บทที่ 1 อดีตสามีของข้ากลายเป็นฮ่องเต้

หิมะตกหนักจนทั่วทั้งหุบเขากลายเป็นสีขาว เจียงเยว่หลีวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต รองเท้าปักของนางหายไปข้างหนึ่งตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้ ชายกระโปรงราคาแพงขาดวิ่นและเปื้อนโคลน เส้นผมที่เคยได้รับการดูแลอย่างประณีตยุ่งเหยิงจนแทบไม่เหลือเค้าของคุณหนูใหญ่ตระกูลเจียงผู้หยิ่งทะนงในอดีต

“หลีเอ๋อร์! ทางนี้!”

เสียงของเจียงฉงซานดังมาจากเบื้องหน้า

“ท่านพ่อ!”

เจียงเยว่หลีกัดฟันวิ่งตามไป ด้านหลังมีเสียงฝีเท้าม้าดังใกล้เข้ามาทุกขณะ สองพ่อลูกหนีออกจากเมืองหลวงมาสามวันสามคืนแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าคนเหล่านั้นเป็นคนของผู้ใด หรือบางทีควรกล่าวว่า คนที่อยากจัดการตระกูลเจียงมีมากเสียจนพวกเขาไม่รู้ว่าควรสงสัยใครก่อน เหตุผลมีเพียงข้อเดียว อดีตสามีของเจียงเยว่หลีขึ้นครองราชย์แล้ว

เซี่ยฉางยวน ฮ่องเต้องค์ใหม่แห่งแคว้นต้าเซี่ย ผู้ใดจะคาดคิดว่าชายหนุ่มยากจนซึ่งเมื่อหลายปีก่อนถูกเจียงฉงซานพากลับมาจากต่างเมือง และจับแต่งงานกับบุตรสาวของตน จะมีสายเลือดของราชวงศ์ไหลเวียนอยู่ในกาย

ยิ่งไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าเขาจะซ่อนความสามารถเอาไว้มากมายถึงเพียงนั้น วิชาแพทย์ของเขาล้ำเลิศ เชี่ยวชาญศาสตร์แห่งพิษยากหาผู้ใดเทียบ หลังออกจากตระกูลเจียง เขารักษาผู้คนมากมาย กระทั่งถอนพิษให้บุคคลสำคัญในราชสำนักจนชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วแผ่นดิน

จากนั้นความลับเรื่องชาติกำเนิดก็ถูกเปิดเผย เซี่ยฉางยวนคือพระโอรสที่เซี่ยเสวียนฮ่องเต้ทรงมีอยู่ภายนอกวัง สายเลือดมังกรที่ถูกซ่อนมานานกว่ายี่สิบปี ในที่สุดก็กลับคืนสู่ราชวงศ์และนับจากวันนั้น ทุกสิ่งก็เปลี่ยนไป

เจียงเยว่หลีเคยคิดว่าตนจะไม่สนใจ

นางเป็นคนขอหย่าเอง

นางเป็นคนไล่เขาไปเอง

แต่เมื่อได้ยินข่าวว่าเซี่ยฉางยวนได้รับพระราชทานฐานันดรเป็นองค์ชาย นางกลับนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน

หลังจากนั้นไม่กี่ปี บรรดาองค์ชายในราชวงศ์ต่างประสบเคราะห์ทีละคน บ้างถูกปลด บ้างสิ้นพระชนม์ บ้างถูกเนรเทศ เซี่ยฉางยวนกลับก้าวขึ้นไปทีละขั้น จนถึงตำแหน่งองค์รัชทายาท และสุดท้ายก็ได้ครอบครองตำแหน่งฮ่องเต้

“หลีเอ๋อร์!”

เสียงตะโกนของบิดาทำให้นางได้สติ เจียงเยว่หลีหยุดฝีเท้า เบื้องหน้าไม่เหลือทางให้ไปต่อแล้วมีเพียงหน้าผาสูงชัน

เจียงฉงซานหน้าซีดเสียงม้าด้านหลังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เจียงเยว่หลีมองบิดาที่แก่ลงไปหลายสิบปีภายในเวลาไม่กี่เดือน ความรู้สึกผิดพลันถาโถมขึ้นมา

“ท่านพ่อ...”

