บทที่ 1 ทะลุเข้ามาเป็นนางร้ายที่ต้องตาย

ลืมตาขึ้นมาซ่งอวี้หรูก็พบว่าตนเองนอนกอดก่ายอยู่กับบุรุษผู้หนึ่งบนเตียงแม้ว่าจะรู้สึกตื่นตระหนกแต่ความอ่อนล้าของร่างกายทำให้นางขยับเขยื้อนไม่ได้ นางมองม่านมุ้งรอบกายและชายหนุ่มรูปร่างดีที่กำลังกอดนางหลับใหลอยู่แล้วก็ขมวดคิ้ว

ความทรงจำหลั่งไหลเข้ามาอย่างรวดเร็วจนสมองของนางแทบจะระเบิดออก ตอนนี้นางอยู่ในร่างของซ่งอวี้หรูนางร้ายที่ต้องตายในตอนจบของนิยายเรื่องหนึ่ง เฝ้ารักเฝ้าตามติดพระเอกมานานถึงสามปี แต่ตอนนี้นางกลับถูกเขาวางแผนสลัดรักด้วยการวางยาปลุกกำหนัดแล้วโยนนางขึ้นมาบนเตียงของพระรอง

พอนางตั้งสติและเข้าใจเรื่องราวแล้ว คนที่กอดนางอยู่ก็พลันลืมตาขึ้นแล้วจ้องมองนางด้วยสายตาอันคมกริบ จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากอันบางเฉียบ ดวงตาเรียวยาว ขนตาที่ทั้งยาวและงอนงามของเขากะพริบปริบๆ อยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่านางอยู่บนเตียงของเขา ก็พลันมีไอสังหารออกมาจากร่างกายของเขาในทันที

“ท่านตื่นแล้วก็ดี อีกไม่นานคงจะมีคนมุ่งหน้ามาจับผิดข้ากับท่านแล้ว ข้าขอแนะนำว่าให้ท่านรีบหนีไปเสียดีกว่า”

คำพูดของซ่งอวี้หรูทำให้เขากะพริบตาอีกครั้ง แล้วค่อยๆ ขยับกายลุกขึ้นมานั่ง ดึงสาบเสื้อที่เปิดอ้าจนเห็นแผงหน้าอกอย่างชัดเจนให้เข้าที่แล้วก้มลงมามองซ่งอวี้หรูที่บัดนี้ยังนอนอ่อนระทวยเนื้อตัวเปลือยเปล่าอยู่บนเตียง ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน

ซ่งอวี้หรูรีบดึงผ้าห่มมาปิดบังร่างกายของตนเอง ปกคลุมเนินหน้าอกอันอวบอิ่มที่เขากำลังจ้องมองอย่างไม่วางตาแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธเคือง

“ท่านยังไม่รีบไปอีก หากมัวชักช้า ท่านก็จะพลอยถูกข้าลากลงน้ำไปด้วย ถึงตอนนั้นสตรีที่ท่านรักก็จะค่อยๆ เหินห่างจากท่านไปแล้วหันไปรักคนอื่นแทนนะ

คำว่า “สตรีที่ท่านรัก” ทำให้เขาขมวดคิ้วแล้วถามนางออกมา

“แล้วเจ้าเล่า”

“ข้าหนีไม่ทันแล้ว พิษยังตกค้างอยู่ทำให้ข้าสิ้นไร้เรี่ยวแรงจะขยับหนี ต่อให้พยายามหนีก็คงหนีไม่พ้นอยู่ดี ขอแค่ไม่มีคู่กรณีข้าก็จะยังไม่ถูกบังคับให้แต่งงานชั่วคราว”

ซ่งอวี้หรูพูดออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ในใจกลับแอบด่าพระเอกของเรื่องอย่างกู้ชิงเหิงอย่างแค้นเคือง

วางแผนสลัดรักนางร้ายทำลายพระรอง บีบบังคับให้คนทั้งสองต้องแต่งงานกันเพื่อกอบกู้ชื่อเสียง ส่วนตนเองก็จะรีบไปทำคะแนนเอาชนะใจนางเอก ยิงธนูครั้งเดียวได้นกถึงสองตัว พระเอกที่มีความคิดชั่วร้ายเช่นนี้ไม่น่าเป็นพระเอกได้เลยสักนิด

กู้ชิงอวิ๋นขมวดคิ้วจ้องมองริมฝีปากอวบอิ่มของนางอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเย็นชา

“ในเมื่อรู้ว่าอีกไม่นานจะมีคนมา เจ้ารีบสวมใส่เสื้อผ้าก่อนเถิด”

