6 เรื่องที่ค้างคา

“ครับเข้าใจจะหุบปาก”

“ลูกเลี้ยงพ่อเหรอที่นายบอก นายนั่นมันกล้าขนาดนั้นหรือ”

อชิระเปลี่ยนน้ำเสียงเมื่อท่านประธานเริ่มพูดเรื่องเครียด

“ไม่ผิดแน่ครับ เราจับตัวไอ้คนทำได้หนึ่งคน มันยอมรับเพราะกลัวท่านประธาน”

“ตามดูมันทุกฝีก้าวอยากรู้นักไอ้ลูกนอกไส้ของพ่อมันจะทำอะไรอีก คนอย่างมันไม่รู้จักบุญคุณคน ฉันจะให้มันลงไปหยุดหายใจในน้ำ ถ้าเป็นอย่างที่นายว่า”

“ครับ”

น้ำเกลือราดลงบนแผล เจ้านายยังนั่งนิ่ง อชิระเริ่มเปลี่ยนเรื่อง

“ไม่แสบเหรอครับ ทำไมตอนอยู่กระท่อมผมได้ยินนายครางตลอดเลย”

“ก็นายมันน่าถีบมากกว่าอ้อน”

ท่านประธานอารมณ์ดี อชิระเบาใจ อย่างน้อยอยากให้เจ้านายนอนหลับให้สนิท กับการกลับมานอนบ้านคืนแรกหลังจากเกิดเรื่องร้ายๆ คิดแล้วก็เคืองไอ้ปกรณ์เหลือเกิน อยากจะเอามีดกรีดเนื้อมันให้เลือดสาด

“เราได้เอาคืนแน่ รอเวลา เสร็จแล้วก็ออกไป พรุ่งนี้เข้าบริษัทปกติ”

ท่านประธานที่เหมือนจะใจดี แต่ที่จริงโหด ไม่เคยปรานีคนที่คิดทรยศ หรือแม้แต่คนที่เข้ามาทำร้ายคนใกล้ชิดรู้ใจตน อชิระรับฟังอย่างเข้าใจ แต่ไม่ลืมเรื่องงานที่บริษัท

“เรามีสัมภาษณ์เลขาคนใหม่ครับ เจ้านายจะเลือกเองหรือเปล่าครับ”

“อยากให้ฉันเจอสาวๆ ว่างั้น ไม่ดีกว่า”

อชิระยิ้มที่เจ้านายรู้ทัน แต่ท่านประธานกลับส่ายหน้า

“นายดูแลเองเถอะ ฉันเชื่อนาย พรุ่งนี้ฉันจะเข้าไปเคลียร์งานที่ค้าง ก็นายบอกเอง เอกสารกองโตยังรออนุมัติ ฉันอู้มาหลายวันต้องเคลียร์ให้เสร็จ”

“เป็นท่านประธานก็ต้องทำงานคิดถูกต้องครับ และอย่าลืมโทรหาคุณคิรินกับคุณจิราเมธนะครับ ทั้งสองเป็นห่วงท่านประธานมาก”

“เออ แต่โทรมาแกก็บอกได้ว่าฉันสบายดี ได้พวกมีเมียจะได้ไม่กังวลเรื่องฉันกัน”

ซึ้งในน้ำใจเพื่อนสนิทแต่ก้ไม่อยากรบกวนใคร เพราะต่างคนต่างงานยุ่ง

อชิระเข้าใจเดินออกไป เดชาธรขึ้นไปล้มตัวบนที่นอนนุ่ม และมองเบอร์มือถือที่บันทึกไว้

ป่านนี้เธอจะทำอะไรอยู่…

แม้เขาจะเป็นคนค่อนข้างเย็นชา โหดในสายตาลูกน้อง มีผู้หญิงเข้ามาในชีวิตไม่เคยขาด ไม่ต้องดิ้นรนหาก็มีมาให้พาขึ้นเตียง แต่ความเป็นชายที่พลุกพล่านในสายเลือดตอนนี้ เหมือนจะเรียกหาแต่กลิ่นหอมจากร่างอวบอิ่มนั้น

เมื่อเจอผู้หญิงถูกใจก็อยากได้มาครอบครอง และเขาหวังเป็นอย่างยิ่ง ผู้หญิงคนนั้นจะไม่กลับไปคืนดีกับนายคู่หมั้นตาถั่ว

หรือถ้าคืนดีเขาจะทำลายการแต่งงานเอง

ของที่เขาชอบ อยากได้ อย่าหวังจะปล่อยให้หลุดมือ

และหนังสือที่ชอบอ่านก่อนนอนซึ่งไม่ได้แตะต้องมาหลายคืนโดนปล่อยให้เดียวดายเหมือนเคยเพราะเจ้าของห้องนอนคิดถึงร่างอวบที่ใส่ผ้าถุงลงช่วยเขาในคืนวันนั้น

เดชาธรเอื้อมมือไปจับแผล

ใครมาเห็นต้องว่าเขาเพี้ยน โดยเฉพาะแม่ คงมีอชิระที่พอจะเดาออกว่าตนเป็นอะไรแต่เรื่องอะไรเขาจะให้มันเห็น

ให้อชิระกัด แขวะไม่ใช่เรื่องสนุก ไอ้บ้านั่นถือว่าเขารักเหมือนเพื่อน เหมือนพี่มันจะเอาใหญ่ละที่นี้

