บทที่ 6 : อาวุธลับยามเช้ากับเป้าซ้อมมนุษย์

บทที่ 6 : อาวุธลับยามเช้ากับเป้าซ้อมมนุษย์

แสงแดดอ่อนๆ ยามเหม่าสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาตกกระทบเตียงนอนหลังใหญ่

ไป๋ลั่วลั่วรู้สึกตัวตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกสดชื่นอย่างประหลาด นางรู้สึกเหมือนได้นอนหนุนหมอนใบใหญ่ที่ทั้งอุ่นทั้งแน่น แถมยังมีกลิ่นหอมสดชื่นเหมือนป่าสน นางขยับใบหน้าถูไถกับหมอนใบนั้นอย่างอารมณ์ดี

‘อืม... หมอนข้างจวนแม่ทัพนี่คุณภาพดีจริงๆ ...’

นางพึมพำในใจทั้งที่ตายังปิดสนิท มือไม้เริ่มซุกซนลูบไล้ไปตามความเรียบลื่นของปลอกหมอน แต่เอ๊ะ... ทำไมหมอนข้างมันถึงมีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ? แถมยังแข็งโป๊กเหมือนหินผา?

และที่สำคัญ... ทำไมตรงแก้มของนางถึงสัมผัสได้ถึง "แท่งอะไรบางอย่าง" ที่แข็งขึงและร้อนจัด ดันดุนอยู่ที่ข้างแก้ม?

ด้วยความสงสัย ลั่วลั่วจึงลองใช้นิ้วจิ้มเจ้าแท่งนั้นดูเบาๆ

ดุ๊กดิ๊ก...

มันกระตุกตอบรับนิ้วของนาง!

"เฮือก!"

ลั่วลั่วเบิกตาโพลงทันที ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้นางแทบหยุดหายใจ

นางไม่ได้นอนหนุนหมอน... แต่นางนอนซุกอยู่ตรงหว่างขาของแม่ทัพเว่ยหยาง! ใบหน้าของนางแนบชิดอยู่กับหน้าท้องแกร่งต่ำลงไปเกือบถึงจุดยุทธศาสตร์ และสิ่งที่ทิ่มแก้มนางอยู่เมื่อกี้... ภายใต้กางเกงผ้าแพรเนื้อบางนั่น... คือ 'มังกร' ที่กำลังตื่นเต็มตาและผงาดง้ำค้ำโลกอยู่!

"จะ... จิ้มพอหรือยัง?"

เสียงแหบพร่ายิ่งกว่ากระดาษทรายดังขึ้นเหนือหัว ลั่วลั่วค่อยๆ แหงนหน้าขึ้นมองด้วยคอที่แข็งเกร็ง

เว่ยหยางตื่นนานแล้ว... หรือจะพูดให้ถูกคือเขาแทบไม่ได้นอนเลย! ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้ถมึงทึง เส้นเลือดข้างขมับปูดโปน แววตาที่มองนางเต็มไปด้วยไฟราคะที่พยายามข่มกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ

"ทะ... ท่านแม่ทัพ..." ลั่วลั่วหน้าแดงเถือกจนลามไปถึงคอ "ขะ... ข้าน้อยนึกว่าท่านซ่อน 'อาวุธลับ' ไว้ในกางเกง!"

"อาวุธลับ?" เว่ยหยางแค่นหัวเราะในลำคอ มุมปากกระตุกยิกๆ "ใช่... มันคืออาวุธลับ อาวุธที่อยากจะ 'แทง' เจ้าให้พรุนเสียเดี๋ยวนี้!"

ลั่วลั่วร้องจ๊าก รีบตะเกียกตะกายถอยหนีจนตกเตียงดัง ตุบ!

"โอ๊ย! ...ขะ ข้าน้อยจะรีบไปเตรียมน้ำล้างหน้าเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ!"

นางลุกขึ้นวิ่งหนีออกจากห้องนอนราวกับหนูติดจั่น ทิ้งให้ท่านแม่ทัพหนุ่มนอนกุมขมับ (และกุมส่วนอื่น) ด้วยความทรมาน

"ยัยตัวแสบ... ฝากไว้ก่อนเถอะ!"

...

หนึ่งชั่วยามต่อมา ณ ลานฝึกยุทธ

บรรยากาศการฝึกซ้อมของทหารหน่วยพยัคฆ์ทมิฬในเช้านี้ ดูจะดุเดือดเลือดพล่านกว่าปกติหลายเท่า สาเหตุก็มาจากท่านแม่ทัพใหญ่ที่ลงมาคุมการฝึกด้วยตัวเอง แถมยังลงมือ 'ซ้อม' คู่ต่อสู้ด้วยความเกรี้ยวกราดผิดปกติ

ผัวะ! เปรี้ยง! ตูม!

หุ่นฟางสามตัวกระจุยกระจายกลายเป็นเศษฟางในดาบเดียว เหล่านายกองที่ยืนดูอยู่ต่างกลืนน้ำลายลงคอ ไม่กล้าสบตาเจ้านายที่แผ่รังสีอำมหิตออกมา

"อ่อนหัด!" เว่ยหยางตวาดลั่น เสื้อคลุมท่อนบนถูกถอดโยนทิ้งไปนานแล้ว เผยให้เห็นมัดกล้ามสีทองแดงที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ "มีแรงแค่นี้จะไปรบกับใครได้! ไปวิ่งรอบเขาอีกห้ารอบ เดี๋ยวนี้!"

