บทที่ 11 คนที่ปิดแผ่นฟ้าด้วยมือเปล่า

บทที่ 11 คนที่ปิดแผ่นฟ้าด้วยมือเปล่า

“ตาอยากเป็นข้อยกเว้นของคุณ…”

พูดขนาดนี้อิตาธรรมนี่ก็ไม่แม้จะเหลือบสายตาขึ้นมาแลเธอด้วยซ้ำ ศรุตาจดจ้องมองเขาราวกับจะกดดันกันให้ตัวทะลุ

“ผู้หญิงที่หยิ่งในศักดิ์ศรีที่ประกาศตัวเองป่าว ๆ ว่าไม่รับข้อเสนอของฉันไปไหนซะแล้วล่ะ ตายไปแล้วเหรอ?” ศรุตายิ้มตาพราว เธอเอียงใบหน้าในองศาที่ดวงตามองเขาแบบพอดิบพอดี

“เราจะมาพูดถึงเรื่องที่ผ่านไปแล้วทำไมคะ…” เธอทำเป็นถอนหายใจเสียงดังให้เขาได้ยิน

“อ้อ พอดีว่าฉันเป็นคนความจำดี และไอ้คนที่ทำให้ฉันจำไม่ลืม มีอยู่ไม่กี่คน” ธรรมแค่นยิ้มกระแทกปลายนิ้วกดหน้าจอไอแพดในมือ

ศรุตาคว่ำปากเล็กน้อยแบบที่ธรรมไม่ทันเห็น และเธอจะเอียงใบหน้าต่ำลงไปกว่าเดิมจนปลายผมยาวของเธอละไปกับหน้าตักของเขา

“ตาไม่คิดว่าคุณธรรมจะเป็นคนความจำดี คิดว่าเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นซะอีก” ธรรมมองลงมาที่ขาตัวเองเพราะเธอเอามือวางลงมา

นอกจากศรุตาปากจะเร็ว ไอ้มือเธอก็ไวอีกด้วย!

“อย่าคิดเองเออเอง ผู้หญิงแบบเธอเกลื่อนไปในชีวิตฉัน” ศรุตาย่นจมูกหัวเราะเสียงสดใส

“ดีใจจังที่ตาได้เป็นคนที่คุณธรรมลืมไม่ลง…” เขาจะเปลี่ยนเรื่องก็เปลี่ยนไป แต่เธอจะพูดเรื่องนี้ต่อ

และมันก็สำเร็จเพราะคราวนี้ธรรมยอมละสายตาจากหน้าจอมาสนใจกันแล้ว ศรุตาฉีกยิ้มหวาน แบบที่ถ้าเป็นเบาหวานก็ต้องตัดขา

“คุณธรรมจะบอกว่าไม่สนใจตาแล้วใช่ไหมคะ อ๊ะ! ยังไม่ต้องรีบตอบค่ะ แต่ตาอยากจะบอกว่าตาสนใจคุณนะ ตารู้สึกผิดและขอโทษที่พูดจาไม่ดีกับคุณ ตารู้สึกแย่มาก...”

สีหน้าของศรุตาเหมือนจอที่จะสลับปรับได้ทันที ใบหน้าสวยเศร้าสลดลงในพริบตา นิ้วมือเรียวยาวบีบนวดลงไปบนท่อนขาของเขา เธอรูดนิ้วมือกดลงไปในน้ำหนักที่มันพอดี ธรรมอยากจะอึ้ง!

“ผู้ชายดี ๆ อย่างคุณธรรม ตาตายไปอีกสามชาติตาก็คงหาไม่ได้ คุณธรรมอย่าโกรธตาเลยนะคะ เรื่องแบบนี้ตาไม่เคยเจอมันเลยตกใจไปหน่อย…” ธรรมมองเธอนิ่ง และก็ได้เห็นรอยยิ้มเอียงอายกับแววตากระจ่างใส

ศรุตาเป็นคนสวย ไม่ใช่สวยธรรมดา แต่เธอสวยมาก ไม่ว่าจะหน้าตรง หันข้าง ก้มหน้า เงยหน้า ทุกสัดส่วนเครื่องหน้าของเธอครบไปหมด ผิวกายก็เนียนละเอียด เส้นผมไม่มีแตกปลายสักเส้น

ธรรมมองเธอและโครงศีรษะ ถ้าไม่รู้จักกันมาก่อนก็คงคิดว่าที่แสดงออกอยู่นี่เธอเป็นแบบนั้นจริง ๆ

เพราะรู้เช่นเห็นชาติกันมาแล้ว ศรุตาก็สมกับนางร้ายเจ้าบทบาทนั่นแหละ!

“ใสเหลือเกินนะ...”

“ใสยิ่งกว่าน้ำกรดอีกค่ะ!”