นายนั่นเรียกสาวน้อยว่านางตานี มันจะบ้าหรือไง เธอเป็นนางเงือกของเขาต่างหาก

ใช่ไม่นานเธอจะต้องเป็นของเขา

ซ่าๆๆ

ฝนเทลงมา ชายหนุ่มเดินช้าๆ ไปปิดหน้าต่าง คืนนี้ขอหลับทิ้งตัวสักคืน พรุ่งนี้จะไปเคลียร์หลายอย่างที่ค้างคาให้เสร็จ

สองสัปดาห์ต่อมา

กลับจากงานบวชลูกบ้านนายทศเมามายนอนบนแคร่ใต้ต้นมะม่วงลูกดก ธิกานต์ดานอนไม่หลับลงมาดูแลพ่อแต่กลับโดนไล่

“ไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้ ไป”

“หนูจะหาเงินมาให้พ่อเองค่ะ”

“เงินตั้งมากมายอย่ามาทำอวดเก่ง ไปให้พ้นกลับไปอยู่กับแม่แก แม่แกที่หนีตามชู้ไป เอิ้ก ฉันไม่น่าไปรับแกมาเลย ไอ้เถ้าแก่นั่นอยากได้แกเป็นสะใภ้ แต่ตอนนี้เมียมันอยากได้เงินคืนที่แกไม่แต่งงานกับลือศักดิ์”

หญิงสาวจ้องพ่อ

“พ่อไล่สามเหรอคะ โกรธสามทำไมต้องไปว่าแม่ แม่ไม่ใช่คนอย่างนั้นซะหน่อย”

แม่กลับไปอยู่อีกหมู่บ้านเมื่อถูกไล่ ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนอีกเลยจนหมดลมหายใจ แม้เธอยังเด็กแต่ความทรงจำยังตรึงใจ

วันแห่งการสูญเสียใครจะลบจากใจได้ง่ายดาย

“อย่ามาเถียงอยากโดนฟาดหรือไร และถ้าหาเงินได้ก็ทำ อย่าดีแต่พูด ถ้าไม่ได้ก็ออกไปจากที่นี่ ออกไป”

“จะให้สามไปไหนคะพ่อ” สาวน้อยน้ำตาคลอ

เมื่อน้ำเมาเข้าปากคำพูดพ่อช่างน่ากลัวเสมอ หญิงสาวไม่กล้าเข้าใกล้อีก ปล่อยให้พ่ออยู่กับขวดเหล้าต่อไปแต่คราวนี้ไม่เหมือนครั้งอื่นๆ พ่อตามเธอมาไล่เสียงดังจนแม่เลี้ยง ธิติสาต่างออกมา

สาวน้อยรู้สึกว่าเธอไม่มีใคร เป็นเหมือนหมาหัวเน่า

“อยากอยู่ให้พ่อตี ให้พ่ออับอายก็ตามใจ ตอนนี้คนที่นี่เขารู้เรื่องแกหมดแล้ว ยังหน้าด้านอยู่ทำไมอีกยายสาม”

เรื่องเธอพาผู้ชายอื่นมานอนในบ้านดังไปทั่วหมู่บ้าน ธิกานต์ดาอับอายแม้ไม่ใช่เรื่องจริง เพราะไปไหนใครๆ ก็มองด้วยสายตาแปลก

ส่วนแม่เลี้ยง ธิติสามองเธอด้วยแววตาสะใจ

“กลับบ้านยายเธอไปก่อนดีไหม” ธิติสาพูดเสียงเบา ธิกานต์ดายิ้ม “คงอยากไล่สามกันมานานแล้วใช่ไหมคะแต่ ไม่ต้องมาไล่พี่สองไม่มีสิทธิ์”

“แต่ฉันไล่ ฉันคนเดียวมีสิทธิ์ไล่แก”

“พ่อ” น้ำตาไหลพราก “สามจะไปไหนได้คะ”

“ไม่รู้ ไปให้พ้นๆ หน้าฉันก็พอ เถ้าแก่ เมียเขาไม่พอใจมาก ถ้ามาเห็นหน้าแก ฉันกับเขาคงมองหน้ากันไม่ติด”

“สามก็ไปหาคนรักสิ เอ่อไปหาคนที่แม่สามเคยไปอยู่ด้วยก็ได้นิ”

ธิติสาราดน้ำมันเข้ากองไฟ กำนันทศซึ่งใบหน้าแดงก่ำมองคนที่คลางแคลงใจมาตลอดว่าไม่ใช่ลูกตน

“ใช่ไปหามันหรือไม่ก็ผัวแก มันอยู่ไหนก็ไปหา หรือมันได้แกแล้วเลยชิ่งหนี”

สาวน้อยน้ำตาไหลอาบแก้ม วิ่งเข้าห้องพูดกับป้าสุคนธ์เสียงสั่น “หนูจะไปจากที่นี่ตามที่พ่อต้องการ จะทนทำไมกันป้า พ่อไม่คิดว่าสามเป็นลูก ไม่เคยคิด”

“กลับไปหายายก็คงไม่ได้ อย่าไปเลย จะไปลำบากเลี้ยงหลานคนอื่นของยายเปล่าๆ”