"รับทราบ!" เหล่าทหารรีบวิ่งหน้าตั้วหนีตายกันจ้าละหวั่น

เว่ยหยางยืนหอบหายใจหนักๆ พยายามระบายความอัดอั้นตันใจ (ที่สะสมมาจากเมื่อคืน) ออกไปกับการออกแรง

"ผ้าเช็ดหน้า" เขาแบมือออกโดยไม่หันไปมอง

ความเงียบ... ไม่มีใครส่งผ้าให้

"ข้าบอกว่าขอผ้า...!"

เขาหันขวับกลับมาด้วยความหงุดหงิด แต่แล้วก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นร่างเล็กๆ ของสาวใช้ส่วนตัวยืนถือผ้าเช็ดหน้าและกระบอกน้ำ ยืนอ้าปากค้าง น้ำลายแทบจะยืด จ้องมองกล้ามหน้าอกและลอนหน้าท้องของเขาตาไม่กระพริบ

"อาหลัว?"

"เจ้าคะ!?" ลั่วลั่วสะดุ้ง ได้สติกลับมา "ผ้า... ผ้าเจ้าค่ะ!"

นางรีบยื่นผ้าให้เขา แต่ตายังคงแอบเหล่มองหยดเหงื่อที่ไหลผ่านไหปลาร้า ลงมาที่อก แล้วไหลลงไปรวมกันที่ขอบกางเกง...

‘คุณพระช่วย... หุ่นแซ่บขนาดนี้ มิน่าล่ะสตรีทั่วเมืองหลวงถึงอยากพลีกายให้’ นางคิดในใจอย่างลืมตัว

เว่ยหยางรับผ้ามาเช็ดหน้า พอเห็นสายตาหื่นกาม (ที่ปิดไม่มิด) ของสาวใช้ อารมณ์หงุดหงิดเมื่อครู่ก็พลันหายไป แทนที่ด้วยความเจ้าเล่ห์

เขาเดินเข้าไปประชิดตัวนาง จนลั่วลั่วต้องถอยหลังกรูด

"มองอะไร?"

"มอง... มองกล้าม... เอ้ย! มองท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ ช่างสง่างามสมชายชาติทหาร!" นางยกนิ้วโป้งให้ "สุดยอดไปเลยเจ้าค่ะ!"

"งั้นรึ?" เว่ยหยางยิ้มมุมปาก เขาจงใจขยับเข้าไปใกล้จนอกเปลือยๆ แทบจะชนหน้านาง "ในเมื่อเจ้าชอบดูการฝึกนัก... งั้นเช้านี้เจ้าก็ไม่ต้องไปทำความสะอาดห้องแล้ว"

"เอ๋? แล้วท่านจะให้ข้าทำอะไรเจ้าคะ?"

"มาเป็น 'เป้าซ้อม' ให้ข้า"

"หะ... หา!?" ลั่วลั่วหน้าซีด "ทะ... ท่านแม่ทัพ ข้าเป็นสตรีบอบบางนะเจ้าคะ ท่านจะเอาดาบมาฟันข้าไม่ได้นะ!"

"ใครบอกว่าข้าจะใช้ดาบ?"

เว่ยหยางโน้มหน้าลงมากระซิบ แววตาแพรวพราว "ข้าจะฝึกวิชา 'จับกุมคนร้าย' ...เจ้าเป็นโจรสาว ข้าเป็นมือปราบ เรามาดูกันว่า เจ้าจะหนีจากเงื้อมมือข้าได้กี่กระบวนท่า... ถ้าเจ้าแพ้ หนึ่งกระบวนท่า หักเงินหนึ่งตำลึง!"

"ข้าไม่เล่นเจ้าค่ะ! ข้าไม่มีเงินจะให้หักแล้ว!"

"งั้นก็เริ่มได้!"

ไม่ทันให้ตั้งตัว เว่ยหยางตวัดแขนรวบเอวบางเข้ามา ลั่วลั่วร้องกรี๊ด พยายามจะดิ้นหนีด้วยวิชาตัวเบา (เกรดต่ำ) ของนาง แต่กลับกลายเป็นว่ายิ่งดิ้น ยิ่งเหมือนเอาตัวไปถูไถกับร่างกำยำที่เต็มไปด้วยเหงื่อของเขา

กลางลานฝึกยุทธ ท่ามกลางสายตา (ที่แอบมอง) ของเหล่าทหาร ภาพที่เห็นคือท่านแม่ทัพผู้เหี้ยมโหด กำลังไล่จับสาวใช้ตัวน้อยด้วยใบหน้าที่... ยิ้มแย้ม?

ดูเหมือนว่า 'อาวุธลับ' ของท่านแม่ทัพ จะไม่ได้มีไว้ทำลายล้างข้าศึกอย่างเดียวเสียแล้ว แต่มีไว้ปราบพยศสาวใช้จอมป่วนคนนี้ด้วย!