หากย้อนเวลากลับไปได้ นางจะยังดื้อดึงหรือไม่ ครั้งนั้นบิดาพูดกับนางว่าอย่างไรนะ

ฉางยวนอาจจะไม่มีชาติตระกูลสูงส่ง แต่พ่อมองคนไม่ผิด เด็กคนนี้มีความสามารถและมีคุณธรรม หากเจ้าอยู่กับเขา วันหน้าจะไม่มีวันลำบาก

แต่นางไม่เชื่อ นางหัวเราะเยาะบิดาด้วยซ้ำ บุรุษยากจนคนหนึ่งจะให้อะไรนางได้ นางจึงทำทุกอย่างเพื่อบีบให้เขาหย่า เซี่ยฉางยวนกลับอดทนครั้งแล้วครั้งเล่า

จนกระทั่งวันนั้น... นางทำลายความอดทนของเขาด้วยมือตนเอง

“ข้ามีชายอื่นแล้ว ข้ากับเขามีความสัมพันธ์กันแล้วด้วย”

ตอนนั้นเซี่ยฉางยวนมองนางอยู่นาน นานจนเจียงเยว่หลีแทบทนไม่ไหว แต่เพราะอยากหย่าจนหน้ามืดตามัว นางจึงกล่าวประโยคสุดท้ายออกไป

“บางทีข้าอาจตั้งครรภ์ลูกของเขาแล้วก็ได้ ท่านยังคิดจะเก็บข้าเอาไว้เป็นภรรยาอีกหรือ”

วันนั้นสีหน้าของเซี่ยฉางยวนขาวซีด สุดท้ายเขาพูดเพียงคำเดียว

“ได้”

จากนั้นก็ลงนามในหนังสือหย่า เขาไม่เคยกลับมาอีกเลย

“หลีเอ๋อร์”

มือหยาบกร้านของบิดาจับมือนาง

“หากต้องกระโดด พ่อจะกระโดดพร้อมเจ้า”

น้ำตาของเจียงเยว่หลีไหลลงมา

“ท่านพ่อ ข้าขอโทษ”

ถ้านางไม่หย่า...

ถ้านางไม่โง่งม...

ต่อให้เซี่ยฉางยวนไม่ได้รักนาง อย่างน้อยตระกูลเจียงก็คงไม่ตกอยู่ในสภาพนี้ เสียงฝีเท้าม้าหยุดลงไม่ไกล เจียงฉงซานดึงบุตรสาวถอยหลัง ก้อนหินเล็ก ๆ ร่วงจากขอบผาลงสู่เหวลึก เจียงเยว่หลีหลับตา

หากมีชาติหน้า นางจะเชื่อฟังบิดา และจะไม่หย่ากับเซี่ยฉางยวนอีกเด็ดขาด!

สองร่างตกลงจากหน้าผาพร้อมกัน เสียงลมคำรามอยู่ข้างหู ก่อนทุกอย่างจะมืดสนิท

แต่ในวินาทีต่อมา ปัง! เสียงฝ่ามือตบโต๊ะดังสนั่น

“เจียงเยว่หลี!”

เสียงนี้... เจียงเยว่หลีสะดุ้งเฮือก นางลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว

ไม่มีหิมะ

ไม่มีหน้าผา

ไม่มีเลือด

ตรงหน้าของนางคือห้องโถงที่คุ้นเคยอย่างยิ่ง เจียงฉงซานยืนอยู่ข้างโต๊ะ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ และอีกด้านหนึ่ง... มีชายหนุ่มในชุดสีครามนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย คิ้วเข้มพาดเฉียงเหนือดวงตาสงบนิ่ง

เซี่ยฉางยวน เจียงเยว่หลีตัวแข็งทื่อ เขายังเป็นหนุ่มน้อยใบหน้าอ่อนเยาว์ไร้ริ้วรอย ยังไม่ได้สวมฉลองพระองค์ ยังไม่มีมงกุฎจักรพรรดิ และที่สำคัญที่สุดเขายังเป็นสามีของนาง

“เจ้ารู้ซึ้งถึงความร้ายแรงของสิ่งที่ตัวเองพูดออกมาหรือไม่”

เจียงฉงซานตวาด ความทรงจำหลั่งไหลกลับเข้ามา วันนี้... วันนี้คือวันที่นางบอกเซี่ยฉางยวนว่าตนมีชายอื่น เจียงเยว่หลีค่อย ๆ ก้มหน้าลง บนโต๊ะมีหนังสือหย่าวางอยู่ หมึกยังไม่แห้ง ส่วนเซี่ยฉางยวนกำลังถือพู่กัน

ทันใดนั้น นางก็ได้ยินเสียงของตัวเองจากความทรงจำเมื่อครู่

ข้ากับเขามีความสัมพันธ์กันแล้ว... บางทีข้าอาจตั้งครรภ์ลูกของเขาแล้วด้วยซ้ำ...

