บทที่ 4 : การทดสอบยาพิษที่อร่อยที่สุด

บทที่ 4 : การทดสอบยาพิษที่อร่อยที่สุด

ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว แสงเทียนสว่างไสวทั่วเรือนเมฆา

ไป๋ลั่วลั่วยืนกุมท้องที่ร้องโครกครากอยู่ข้างโต๊ะอาหาร... ไม่สิ ต้องเรียกว่ายืนเฝ้า "โต๊ะเสวย" ถึงจะถูก เพราะอาหารตรงหน้ามันอลังการงานสร้างยิ่งกว่างานเลี้ยงฉลองปีใหม่เสียอีก!

ไก่ตุ๋นโสมส่งกลิ่นหอมฉุย หมูสามชั้นน้ำแดงที่เป็นประกายวาววับ ปลานึ่งซีอิ๊วตัวโต และผัดผักสี่ฤดูที่สดกรอบ...

‘จ๊อกกก~’

เสียงท้องของนางร้องประท้วงดังลั่นแข่งกับเสียงจิ้งหรีดเรไร ลั่วลั่วหน้าแดงแปร๊ด รีบเอามือกดท้องตัวเองไว้แน่น หวังว่าจะไม่มีใครได้ยิน

"หิวรึ?"

เว่ยหยางที่นั่งอ่านตำราพิชัยสงครามอยู่อีกฝั่งของโต๊ะ เอ่ยถามโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง

"มิ... มิกล้าเจ้าค่ะ" ลั่วลั่วตอบเสียงอ่อย "ข้าน้อยเป็นเพียงสาวใช้ จะบังอาจหิวในเวลาอาหารของเจ้านายได้อย่างไร"

"อ้อ... งั้นหรือ" เขาปิดตำราลง แล้วหยิบตะเกียบขึ้นมา "เสียดายนัก วันนี้พ่อครัวทำขาหมูน้ำแดงมามากเกินไป ข้ากินคนเดียวคงไม่หมด คงต้องเทให้สุนัขหลังจวนกินเสียแล้ว"

"สุนัข!" ลั่วลั่วเบิกตากว้าง ‘ไอ้คนใจดำ! ขาหมูขาเท่าแขน ท่านจะเอาไปให้หมากินในขณะที่ข้ายืนไส้กิ่วเนี่ยนะ!’

"ทำไม? เจ้าอยากกินแย่งกับสุนัขรึ?" เขายกยิ้มมุมปาก

"ข้าน้อย..." ลั่วลั่วกัดริมฝีปาก "ข้าน้อยยินดีเสียสละช่วยท่านกำจัดเศษอาหารเจ้าค่ะ!"

เว่ยหยางหัวเราะในลำคอ เขาชอบมองเวลาแม่สาวใช้จอมจุ้นคนนี้แสดงสีหน้าท่าทาง มันดูมีชีวิตชีวากว่าพวกคุณหนูในห้องหอที่เขาเคยเจอ

"ก่อนจะกิน..." เขาคีบขาหมูชิ้นโตขึ้นมา แล้วยื่นมาตรงหน้าปากของนาง "เจ้าเป็นสาวใช้ส่วนตัว ย่อมมีหน้าที่สำคัญอีกอย่าง... คือการ 'ตรวจสอบยาพิษ'"

"ตรวจสอบยาพิษ?"

"ใช่ ศัตรูข้ามีรอบทิศ อาหารทุกจานต้องผ่านการตรวจสอบ" แววตาของเขาพราวระยับ "อ้าปาก"

ลั่วลั่วมองขาหมูชุ่มซอสตรงหน้า สลับกับมองหน้าหล่อๆ ของท่านแม่ทัพ ‘เอาก็เอาวะ! ตายเพราะยาพิษก็ยังดีกว่าตายเพราะความหิว!’

"อ้าาา..."

นางอ้าปากงับขาหมูชิ้นนั้นเข้าเต็มคำ รสชาติเค็มหวานกลมกล่อมของซอสและเนื้อหมูที่ละลายในปากทำให้นางแทบจะน้ำตาไหลด้วยความปลาบปลื้ม นางเคี้ยวตุ้ยๆ แก้มป่องเหมือนกระรอกน้อย

"เป็นอย่างไร? มียาพิษหรือไม่?"

