น่ารังเกียจไม่ต่างกัน 1.2

แต่วันนี้เหมือนเขาจะมือขึ้น เล่นได้เยอะจนปลดหนี้ได้หมด แถมยังใจดีซื้ออาหารกลับมาบ้านอีกด้วย

ระหว่างทางกลับบ้านก็ได้พบกับสองแม่ลูกจากบ้านหลิน ทำให้หลินเพ่ยหรานแสร้งยั่วยวนเขา เพื่อให้มาพบกับเธอที่บ้านหลินก่อนวันแต่งงาน เธอกับแม่จะได้ตามแผนเปลี่ยนตัวเจ้าสาวอย่างที่วางไว้

“พี่ต้าเฟย อีกไม่กี่วันเราก็ต้องแต่งงานกันแล้ว ฉันอยากชวนพี่มากินอาหารที่บ้านหลินสักครั้งจะได้ไหมคะ และอยากให้เราไปมาหาสู่กันบ้าง” หลินเพ่ยหรานพูดอย่างอ่อนหวานและยิ้มให้เขา

“อย่างนั้นฉันจะไปหาเธอที่บ้านหลินก็แล้วกันนะ” ชายหนุ่มตอบรับทันทีโดยสายตาก็มองเธออย่างพึงพอใจ

“มาเถอะ น้าจะได้ทำอาหารเลี้ยงเธอบ้าง เพราะอีกไม่กี่วัน เพ่ยหรานของน้าก็ต้องแต่งเข้าบ้านเฉิน ถือว่ากินเลี้ยงฉลองส่งท้ายก็แล้วกันนะ” เจียงซื่อพูดสนับสนุนลูกสาวอีกคน คล้ายกับอยากเลี้ยงส่งลูกสาวและว่าที่ลูกเขย เหมือนแม่ที่ใจดีคนหนึ่ง

“ครับ อีกสองวันผมจะไปกินอาหารที่บ้านหลินแน่นอน อย่างไรวันนี้ผมขอตัวไปก่อนนะครับ” เฉินต้าเฟยตอบรับและกล่าวลาอย่างสุภาพ แล้วเดินออกมาด้วยท่าทีที่สุขุม เพราะไม่ต้องการให้บ้านว่าที่ภรรยามองตนเองไม่ดี

“หึ๊ย ฉันละขยะแขยงมันเหลือเกินแม่ คนอะไรน่ารังเกียจชะมัด ดูมันมองฉันสิ”

เมื่ออีกฝ่ายเดินจากไปแล้ว หลินเพ่ยหรานก็พูดขึ้นอย่างไม่พอใจและพยายามปัดมือไปตามร่างกายที่ถูกอีกฝ่ายมองเมื่อครู่นี้ ด้วยท่าทางรังเกียจ

“แกก็เบา ๆ หน่อย เฉินต้าเฟยเพิ่งเดินไปไม่นาน เกิดมันเดินย้อนกลับมาจะได้ยินหมด แกก็อดทนหน่อย อย่างไรเจ้าสาวในครั้งนี้ก็ไม่ใช่แกสักหน่อย จะเป็นเดือดเป็นร้อนไปทำไม” เจียงซื่อพยายามห้ามปรามลูกสาวและตำหนิเธอออกมา เพราะกลัวว่าเกิดอีกฝ่ายเดินกลับมาได้ยินจะเดือดร้อนเอาน่ะสิ

“ค่ะแม่” หญิงสาวหน้าหงอยลงเมื่อโดนตำหนิ แต่ก็ยังมีท่าทีรังเกียจเฉินต้าเฟยอย่างเห็นได้ชัด

ก่อนจะทั้งสองพากันกลับไปบ้านหลิน เพื่อเอาวัตถุดิบไปให้หลินเม่ยเม่ยทำอาหารเย็นนี้

ส่วนหลินเม่ยเม่ยที่เดินขึ้นเขามานานพอสมควรแล้ว ตอนนี้เธอเก็บเหรียญได้มากพอประมาณ จึงคิดจะเดินกลับบ้าน ระหว่างทางเธอได้พบเจอชาวบ้านหลายคน ซึ่งแต่ละคนก็ทักทายเธออย่างเป็นกันเอง

ซึ่งหญิงก็ทักทายกลับเหมือนกัน จนเจอกับลูกสาวบ้านซู ซึ่งเป็นสหายที่สนิทที่สุดของเธอก็ว่าได้ แต่เพราะเธอแต่งงานกับเฉินต้าเฟยในชาติที่แล้ว ทำให้เธอไม่ได้พบเจอกับอีกฝ่ายอีก เนื่องจากบ้านสามีไม่พอใจให้เธอคบหากับใครมากนัก

“เม่ยเม่ย” ซูผิงเนี่ยนโบกมือให้อย่างดีใจเมื่อพบเจอสหาย เธอรีบวิ่งเข้ามาหาและถามทันที “เธอไปไหนมาเหรอ”

“เนี่ยนเนี่ยน ฉัน...” หลินเม่ยเม่ยน้ำตาซึมเล็กน้อยเมื่อถูกถามอย่างห่วงใย

“นี่เธอโดนสองแม่ลูกนั่นรังแกอีกแล้วใช่ไหมถึงร้องไห้แบบนี้ เฮ้อ...เวรกรรมอะไรของเธอกันนะ ที่ต้องอยู่ร่วมบ้านกับคนชั่วร้ายแบบนั้น” ซูผิงเนี่ยนพูดออกมาอย่างไม่ชอบใจ เธอเข้าใจว่าสหายร้องไห้เพราะถูกรังแก

“เปล่าหรอก ฉันแค่ออกมาเดินเล่นแล้วฝุ่นมันเข้าตาน่ะ นี่ก็จะกลับบ้านแล้ว เธอล่ะไปไหนมา มาหาของป่าเหรอ”

หญิงสาวรีบปฏิเสธเพื่อไม่ให้สหายเป็นห่วง แล้วถามอีกฝ่ายกลับ เพราะไม่อยากให้บรรยากาศเสียเมื่อพูดถึงสองแม่ลูกนั่น

“ใช่ ฉันมาหาของป่าน่ะ แล้วนี่ก็ได้ไข่ไก่มาเยอะเลย ฉันตั้งใจว่าจะเอาเข้าไปขายในตลาดน่ะ วันนี้มีตลาด เธอไปด้วยกันไหม” ซูผิงเนี่ยนตอบและยกตะกร้าที่มีไข่ให้ดู พร้อมกับชักชวนสหายไปเที่ยวตลาดด้วยกัน

“ไปสิ ฉันไปด้วย” หลินเม่ยเม่ยเองยังไม่อยากกลับบ้านเหมือนกัน อีกทั้งอยากไปช่วยสหายขายของป่าและไข่ไก่ เธอเลยตอบรับอย่างยินดีทันที

จากนั้นทั้งสองก็เดินพูดคุยกันไปอย่างมีความสุขจนถึงตลาด