ธรรมได้ยินแล้วก็แค่นหัวเราะ ศรุตาน่ะร้ายมาก ไม่ใช่ร้ายธรรมดา! เขาขยับขาเพื่อไม่ให้เธอนวดต่อ

ไม่อยากให้นวดศรุตาก็ไม่นวด เธอก็ไม่ชอบเอาใจใครด้วยวิธีการเต่าตุ่นเหมือนกัน

แต่ถึงจะไม่นวดให้เขาต่อ มือบางก็ยังถือวิสาสะวางอยู่บนตักนั้น ธรรมมองเธอ ศรุตาก็มองกลับ

“ตาเป็นคนติดสกินชิพค่ะ” เธอฉีกยิ้มและเอียงหน้าใสซื่อใส่เขา

หากว่าไม่ใช่บนรถยนต์ธรรมคงจะเดินหนีไปแล้ว แต่นี่…ทำไมเขาต้องหนีมารยาทร้อยเล่มเกวียนของเธอด้วย!

ทุกครั้งที่ศรุตาขยับตัวจะมีกลิ่นหอมหวานลอยกรุ่นออกจากตัวเธอ ปกติธรรมไม่ชอบน้ำหอมกลิ่นแรง แต่กับคนตรงหน้าไม่ได้รู้สึกแบบนั้น

ไม่แปลกที่ใคร ๆ ก็อยากได้ศรุตาไปเป็นของเล่น…ของเล่นไฮโซ ของเล่นของคนชั้นสูง

“เธอมีอะไรพิเศษพอให้ฉันยกเว้น...”

“ตาไม่ได้พิเศษอะไรหรอกค่ะ ตาแค่เชื่อในตัวเองว่าตาเองก็มีดี” ไม่อย่างนั้นเขาจะกระโจนเข้าใส่เธอเหมือนหมาหิวกระดูกทำไม!

“เธออาจจะไม่ได้มีดี แค่ไม่ได้ยาก” จะบอกว่าเธอง่ายงั้นเรอะ!

“ถ้าคุณธรรมจะด้อยค่าว่าตาเป็นผู้หญิงง่าย ๆ ตาก็ง่ายแค่กับคุณแหละค่ะ” ธรรมมองเธอแล้วหัวเราะเหยียดยิ้ม เขาชอบความใจกล้า พูดตรงของเธอ

ศรุตาไม่ถือสาว่าเขาจะคิดยังไงกับเธอก็ช่างเขา เธอดึงไอแพดออกจากมือหนา และขยับตัวไปนั่งคร่อมตักแกร่งนั่นแทน

“ถ้าให้โอกาสตาใหม่ไม่ได้ งั้นมองตาเป็นสินค้าตัวหนึ่งไหมคะ ตายอมทำงานทุกอย่างแลกเงิน ขอแค่คุณธรรมอย่าใจร้ายกับตามากไปกว่านี้ได้ไหม”

ศรุตารู้ว่าธรรมเข้าใจในความหมายของเธอดี เพราะเขาเองก็เป็นคนบีบให้เธอจนตรอกถึงขนาดนี้ ชีวิตของพ่ออยู่ที่การตัดสินใจของเขา

“อยากได้งานคืนมากหรือไงถึงได้ยอมทำขนาดนี้”

ศรุตากำลังลำบากเธอต้องการงานเพื่อจะหาเงินไปรักษาพ่อ

ธรรมรู้เรื่องนี้และเขาก็มีคำตอบในใจอยู่แล้วตั้งแต่แรก เพียงแต่อยากจะสั่งสอนเธอให้อย่าได้คิดอวดดีอีก!

“ตาไม่ได้อยากได้แค่งาน แต่ตาอยากได้คุณด้วย”

ธรรมตกใจกับการจู่โจมเขาขมวดคิ้วใช้ฝ่ามือดันเอวเธอบางนั้นไว้ แต่ก่อนจะทันตั้งตัวได้ เรียวปากชุ่มชื้นก็ประกบจูบลงมา

ศรุตาอยากได้เขา…คนที่ปิดแผ่นฟ้าด้วยมือเปล่าได้ ก็ต้องเป็นคนเดียวกับที่เปิดแผ่นฟ้าในมือเปล่าด้วยเช่นกัน!

ความขมปร่าของไวน์แดงรสชาติเดียวกัน ปากนุ่มของศรุตาบดคลึงปากหนาของเขาอย่างมีชั้นเชิง เธอจูบเป็น รู้ว่าต้องขบและเม้มตรงไหนให้อีกฝ่ายรู้สึก

ธรรมเหมือนโดนช่วงชิงลมหายใจ และเขาก็รู้สึกจริง ๆ จึงเปิดปากให้เธอได้สัมผัสลิ้มลองรสชาติตนเอง

ปากยักหนาจูบและเมื่อปลายลิ้นเราสัมผัส สองมือเธอยกขึ้นโอบรอบลำคอหนา

ศรุตาไม่ใช่ผู้หญิงประสีประสาที่จะรับมือผู้ชายไม่ได้ ร่างแบบบางที่นั่งคร่อมตักแกร่ง เธอค่อย ๆ บดสะโพกลงมาทำเอาธรรมลมหายใจสะดุด!

