ตอนที่ 4 ตามล่าหาเหรียญ1

ตอนที่ 4 ตามล่าหาเหรียญ1

อากาศยามพลบค่ำกลางฤดูใบไม้ร่วงเย็นสบายไม่ร้อนอบอ้าวอย่างเมื่อสองสามเดือนก่อน สายลมเอื่อยพัดผ่านผิวกายเบาๆชวนให้สดชื่น ริมลำธารเล็กหลังบ้านของเจียงหว่านหนิงมีน้ำไหลตลอดทั้งปี บริเวณใกล้ลำน้ำจึงมีโอ่งใส่น้ำใบขนาดกลางตั้งอยู่ เจียงหว่านหนิงคนก่อนเป็นคนขี้เกียจ แม้นางจะรักสวยรักงามแต่กลับไม่ชอบอาบน้ำนัก ค่ำคืนนี้จึงเป็นการอาบน้ำครั้งใหญ่ของร่างนี้รวมถึงเสี่ยวเป่าตัวน้อยด้วย

ดวงจันทร์กลมสวยลอยอยู่เหนือน่านฟ้า แสงสว่างของมันจึงเพียงพอให้สองแม่ลูกทำภารกิจในค่ำคืนนี้ นางวางตะกร้าที่ด้านในมีทั้งเสื้อผ้าชุดใหม่ สบู่ สครับผิว แปรงสีฟัน ยาสีฟัน แชมพู ทรีตเมนท์ และแชมพูสำหรับกำจัดเหา อย่างหลังนางเตรียมให้กับเสี่ยวเป่าตัวน้อยที่ไม่รู้ว่าไปติดเหามาจากผู้ใด

‘เฮ้อ...คนที่ไม่เคยมีแม้แต่สัตว์ตัวผู้เดินผ่าน แต่กลับต้องมาทำหน้าที่แม่อันยิ่งใหญ่ ใครกันที่เล่นงานกันแบบนี้!’ เจียงหว่านหนิงได้แต่ตะโกนในใจกับโชคชะตาพิลึกพิลั่นชวนหัวหมุนแบบนี้

“เสี่ยวเป่ามาหาแม่มา” นางกวักมือเรียกบุตรชายที่ยืนจับชายเสื้อไม่กล้าเข้ามาใกล้นางที่ตอนนี้เตรียมตักน้ำใส่ถังไม้เล็กไว้เรียบร้อยแล้ว

เด็กชายว่าง่ายเดินมาใกล้มารดาแต่กลับยังคงรักษาระยะห่างเอาไว้

“มาใกล้อีกหน่อย แม่จะถอดเสื้อผ้าให้” นางอมยิ้มกับความเขินอายแบบเด็กๆ จึงเอื้อมมือไปคว้าเจ้าตัวเล็กมาและเริ่มถอดเสื้อผ้าให้กับเขา แต่เมื่อถอดเสื้อผ้าที่มีกลิ่นอับออก...

‘รอยช้ำพวกนี้ เจียงหว่านหนิงเป็นคนทำอย่างนั้นเหรอ ไม่ใช่ซิ! ก่อนหน้าที่จะมาอยู่ในร่างนี้ เจ้าของร่างก็ไม่ได้ทุบตีเสี่ยวเป่า’

“ใครทำเจ้า...บอกแม่มา” มือบางลูบรอยช้ำดำเขียวบนร่างของบุตรชายที่เห็นชัดเจน อาจจะด้วยเสี่ยวเป่ามีผิวที่ค่อนข้างขาว

เด็กชายเงยหน้าขึ้นสบตามารดาที่กำลังมองมา ความห่วงใยที่ฉายชัดออกมาจากดวงตาคู่นั้น ทำให้เสี่ยวเป่าน้ำตาคลอ

‘ท่านแม่กำลังห่วงใยข้าใช่มั้ย’

“ใครทำ” เจียงหว่านหนิงถามย้ำ น้ำเสียงมีความคาดคั้นอยู่ในที แต่หากให้เดาก็คงจะเป็นพวกบ้านใหญ่สกุลหนาน พวกหน้าซื่อใจคดพวกนั้นสมควรเอาคืน!

“พี่ชายใหญ่ ป้าสะใภ้ใหญ่ แล้วก็...ท่านย่าขอรับ” เด็กชายน้ำตาร่วงผล็อย เจียงหว่านหนิงใช้นิ้วเรียวของตัวเองค่อยๆปาดน้ำตาให้บุตรชาย

‘ว่าแล้วต้องเป็นไอ้พวกบ้านใหญ่สกุลหนาน ในนิยายกล่าวไว้ไม่มีผิดจริงๆ คนบ้านนั้นเสแสร้งให้คนนอกเห็นว่ารักหลานชายเท่านั้น’ นางข่มความโกรธเอาไว้ในอก เรื่องเอาคืนคนพวกนั้นนางจะต้องวางแผนให้ดี หากพระเอกกลับมาจะได้ไม่สาวมาถึงนาง

