การตื่นรู้ของเทพปลาคาร์ฟ 1

ลมหนาวเดือนสิบสองพัดกรรโชกอย่างบ้าคลั่ง หวีดหวิวราวกับเสียงภูตผีที่กำลังร้องครวญครางด้วยความทรมาน ลมเหนือที่หอบเอาความยะเยือกมาจากทุ่งหิมะอันกว้างใหญ่พัดลอดผ่านรอยแตกของผนังดินที่ฉาบไว้อย่างหยาบๆ เข้ามาภายในห้องนอนอันมืดสลัวและคับแคบ

กลิ่นอับชื้นของเชื้อราที่เกาะตามมุมห้อง ผสมปนเปกับกลิ่นดินและกลิ่นยาต้มสมุนไพรราคาถูกลอยอบอวลอยู่ในอากาศที่เย็นเยียบจนแทบจะจับตัวเป็นน้ำแข็งบนเตียงเตาที่ก่อด้วยดินเหนียว ความร้อนที่เคยมีจากการจุดฟืนเมื่อหัวค่ำได้จางหายไปเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงไออุ่นจางๆ ที่แทบจะต้านทานความหนาวเหน็บไม่ได้

ร่างเล็กจ้อยของเด็กหญิงวัยเจ็ดขวบนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มนวมเก่าคร่ำคร่า เนื้อผ้าฝ้ายที่ผ่านการใช้งานมาหลายสิบปีแข็งกระด้างและจับตัวเป็นก้อน ไม่สามารถกักเก็บความอบอุ่นได้ดีเท่าที่ควรใบหน้าของเด็กน้อยซีดเผือดไร้สีเลือด ริมฝีปากแห้งแตกเป็นขุยจนเห็นรอยเลือดซึม ร่างกายผอมแห้งจนเห็นกระดูกไหปลาร้าปูดโปนชัดเจน ราวกับกิ่งไม้แห้งกรอบที่เพียงแค่ลมพัดแรงอีกนิดก็พร้อมจะหักโค่นลง ลมหายใจของนางรวยรินแผ่วเบาจนแทบจับสัมผัสไม่ได้

ทว่าในความเงียบสงัดที่ดูเหมือนความตายกำลังคืบคลานเข้ามานั้น ลึกลงไปในร่างที่เปราะบาง จิตวิญญาณดวงหนึ่งกำลังตื่นรู้! ในห้วงความมืดมิดแห่งจิตวิญญาณ จินเยว่เล่อรู้สึกเหมือนตนเองกำลังดำดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทรอันไร้ก้นบึ้ง ความหนักอึ้งกดทับลงมาที่หน้าอกจนแทบหายใจไม่ออก

‘หนาว... หนาวเหลือเกินนี่ข้ากำลังอยู่ที่ไหน หรือข้าหลุดเข้ามาอยู่ในขุมนรกน้ำแข็ง?’

ทันใดนั้นความทรงจำสายหนึ่งแล่นปราดเข้ามาในสมองดั่งสายฟ้าฟาด! ภาพของเกลียวคลื่นยักษ์ที่ถาโถม ภาพของประตูมังกรที่สูงเสียดฟ้าตั้งตระหง่านอยู่เหนือแม่น้ำฮวงโห และภาพของปลาคาร์ฟสีทองยักษ์ ซึ่งก็คือตัวนางเองที่กำลังรวบรวมตบะนับพันปี ดีดตัวกระโจนข้ามประตูมังกรเพื่อบรรลุธรรมกลายเป็นมังกรสวรรค์

แต่อนิจจาในวินาทีที่หางของนางกำลังจะพ้นขอบประตู สายฟ้าสีม่วงแห่งทัณฑ์สวรรค์ก็ฟาดเปรี้ยงลงมา! แสงสว่างวาบกลืนกินทุกสิ่ง ร่างกายที่บำเพ็ญเพียรมาพันปีแหลกสลาย

“ข้าข้ามประตูมังกรไม่สำเร็จหรือ สวรรค์ถึงส่งข้ามาเผชิญด่านเคราะห์ในร่างมนุษย์ที่อ่อนแอเช่นนี้...” เสี่ยวเล่อรำพึงในจิตใต้สำนึก แม้เปลือกตายังหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่วพันชั่งจนลืมไม่ขึ้น แต่นางรีบตั้งสติส่งกระแสจิตสำรวจของวิเศษทันทีด้วยความตื่นตระหนก

‘ของสะสมของข้า! สมบัติพันปีของข้า!’ ดวงจิตของนางสั่นไหวเมื่อสัมผัสได้ถึงกระแสพลังอันคุ้นเคยแสงสีทองสว่างวาบปรากฏขึ้นในมโนภาพ

‘ขอบคุณสวรรค์! ถุงมิติ ยังอยู่!’

นางสัมผัสได้ถึงมิติเก็บของที่ซ่อนอยู่ในห้วงจิตวิญญาณ ภายในนั้นยังคงกว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต มีสระบัวสวรรค์ขนาดใหญ่ที่ส่งกลิ่นหอมจรุงใจ น้ำในสระใสกระจ่างดั่งกระจกวิเศษ มันคือน้ำทิพย์มัจฉาที่เพียงหยดเดียวก็สามารถชะล้างไขกระดูก รักษาโรคภัย และชุบชีวิตคนใกล้ตายให้ฟื้นคืนได้

นอกจากนี้ที่มุมหนึ่งของมิติยังมีภูเขาทองคำ หยกมันแพะเนื้อดีเครื่องประดับล้ำค่า และเสบียงทิพย์จากวังบาดาลที่นางชอบสะสมไว้กองพะเนินเทินทึก

ความอุ่นใจทำให้นางคลายกังวล ‘ฮึ! มีของพวกนี้อยู่ ต่อให้ร่างมนุษย์นี้จะอ่อนแอแค่ไหน ข้าก็ไม่หวั่น ปลาคาร์ฟอย่างข้า อยู่ที่ไหนก็ไม่มีวันอดตาย!’

ทันใดนั้นเอง! เสียงแหลมปรี๊ดของสตรีผู้หนึ่งก็ดังทะลุผนังดินเข้ามาในโสตประสาท ดึงนางออกจากภวังค์ความคิด และกระชากกลับสู่โลกความจริงอันโหดร้าย

“แม่! นี่แม่จะต้มไข่ให้เด็กขี้โรคนั่นกินอีกแล้วเหรอ” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยจริตจะก้าน ความไม่พอใจและความริษยาที่ปิดไม่มิด มันคือเสียงของจางชุ่ยฮวาสะใภ้รองแห่งบ้านสกุลจิน ป้าสะใภ้ผู้มีนิสัยเห็นแก่ตัวและขี้เหนียวเป็นที่หนึ่ง