ปฏิวัติภาพลักษณ์นางร้ายขี้เกียจ 4

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารไม้เก่าๆ กลางลานบ้านเช้านี้ช่างแปลกประหลาด จากที่เคยเงียบเหงาและเต็มไปด้วยเสียงก่นด่ากระทบกระเทียบของสะใภ้ใหญ่ กลับกลายเป็นความเงียบสงบที่เต็มไปด้วยเสียงตะเกียบกระทบชามและเสียงเคี้ยวอาหารอย่างเอร็ดอร่อย

แม้แต่สะใภ้ใหญ่หลิวเฟินที่ตั้งท่าจะเปิดฉากด่าเรื่องขโมยไข่ไก่ไปทอด ยังต้องยอมสงบปากสงบคำ ก้มหน้าก้มตายัดแผ่นแป้งเข้าปากเพราะความหิวและความอร่อยที่ปฏิเสธไม่ได้ ส่วนนางหลี่ก็ลอบมองลูกสะใภ้คนใหม่ด้วยแววตาสับสน

หลังจากมื้ออาหารที่หมดเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่เศษผัก กู้อันหนิงไม่ได้สะบัดก้นกลับเข้าห้องอย่างที่ทุกคนคาดคิด เธอรวบรวมจานชามกระเบื้องไปล้างที่ริมบ่อบาดาลอย่างรวดเร็ว ไม่ยอมให้แม่สามีหรือพี่สะใภ้ใหญ่ต้องลงมือทำเอง ท่าทางขยันขันแข็งและไม่อิดออดนั้น ทำให้นางหลี่มองตามร่างบางด้วยสายตาที่เริ่มอ่อนแสงลง ความชิงชังและอคติในใจลดทอนลงไปกว่าครึ่ง

เช้าวันนั้น ก่อนที่ลู่เฉิงโจวจะแบกจอบออกไปทำงานที่แปลงนาของสหกรณ์หมู่บ้านเพื่อเก็บแต้มค่าแรง กู้อันหนิงเดินตามแผ่นหลังกว้างของเขาออกไปจนถึงหน้าประตูรั้วบ้าน

“เดี๋ยวค่ะเฉิงโจว”

ชายหนุ่มชะงักฝีเท้า หันกลับมามองด้วยความแปลกใจ กู้อันหนิงก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอย่างกล้าหาญ เธอเขย่งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อย มือเรียวบางเอื้อมไปจัดคอเสื้อผ้าฝ้ายสีซีดที่พับย่นของเขาให้เรียบร้อย ปลายนิ้วนุ่มนิ่มจงใจลูบไล้ผ่านแผงอกแกร่งและลาดไหล่กว้างเบาๆ อย่างเป็นธรรมชาติแต่แฝงความยั่วยวนอยู่ในที

“ทำงานระวังตัวด้วยนะคะ แดดร้อนก็พักดื่มน้ำบ้าง เย็นนี้ฉันจะทำของอร่อยๆ รอคุณกลับมาทานนะคะ ...สามี”

คำว่าสามีที่ถูกเน้นเสียงหวานหยดย้อย หลุดออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มสีระเรื่อ ประโยคนั้นราวกับมีอานุภาพทำลายล้างสูง ลู่เฉิงโจวถึงกับหน้าแดงลามไปจนถึงใบหูและลำคอ!

หัวใจที่เคยนิ่งสงบดั่งบ่อน้ำลึกและเย็นชาดุจน้ำแข็ง บัดนี้เต้นระรัวจนแทบระเบิด เขาอึกอักทำอะไรไม่ถูก กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่น ได้แต่พยักหน้าเบาๆ รับคำหนึ่งครั้ง แล้วรีบหันหลังจ้ำอ้าวออกไปจากลานบ้านด้วยจังหวะก้าวที่เร็วกว่าปกติ ราวกับทหารที่กำลังหนีทัพ หรือไม่ก็กลัวว่าถ้าอยู่นานกว่านี้ หัวใจและวิญญาณของเขาจะถูกภรรยาจอมเจ้าเล่ห์คนนี้ขโมยไปจนหมดสิ้น!

ชาวบ้านที่กำลังแบกจอบแบกเสียมเดินผ่านมาพอดี ต่างเบิกตากว้างจนแทบถลนเมื่อเห็นภาพนางร้ายกู้อันหนิง ยืนส่งสามีไปทำงานด้วยรอยยิ้มหวานหยดประดุจน้ำผึ้งเดือนห้า แถมยังช่วยจัดคอเสื้อและดูเป็นห่วงเป็นใยกันปานจะกลืนกิน

หลายคนถึงกับต้องยกมือขึ้นขยี้ตาแล้วขยี้ตาอีก นี่มันเกิดอาเพศอะไรขึ้นกับหมู่บ้านต้าเหอ! หรือว่าแสงอาทิตย์ยามเช้าวันนี้จะทำให้สายตาของพวกเขามีปัญหาไปเสียแล้ว!

กู้อันหนิงยืนพิงกรอบประตู มองตามแผ่นหลังกว้างของลู่เฉิงโจวที่เดินห่างออกไปพลางยกยิ้มกริ่มมุมปากอย่างผู้กำชัยชนะ

‘ด่านแรกในการปฏิวัติภาพลักษณ์ผ่านไปอย่างสวยงาม ต่อไปก็คือการทำทุกวิถีทาง ให้ผู้ชายที่แสนจะเย็นชาคนนี้ ตกหลุมรักฉันจนโงหัวไม่ขึ้นเลยล่ะ ลู่เฉิงโจว คุณเตรียมตัวรับมือภรรยาคนนี้ไว้ให้ดีเถอะ!’

ช่วงบ่ายแก่ๆ ตะวันคล้อยต่ำลงจนท้องฟ้าเหนือหมู่บ้านต้าเหอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดง สายลมแล้งพัดหอบเอาฝุ่นดินลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ ณ บริเวณเชิงเขา ท่ามกลางเสียงตะโกนโหวกเหวกและเสียงจอบเสียมกระทบหิน ทีมผลิตของหมู่บ้านกำลังช่วยกันขุดลอกคลองส่งน้ำอย่างขะมักเขม้นเพื่อเตรียมรับมือกับฤดูแล้งที่กำลังจะมาเยือน

ลู่เฉิงโจวในชุดเสื้อแขนยาวสีซีดจางที่เต็มไปด้วยรอยปะชุน กำลังยืนแช่อยู่ในโคลนลึกถึงหน้าแข้ง ชายหนุ่มออกแรงงัดก้อนหินขนาดใหญ่ที่ขวางทางน้ำไหล ท่อนแขนกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเกร็งแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน หยาดเหงื่อไหลซึมตามกรอบหน้าคมคาย เขาทำงานหนักกว่ายุวชนชายและชาวบ้านคนอื่นๆ ถึงสามเท่าโดยไม่ปริปากบ่น ทว่าในจังหวะที่ก้อนหินกำลังจะกลิ้งพ้นทางนั้นเอง ดินเหนียวที่อุ้มน้ำบนตลิ่งกลับทรุดตัวลงมาอย่างกะทันหัน!

“ระวัง!”