“เอาล่ะ...เสี่ยวเป่าไม่ร้องนะ ต่อไปนี้ไม่ต้องไปบ้านใหญ่แล้ว แม่จะมีข้าวให้เจ้ากินทุกมื้อเลย” เสียงหวานเอ่ยปลอบใจเด็กชาย

“...” เสี่ยวเป่าพยักหน้าหงึกหงักอย่างเชื่อฟัง นางถูกความน่ารักตกเข้าเต็มเปาจึงดึงร่างเล็กเข้ามากอดแน่นๆด้วยความมันเขี้ยว

“อาบน้ำกันดีกว่า เดี๋ยวก่อนนอนแม่จะทายาให้” แค่ได้ยินเสียงนุ่มนวลแทนที่จะเป็นเสียงตวาดกร้าว เสี่ยวเป่าก็รู้สึกดีใจจนยอมทำตามทุกอย่าง

เสี่ยวเป่าล่อนจ้อนนั่งนิ่งบนก้อนหินใหญ่ให้มารดาสระผมที่พันกันจนกลายเป็นก้อน เจียงหว่านหนิงแทบอยากจะหากรรไกรมาตัด แต่ในสมัยโบราณเช่นนี้การตัดผมเป็นเรื่องที่คอขาดบาดตายเกินไป นางจึงค่อยๆแกะผมออกช้าๆ โดยใช้ทรีตเมนท์ลื่นๆเข้าช่วย ใช้เวลาเกือบสองเค่อผมที่เป็นก้อนก็คลายตัว แชมพูกำจัดเหาที่มีกลิ่นเฉพาะจึงถูกใช้เป็นลำดับต่อไป

“เหาบนหัวของเจ้าต้องกำจัดทิ้งเสียก่อน หมักแชมพูไว้สักหนึ่งเค่อ ระหว่างนั้นแม่จะขัดคราบไคลดำๆที่ตัวให้เจ้า”

เด็กชายทำได้เพียงพยักหน้ารับ มองมารดาที่หยิบของบางอย่างมาจากในตะกร้าสาน เพียงไม่นานก็หันกลับมาทาสิ่งนั้นลงบนตัวของเขา ขัดๆถูๆจนทั่วตัว เพียงครู่เดียวคราบสีดำก็หลุดออกมาเป็นก้อนๆ เขามองเจ้าสิ่งน่ามหัศจรรย์นั้นตาโต

“สิ่งนี้เรียกว่าสครับ ต่อไปเจ้าต้องใช้มันทุกๆสามวัน ไม่ให้บนตัวมีคราบไคลสีดำอีก เพราะเป็นแหล่งสะสมของพวกเชื้อโรค” เจียงหว่านหนิงสั่งสอนเจ้าตัวเล็กไปในตัว ในระหว่างที่กำลังตักน้ำล้างตัวให้เสี่ยวเป่า

“เชื้อโรคคือสิ่งใดกันขอรับ” เด็กชายถามด้วยความสงสัยเมื่อได้ยินคำที่ไม่ค่อยเข้าใจ

“อืม...มันเป็นสัตว์เล็กๆ ที่สามารถทำให้เราป่วยไข้ได้” นางลืมไปว่าในสมัยนี้ยังไม่รู้จักคำพวกนี้ ยังดีที่พอจะอธิบายให้เด็กน้อยฟังได้

“ขอรับ เสี่ยวเป่าจะจำไว้ว่าเชื้อโรคเป็นสิ่งไม่ดีที่ทำให้เราป่วย”

“เด็กดี” เจียงหว่านหนิงบีบแก้มขาวอย่างมันเขี้ยวอีกครั้ง ใครจะโชคดีเท่านางแล้วมีบุตรชายโดยไม่ต้องคลอดเอง แล้วเขายังน่ารักเชื่อฟังอีกด้วย

เสี่ยวเป่าเมื่อถูกคำชมของมารดาก็ก้มหน้าเขินอาย ยิ่งถูกมารดาเอาใจใส่อาบน้ำให้อย่างดีก็ยิ่งอยากอยู่เช่นนี้ไปตลอด

‘ท่านแม่จะไม่กลับไปเป็นท่านแม่คนก่อนอีกแล้วใช่หรือไม่ เสี่ยวเป่าสามารถให้ท่านแม่เป็นเช่นนี้ไปตลอดได้ใช่มั้ย’

กว่าจะจัดการกับเสี่ยวเป่าเสร็จก็เกือบครึ่งชั่วยาม ตอนนี้เด็กชายอยู่ในชุดใหม่เอี่ยมซึ่งเป็นชุดแบบสมัยนี้ แม้จะเป็นผ้าสีพื้นแต่มีความนุ่มไม่บาดผิวเช่นผ้าฝ้ายดิบ นางอยากจะใส่ชุดที่ดีที่สุดให้กับเขา แต่ในสถานการณ์อดอยากการทำตัวโดดเด่นอาจจะเป็นภัย อีกอย่างนางไม่มีแหล่งที่มาของข้าวของพวกนี้

‘คงต้องคิดหาวิธีทำเงินแล้ว’