"อะ... อร่อย... เอ้ย! ปลอดภัยเจ้าค่ะ! ไม่มีพิษเจ้าค่ะ!" นางตอบทั้งที่ยังเคี้ยวไม่หมด

"งั้นรึ... ข้าไม่เชื่อ ลองจานนี้ซิ"

เขาคีบเนื้อปลาขาวจั๊วะป้อนเข้านางอีกคำ ตามด้วยไก่ตุ๋น... และผัดผัก...

ไป๋ลั่วลั่วกลายเป็นหนูทดลองยาที่มีความสุขที่สุดในโลก นางกินทุกอย่างที่เขาป้อนให้อย่างว่าง่าย โดยลืมสังเกตไปว่า... ตะเกียบที่เขาใช้ป้อนนาง คือตะเกียบคู่เดียวกับที่เขาใช้คีบกินเอง!

เมื่อการ 'ทดสอบ' ผ่านไปจนพุงกาง เว่ยหยางก็คีบหมูสามชั้นชิ้นสุดท้ายที่นางเพิ่งกัดไปครึ่งหนึ่งขึ้นมา... แล้วส่งมันเข้าปากตัวเองหน้าตาเฉย

ลั่วลั่วชะงักกึก "ทะ... ท่านแม่ทัพ!"

"หืม?" เขาเคี้ยวหมูชิ้นนั้นอย่างเอร็ดอร่อย "มีอะไร?"

"นั่นมัน... ชิ้นที่ข้าน้อยกัดแล้วนะเจ้าคะ!" หน้าของนางร้อนผ่าวขึ้นมาทันที "มัน... สกปรก..."

"น้ำลายเจ้า ข้าก็ชิมมาแล้วเมื่อครู่ตอนป้อนเจ้า... จะรังเกียจอะไรอีก" เขาตอบหน้าตาย พลางจ้องมองริมฝีปากที่เคลือบด้วยน้ำมันวาววับของนาง

"ชิม... น้ำลาย..."

สมองอัจฉริยะของลั่วลั่วระเบิดตูมตามทันที ‘นี่มันจูบทางอ้อม! เขาจูบทางอ้อมกับข้า! แถมยังพูดเรื่องชิมน้ำลายหน้าตาเฉย... ฮือออ ท่านแม่คนงาม ช่วยลูกด้วย เขาไม่ใช่แค่ดุ แต่เขาหน้าด้านด้วย!’

"เอาล่ะ อิ่มแล้วก็ไปเตรียมตัว" เว่ยหยางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

"เตรียมตัว? เตรียมตัวทำอะไรเจ้าคะ?" ลั่วลั่วถามอย่างระแวง

"เตรียมน้ำอาบ เตรียมที่นอน... และเตรียมตัวนอน"

"ข้าน้อยจะรีบกลับไปนอนที่ห้องพักเจ้าค่ะ!" นางทำท่าจะวิ่งหนี

"หยุด" มือหนาคว้าคอเสื้อนางไว้ได้ทันท่วงทีเหมือนหิ้วลูกแมว "ใครบอกให้เจ้ากลับห้องพัก?"

"อ้าว... ก็ท่านบอกให้เตรียมตัวนอน..."

เว่ยหยางก้มลงกระซิบที่ข้างหูนาง ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดต้นคอจนนางขนลุกซู่

"กฎข้อที่สองของการเป็นสาวใช้ส่วนตัว... เจ้าต้องนอน 'เฝ้า' ข้าที่ปลายเตียง... ห้ามห่างกายข้าแม้แต่ก้าวเดียว เผื่อข้าต้องการเรียกใช้... กลางดึก"

ดวงตาของเขาเป็นประกายวิบวับท่ามกลางแสงเทียน

"คืนนี้... ข้าอาจจะหิวน้ำ... หรือหิว 'อย่างอื่น' บ่อยเสียด้วยสิ อาหลัว"