่านางหาได้มีอาการหวาดกลัวไม่ นางสตรีหน้าตายกลับนั่งเหม่อลอยครุ่นคิดสิ่งอื่นในขณะที่เขากำลังพูด...ใช้ได้เสียทีไหนเล่า

"คะ..." ไป๋หลานสะดุ้งเป็นครั้งที่สาม ไม่เข้าใจเสียจริง อยู่ใกล้เพียงเอื้อมแทบจะหายใจรินรดใบหน้ากันอยู่แล้ว เหตุใดท่านตัวร้ายผู้นี้ถึงต้องตะเบ็งเสียงเข้ม เสียงดังจนลำคอขึ้นเอ็นด้วยเล่า

"เสียมารยาทสิ้นดี! ในขณะที่ข้ากำลังพูดอยู่เจ้ากล้าเหม่อลอยคิดเรื่องอื่นได้อย่างไร!" ยิ่งเห็นนางทำหน้าไขสือ แววตาใสซื่อ ไม่สะทกสะท้านใดใด ก็ยิ่งจุดประกายไฟโทสะในกายเล่อหยางหลงให้ลุกโชนกว่าเดิม "มิแปลกใจเลยเหตุใดจึงได้ลงเอยกับเยี่ยนเฉิน ต่ำทราม"

"เอ้า..." ไป๋หลานเกาหัวแกรก ๆ อย่างสับสนงุนงงว่านางไปทำสิ่งใดให้ท่านตัวร้ายผู้นี้ขุ่นเคืองใจตั้งแต่เมื่อใดกัน

"เจ้า!!! เจ้ากล้ายั่วโมโหข้าหรือไป๋หลาน นี่ขนาดข้ากำลังพูด เจ้ายังทำหน้าไขสือไม่รู้ร้อนรู้หนาวเช่นนี้ อวดดีนัก" เล่อหยางหลงจับหมับเข้าที่ลำคอเรียวระหงซึ่งใช้เพียงฝ่ามือเดียวก็สามารถโอบรอบไปถึงท้ายทอยด้านหลังได้

"ท่านพูดเรื่องอันใดกันเจ้าคะ" หญิงสาวสามารถปรับตัวได้โดยรวดเร็ว เพราะชาติก่อนที่จะมาโผล่ในร่างกุ้ยไป๋หลาน หมูหวานเนี่ยเป็นคอนิยายจีนโบราณตัวยงเลยก็ว่าได้ อ่านสำนวนภาษามาแล้วนับไม่ถ้วน จึงไม่แปลกนักหากจะสามารถสนทนาโต้ตอบกลับไปอย่างคล่องปรื๋อ

"เจ้าคงถือดี ไม่ยำเกรงต่อข้า เพราะคิดว่าอีกไม่นานเยี่ยนเฉินก็มาช่วยเจ้าแล้วใช่หรือไม่! กำลังฝันกลางวันอยู่หรืออย่างไรเล่าไป๋หลาน! ที่นี่คือถิ่นของข้า ฉะนั้นมิว่าผู้ใดหากข้าไม่อนุญาตก็จะไม่สามารถย่างกรายเข้าออกได้" พูดจบเล่อหยางหลงเค้นเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งราวกับสะใจถึงขีดสุด

บุรุษในยุคสมัยโบราณ ซ้ำยังเป็นถึงตัวร้ายกาจของนิยายเรื่องนี้ช่างเข้าใจยากเสียจริง นางเพียงอยู่ของนางเฉย ๆ เขาก็พาลหาเรื่องหาราวไม่ยอมเลิกรา แล้วคราวนี้นางจะสามารถใช้ชีวิตอยู่ในจวนแบบสงบสุขได้อย่างไรกันเล่า!

หนีเสือปะจระเข้ชัด ๆ บุรุษผู้นี้นามว่า 'เล่อหยางหลง' หากจำไม่ผิดบทนิยายเขียนเอาไว้เพียง เขาเป็นตัวร้ายที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยม อำมหิต เพชรฆาตในสนามรบ ฆ่าฟันคนราวกับผักปลา และที่สำคัญที่สุดนั่นคือ เขาไม่ลงรอยกับพระเอกมาตั้งแต่ไหนแต่ไรจึงจัดเป็นหนึ่งในบุคคลที่คอยขัดแข้งขัดขา หาหนทางกลั่นแกล้ง เพราะแค้นฝังหุ่นด้วยปักใจเชื่อว่าอี้หนิงเหอมารดาเยี่ยนเฉินเป็นคนวางยาฆ่าพี่สาวตนเองเพื่อหวังขึ้นมาเป็นภรรยาเอกท่านเสนาบดีแทน

แต่เอ…ในนิยายได้บอกหรือไม่นะว่าใยท่านตัวร้ายถึงได้มีหน้าตาหล่อเหลา กร้าวใจถึงเพียงนี้ โดยเฉพาะรอยคมดาบบนแก้มข้างซ้ายนั่น

“ข้าขออภัยท่านแม่ทัพ ได้โปรดเมตตาข้าด้วยเถิดเจ้าค่ะ” หญิงสาวทิ้งตัวลงบนพื้นตรงหน้าร่างใหญ่บึกบึนของเล่อหยางหลง พลางก้มหน้างุดแล้วค่อย ๆ ช้อนสายตาอ้อนวอนเหลือบมองเขาเล็กน้อย “ไป๋หลานคนนี้เมื่อครู่ได้เผลอทำเรื่องสิ้นคิดลงไปเพราะความโง่เขลาของตนเอง ท่านแม่ทัพอย่าถือสาเลยนะเจ้าคะ”