ใบหน้าของเจียงเยว่หลีซีดเผือด

สวรรค์! เหตุใดไม่ส่งข้ากลับมาเร็วกว่านี้สักครึ่งชั่วยาม

เซี่ยฉางยวนไม่พูดอะไร เขาเพียงก้มหน้ามองหนังสือหย่า ก่อนจรดปลายพู่กันลง เจียงเยว่หลีเบิกตากว้าง

ไม่ได้! นั่นไม่ใช่หนังสือหย่าธรรมดา นั่นคือชีวิตของนาง ชีวิตของบิดานางและที่สำคัญ นั่นคือสามีผู้จะกลายเป็นฮ่องเต้ในอนาคตของนาง

“หยุดนะ!”

เจียงเยว่หลีพุ่งตัวออกไป เซี่ยฉางยวนชะงัก มือเล็กคว้าข้อมือของเขาหมับพู่กันตกลงบนโต๊ะ หยดหมึกสีดำกระเซ็นลงบนหนังสือหย่า

ทั้งห้องเงียบกริบ เจียงฉงซานตะลึง เซี่ยฉางยวนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองภรรยาที่เมื่อครู่ยังยืนยันว่าตนมีชายอื่น

“เจ้าจะทำอะไร”

น้ำเสียงของเขาเย็นชา เจียงเยว่หลีหอบหายใจ

“ไม่หย่า”

คิ้วของเซี่ยฉางยวนขยับเล็กน้อย

“อะไรนะ”

เจียงเยว่หลีกลืนน้ำลาย จากนั้นก็ฉีกหนังสือหย่าตรงหน้าเขาออกเป็นสองส่วน แควก! เจียงฉงซานอ้าปากค้าง

เซี่ยฉางยวน “...”

เจียงเยว่หลียังไม่พอ นางฉีกซ้ำอีกสองครั้ง ก่อนกำเศษกระดาษไว้ในมือแน่น

“ข้าไม่หย่า!”

“เมื่อครู่เจ้าบอกว่า...”

“ข้าโกหก!”

“เจ้าบอกว่ามีบุรุษอื่น”

“ไม่มี!”

“มีความสัมพันธ์กันแล้ว”

“ไม่เคย!”

“อาจตั้งครรภ์”

“ยิ่งเป็นไปไม่ได้!”

เซี่ยฉางยวนเงียบ เจียงเยว่หลีเองก็เงียบ บรรยากาศในห้องแปลกประหลาดจนแทบทำให้คนหายใจไม่ออก

เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เซี่ยฉางยวนจึงเอ่ยถามอย่างสงบ

“เช่นนั้น เหตุใดเจ้าจึงโกหก”

เจียงเยว่หลี “...”

คำถามนี้ตอบยากเหลือเกิน จะให้นางบอกอย่างไร

เพราะข้าโง่...

เพราะข้าไม่รู้ว่าสามีที่ข้าดูแคลนจะกลายเป็นองค์ชาย...

ไม่รู้ว่าท่านคือราชาโอสถ...

ไม่รู้ว่าวันหน้าท่านจะขึ้นเป็นองค์รัชทายาท...

และไม่รู้เลยว่าสุดท้ายท่านจะได้เป็นฮ่องเต้...

เจียงเยว่หลีสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนเงยหน้าขึ้นมองชายผู้จะครองแผ่นดินในอนาคต จากนั้นนางก็กล่าวอย่างหนักแน่น

“เพราะข้าคิดผิดไปแล้ว”

เซี่ยฉางยวนหรี่ตาลง เจียงเยว่หลีก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกก้าว ก่อนจับแขนเสื้อของเขาไว้แน่นราวกับกลัวว่าเพียงปล่อยมือ มังกรตัวนี้จะบินหนีกลับวังหลวงไปเสียก่อน

“เซี่ยฉางยวน ท่านฟังข้าให้ดี”

“...”

“ข้าไม่มีชายอื่น”

“...”

“ไม่ได้มีความสัมพันธ์กับผู้ใด”

“...”

“และไม่มีทางตั้งครรภ์ลูกของบุรุษอื่น”

นางหยุดครู่หนึ่ง ก่อนประกาศต่อหน้าสามีและบิดาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ไม่หย่า!”

“หัวเด็ดตีนขาด ข้าก็ไม่หย่าขาดจากท่านเด็ดขาด”

เจียงฉงซาน “...”

เซี่ยฉางยวน “...”

หญิงสาวกำแขนเสื้อของเขาแน่นขึ้น ในใจมีเพียงความคิดเดียว ชาติก่อนนางปล่อยมังกรหลุดมือไปแล้วครั้งหนึ่ง ชาตินี้ต่อให้ต้องเอาโซ่มาล่าม นางก็จะไม่ปล่อยอีกแล้ว