พบเจอโดยบังเอิญ 1.2

พอมาถึงก็พบแม่ของตนนอนอยู่ที่เตียงผู้ป่วย โดยมีหญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งนั่งเฝ้า เขาจึงเดินเข้ามาแล้วรีบเอ่ยขอบคุณ

“ขอบคุณมากนะครับ ที่ช่วยแม่ผมไว้” เขาเอ่ยอย่างอ่อนโยน

“ไม่เป็นไรค่ะ ในเมื่อคุณมาแล้ว อย่างนั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ” หลินเม่ยเม่ยตอบรับคำขอบคุณและรีบขอตัวกลับทันที เมื่อเห็นว่าลูกชายของอีกฝ่ายมาถึงแล้ว จากนั้นเธอจึงหันมาหากู้อี้หนิงแม่ของเมิ่งเฟยเทียน

“ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ แล้วถ้าคุณป้ายังไม่ได้ออกจากโรงพยาบาล พรุ่งนี้ฉันจะมาเยี่ยมใหม่นะคะ คุณป้าอยากกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ เดี๋ยวฉันจะเอามาฝาก”

เธอถามออกมาอย่างคนมีน้ำใจ เพราะคิดว่าอย่างน้อยผูกมิตรเอาไว้ก็ไม่เสียหาย เพราะถ้าแผนการที่เธอวางไว้ไม่สำเร็จ ก็คงจะต้องใช้แผนสอง นั่นก็คือทำอย่างไรก็ได้ เพื่อให้ได้แต่งงานกับ

เมิ่งเฟยเทียนคนนี้

“ไม่ต้องเอาอะไรมาฝากหรอกจ้ะ แค่มาเยี่ยมป้าก็ดีใจและขอบใจมากแล้ว ดูเหมือนว่าหมอจะให้ป้านอนอยู่ที่โรงพยาบาลอีกสักสองสามวันเพื่อดูอาการ หากเม่ยเม่ยไม่มีอะไรทำ หรือว่าไม่มีธุระที่ไหน ก็มาคุยเล่นกับป้าที่นี่ได้นะ ป้ารู้สึกถูกชะตากับหนูมาก”

กู้อี้หนิงบอกอย่างเป็นกันเอง เพราะแค่หญิงสาวตรงหน้ามาเยี่ยม เธอก็พอใจมากแล้ว

“ค่ะคุณป้า พรุ่งนี้ฉันจะมาเยี่ยมใหม่นะคะ แล้วจะหาของอร่อยมาให้กินด้วย” หลินเม่ยเม่ยตอบกลับด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะแยกตัวออกมา โดยมีสายตาของสองแม่ลูกมองตาม

“แม่เป็นอย่างไรบ้าง ทำไมถึงเป็นลมล่ะครับ”

เมื่อเห็นว่าหญิงสาวไปแล้ว เมิ่งเฟยเทียนก็รีบนั่งลง แล้วทางอาการของแม่ด้วยความเป็นห่วง

“วันนี้แดดจ้าไปหน่อยน่ะ คุณหมอบอกว่าน้ำตาลในเลือดแม่ตก จึงทำให้หน้ามืดเป็นลม โชคดีที่ได้เม่ยเม่ยมาช่วยไว้ ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้ว่าแม่จะได้เจอหน้าลูกอีกหรือเปล่า” คนเป็นแม่ตอบกลับมาอย่างอ่อนโยน

ในใจก็นึกขอบคุณคนที่พูดถึงอยู่ไม่น้อย หากไม่ได้หญิงสาวช่วยไว้ เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเป็นอย่างไร

พอได้ยินบอกว่าแม่ไม่เป็นอะไรมาก เขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งใจและหมดห่วง

“แม่ไม่เป็นอะไรมาก ผมก็หมดห่วง แล้วนี่แม่จะไปไหนเหรอครับ ถึงได้ออกจากบ้านมาเองแบบนี้ ทำไมไม่รอให้ผมกลับบ้านก่อน” ชายหนุ่มพูดออกมาอย่างหมดห่วงและถามแม่ด้วยน้ำเสียงที่เข้มเล็กน้อย

“แม่ว่าจะไปซื้อของเข้าบ้านนิดหน่อยน่ะ แต่ยังไม่ถึงร้านค้าก็หน้ามืดไปเสียก่อนเพราะแดดร้อนมาก” คนเป็นแม่รีบบอกลูกชายเพราะกลัวเขาจะห่วงไปมากกว่านี้ “ตอนนี้แม่ไม่เป็นอะไรมากแล้ว ลูกกลับไปทำงานก่อนเถอะ เลิกงานค่อยมาหาแม่ก็ได้ แม่อยู่ได้”

เธอรีบบอกลูกชายให้กลับไปทำงาน เพราะกลัวว่าลูกจะโดนตำหนิที่ออกมาก่อนเวลา ถึงแม้ว่าจะเป็นหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนก็ตาม แต่หากออกมาก่อนที่จะหมดเวลาทำงาน ก็อาจจะโดนตำหนิและมีผลต่อการเลื่อนขั้นได้ ที่เธอให้หญิงสาวโทรตามลูกชายเพราะอยากให้ทั้งสองคนได้มาเจอกันต่างหากเล่า

“ไม่เป็นไรหรอกครับแม่ ผมแจ้งเจ้านายไว้แล้วว่ามาโรงพยาบาลเพราะแม่ป่วย หัวหน้าก็อนุญาตครับ เดี๋ยวรออีกสักพักผมจะส่งข่าวบอกเย่อิง คืนนี้เธอจะได้มานอนเฝ้าแม่”

ชายหนุ่มรีบบอกเพื่อให้แม่สบายใจ เรื่องเขามาโรงพยาบาลเพราะแม่ป่วย เขาได้แจ้งเจ้านายแล้ว และท่านก็ไม่ว่าอะไร ดังนั้นวันนี้เขาจึงอยู่เฝ้าแม่ได้ ส่วนวันต่อไปคงต้องให้น้องสาวมาเฝ้า

“ดี ๆ งั้นแม่ขอนอนพักก่อนนะ” บอกลูกชายเสร็จก็หลับตาลงเพื่อนอนพักผ่อน

เมิ่งเฟยเทียนส่งสายตามองแม่ที่นอนหลับอยู่บนเตียง แต่เวลานี้ในใจของเขา กลับคิดถึงใบหน้าของหญิงสาวที่ช่วยแม่เขาไว้

“ชื่อหลินเม่ยเม่ยเหรอ” เขาทวนชื่อเธอออกมาเบา ๆ