คำพูดของกู้ชิงอวิ๋นทำให้ซ่งอวี้หรูถลึงตาดุใส่เขา เจ้าคนผู้นี้ก็สวมบทพระรองที่อ่อนต่อโลกได้ตั้งแต่ต้นจนจบ เป็นแสงจันทร์ขาวในใจนางเอกแต่กลับไม่ได้ครองคู่กับนางเอกก็เพราะความจิตใจดีจนเกินไปนี่แหละ

“ข้าไม่มีแรงแต่งตัว ท่านรีบไปเถิด หากมัวชักช้า ท่านจะต้องถูกผู้อาวุโสของท่านบีบบังคับให้รับผิดชอบข้าแน่”

ซ่งอวี้หรูพูดออกมาด้วยน้ำเสียงร้อนใจ นางขยับตัวลุกขึ้นมานั่งพลางคิดในใจว่า

‘ไอ้พระเอกธงแดงกำลังจะพาคนมาแล้ว ถ้าพระรองยังมัวซื่อบื้ออยู่อย่างนี้ เขาก็คงจะต้องถูกบังคับให้แต่งงานกับนางร้ายเช่นข้าตามเนื้อหาในนิยายแน่ๆ’

“… งั้นข้าช่วยเจ้าแต่งตัวก่อน”

ไม่ได้พูดเปล่าๆ แต่กู้ชิงอวิ๋นยังขยับลงจากเตียงไปเก็บเสื้อผ้าของนางมาแล้วทำท่าว่าจะช่วยนางสวมใส่เสื้อผ้าอีกด้วย

“ท่านจะทำอะไร”

ซ่งอวี้หรูพูดพลางดึงผ้าห่มที่ปกปิดหน้าอกของตนเองไว้ ส่วนกู้ชิงอวิ๋นก็กำลังพยายามดึงผ้าห่มออกจากร่างของนาง

“ในเมื่อกำลังจะมีคนมา เจ้าก็ต้องรีบสวมใส่เสื้อผ้า”

“เจ้าบ้า! ข้าบอกให้เจ้ารีบหนีไปอย่างไรเล่า”

ซ่งอวี้หรูพูดพลางจ้องมองเขาด้วยความร้อนใจ ตอนนี้ร่างของกู้ชิงอวิ๋นมีแค่เสื้อคลุมตัวในสีขาวปิดบังร่างกายเพียงเท่านั้น เขาเป็นคนที่มีรูปร่างผอมสูง แต่พอสาบเสื้อของเขาเปิดออกกลับสามารถมองเห็นมัดกล้ามได้อย่างชัดเจน

‘ซี๊ด… เจ้าบ้านี่หุ่นดีเป็นบ้า ถ้าไม่ติดว่าไอ้ชั่วกู้ชิงเหิงกำลังจะพาคนเข้ามา ข้าคงจะปล่อยตัวปล่อยใจตามฤทธิ์ยาจับเขากินอีกสักรอบสองรอบ’

ซ่งอวี้หรูคิดพลางแอบกลืนน้ำลาย ไม่รู้ว่านางคิดมากจนเกินไปหรือไม่ พอนางคิดอยากจะล่วงเกินเขา กู้ชิงอวิ๋นรีบปล่อยมือจากผ้าห่มและเสื้อผ้าของนาง แล้วดึงสาบเสื้อตัวในของตนเองให้เข้าที่ด้วยใบหน้าแดงก่ำ

พอไม่มีคนแย่งชิงผ้าห่มในมือแล้วซ่งอวี้หรูก็ดึงผ้าห่มมาคลุมร่างของตนเองในทันที สายตาก็สอดส่ายหาเสื้อตัวในของตนเอง

กู้ชิงอวิ๋นก็ทำตัวราวกับว่าอ่านใจของนางออก เขารีบก้มลงไปที่พื้นหยิบผ้าเอี๊ยมสีแดงและเสื้อคลุมตัวในที่หล่นลงบนพื้นเมื่อครู่นี้โยนมาให้นางในทันที

“รีบใส่เสีย”

เมื่อพูดจบกู้ชิงอวิ๋นก็หันหลังให้นางอย่างเคร่งขรึม ราวกับไม่ต้องการเสียมารยาทแม้แต่น้อย

ซ่งอวี้หรูรีบสวมผ้าเอี๊ยมกับเสื้อชั้นในอย่างทุลักทุเล มือไม้สั่นเพราะฤทธิ์ยาที่ยังตกค้างอยู่ในร่าง

'เฮ้อ... อย่างน้อยก็รอดจากการโป๊ต่อหน้าเขา แต่เดี๋ยวนะ... อีกไม่กี่อึดใจ กู้ชิงเหิงก็จะพาคนบุกเข้ามาแล้ว'

'ตามเนื้อเรื่อง พระเอกอย่างกู้ชิงเหิงจะพาท่านผู้เฒ่าตระกูลกู้ ฮูหยินผู้เฒ่า และคนรับใช้จำนวนหนึ่งมาจับข้ากับเขาได้คาเตียง จากนั้นก็สร้างเรื่องว่าข้ากับพระรองลักลอบมีสัมพันธ์กัน'

'สุดท้ายพระรองถูกบังคับให้แต่งงานกับนางร้ายเช่นข้า ส่วนพระเอกอย่างเขาก็จะหลุดพ้นจากข้าไปครองคู่กับนางเอกได้อย่างสบายใจ'

'แผนยิงธนูดอกเดียวได้นกสองตัวของพระเอกอย่างกู้ชิงเหิง ช่างชั่วช้าได้ใจจริง ๆ'

กู้ชิงอวิ๋นที่กำลังยืนหันหลังอยู่ถึงกับชะงัก

“...”

เขาไม่ได้หันกลับมา แต่ดวงตากลับค่อย ๆ หรี่ตาลง

เมื่อครู่นี้... เขาได้ยินเสียงของซ่งอวี้หรู แต่เขามั่นใจว่าซ่งอวี้หรูไม่ได้อ้าปากเลยแม้แต่น้อย ทั้งที่ในห้องมีเพียงเขากับซ่งอวี้หรูเท่านั้นหรือว่า... เขาจะได้ยินเสียงความคิดของนาง เพียงแต่คำว่า... พระเอก นางเอก พระรอง นางร้าย นางกำลังคิดอันใดของนางอยู่กันแน่

“ท่านยังไม่รีบไปอีกหรือ”

เสียงของซ่งอวี้หรูดังขึ้น กู้ชิงอวิ๋นหันกลับมา ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบนิ่ง

“เจ้า... เมื่อครู่นี้เจ้าได้พูดอะไรหรือไม่”

“เมื่อครู่นี้”

ซ่งอวี้หรูทำหน้างุนงง

“ข้าไม่ได้พูดอะไร ข้าก็แค่ถามว่าเหตุใดท่านยังไม่ไปอีก”

'ข้าอุตส่าห์บอกให้หนีแล้วยังไม่รีบหนีไปอีก จะมัวเป็นห่วงข้าทำไมกัน ตัวร้ายอย่างข้าชื่อเสียงไม่ค่อยจะดีอยู่แล้วจะเลวร้ายมากกว่านี้ย่อมไม่เป็นไร แต่เขากลับแตกต่างออกไป ชื่อเสียงที่ดีงามของเขากำลังถูกทำลาย'

'แต่ก็นะ พระรองผู้นี้ซื่อตรงเสียจนถูกคนหลอกทั้งเรื่อง จะเอาสมองที่ไหนมาคิดได้กันเล่า'

'ถึงแต่งกับข้าไปแล้วก็ยังช่วยพระเอกทุกอย่าง สุดท้ายไม่ใช่แค่เขาที่ต้องตาย แต่ตระกูลของเขาทั้งตระกูลล้วนถูกพระเอกฆ่าตายทั้งตระกูล'

กู้ชิงอวิ๋นเบิกตากว้างโดยไม่รู้ตัว ตายทั้งตระกูล... ผู้ใดตายทั้งตระกูล ตระกูลกู้ของเขาอย่างนั้นหรือ

“คุณชายรอง!”

ทันใดนั้นเสียงคนรับใช้ก็ดังขึ้นจากนอกเรือน

“นายท่านผู้เฒ่า และฮูหยินผู้เฒ่าพาคนมาทางนี้แล้วขอรับ”

กู้ชิงอวิ๋นสีหน้าเปลี่ยนไป

‘มาเร็วกว่าที่คิดเสียอีก’

ซ่งอวี้หรูถอนหายใจยาวพลางพูดออกมา

“ท่านหนีไม่ทันแล้ว... ส่วนข้าจะแต่งกายให้เรียบร้อยก็คงไม่ทันแล้วเช่นกัน”

นางดึงผ้าห่มคลุมตัว ก่อนจะเอนพิงหัวเตียงอย่างหมดอาลัยตายอยาก

'เอาเถอะ... แต่งก็แต่ง อย่างน้อยสามีในอนาคตก็หล่อ รวย เป็นคุณชายรองที่คนทั้งตระกูลรักใคร่ ข้าที่เป็นฮูหยินน้อยของคุณชายรอง นั่งกิน นอนกินใช้เงินไปเรื่อย ๆ รอวันพระเอกฆ่าตายก็แล้วกัน'

'ชีวิตก่อนทำงานจนเหนื่อยตาย ชีวิตนี้ข้าขอเป็นปลาเค็มก็พอ'