มือหนาจากตอนแรกที่ผลักไสเปลี่ยนเป็นโอบประคองเอวค่อดกิ่วอย่างหลงใหลลืมตัว

เพราะศรุตาสวมใส่ชุดเดรสสุดวาบหวิวแค่เพียงเขาวางมือลงไปก็สัมผัสได้ถึงเนื้อเนียนหอมกรุ่น เรียวลิ้นสากตวัดเข้ามาในโพรงปากเธอ ศรุตาเอาคืนด้วยการดูดปลายลิ้นของเขา เธอลากฝ่ามือมาเคล้นอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม

เสียงคำรามในลำคอหนาดังขึ้น เขาจูบเธอรุนแรงสอดมือเขามาขยำหน้าอกอวบอิ่มจนเจ็บไปหมด ศรุตาที่เป็นฝ่ายรุกแต่ตอนนี้สลับกลับมาเป็นคนโดนปล้นลมหายใจแทน!

“เดี๋ยวค่ะ!” สุดท้ายเธอก็ต้องเป็นฝ่ายผละออก กระโปรงยาวโดนถลกขึ้นมาตอนไหน?!

“ก็ไม่มีอะไรพิเศษ และนี่เป็นจูบที่ห่วยสุดในรอบปี” ธรรมเคลื่อนหน้าเข้ามากระซิบ

ศรุตากัดริมฝีปากไปด้วยรวบชุดไปด้วยตอนไหนที่เขาดึงเนี่ย!

“ถ้ามันห่วยขนาดนั้น คุณธรรมจะสอนตาให้เชี่ยวชาญเหมือนคุณก็ได้นะคะ!” เธอกัดฟันพูดแล้วยิ้มทั้งที่เจ็บทั้งปากเจ็บทั้งนม!

“ไม่ล่ะ” ธรรมใช้มือหนาดันร่างเล็กให้ออกไปจากตักเขา แต่ศรุตาไม่ยอมเธอคว้าลำคอหนาและใช้สองมือประคองใบหน้าหล่อคมคายนั่นไว้

“อยู่กับตาได้ไหมคะ…” น้ำเสียงที่ใช้เว้าวอนจนน่าสงสาร แต่อย่าลืมว่าธรรมรู้จักเธอดี!

ธรรมพยายามกล่อมตัวเองว่าจะไม่หลงกล แต่เธอก็จับมือเขาไปจับประคองใบหน้าสวยนั่น

สายตาเหมือนลูกแมวกำลัง...ออดอ้อน ธรรมกล่อมตัวเองต่อไปว่าจะไม่หลงกลเธออย่างแน่นอน

“คุณธรรมเมตตากันอีกสักครั้งนะคะ ถ้าคุณไม่ช่วย ตาต้องแย่แน่ ๆ” เธอสวมกอดเอวหนาก่อนจะซบใบหน้าลงมาตรงลำคอเขา ปากอิ่มก็ยื่นไปจูบสันกรามอย่างถือวิสาสะ

ตลอดชีวิตของธรรมผ่านมา 35 ปี เขาไม่เคยโดนผู้หญิงจู่โจม ทุกคนที่เข้าหาเขาแม้จะอยากได้เขาจนตัวสั่นก็ไม่มีใครกล้าถึงเนื้อถึงตัวกันขนาดนี้ แถมยังเอาอกอวบอิ่มบดเบียดกับหน้าอกเขา ธรรมรู้สึกถึงความแนบแน่นและโดนเอาเปรียบอย่างที่สุด!

“ทำไมถึงชอบมาลุ่มล่ามกับฉันนัก…ลงไปได้แล้วนี่มันเลยสิบนาทีแล้วนะ” ธรรมหมดความอดทนจับมือข้างหนึ่งที่มาจับปลายคาง เขาไม่ใช่ลูกแมวจะให้เธอมานั่งเกา!

“ตาไม่ให้ไปหรอก ก็บอกให้อยู่ด้วยกันก่อน” ศรุตาเงยหน้าขึ้นไปมองสันกรามคม ๆ นั่น

เธอสูดปลายจมูกหอมเนื้อหอม ๆ ของธรรม อิตาธรรมนี่ตัวหอมเวอร์มาก ศรุตาจึงซุกหน้าลงไปลำคอเขาอีกรอบ

“ศรุตาฉันมีงานต้องไปต่อ เรื่องนี้ไว้ฉันค่อยตัดสินใจอีกที…” เขาเกลี่ยกล่อมเธอ

“คุณธรรมจะเทตาแน่เลยพูดแบบนี้ มุขนี้ตาใช้มานักต่อนักแล้วนะ” ศรุตายึดลำคอของเขาไว้ ถ้าไม่ตกลงเธอก็ไม่ปล่อย

“สมน้ำหน้า เขาเรียกว่าเวรกรรม” ธรรมจับแขนเธอ ศรุตาก็แกะมือเขาออก

“จะเวรกรรมเวรเกิมอะไรก็ช่างเถอะ คุณหยุดแกล้งตาเถอะตาสำนึกผิดแล้ว คุณจะทำโทษตาท่าไหนก็ได้ตายอมทั้งนั้น”

ปลายนิ้วของฝ่ามือที่ประคองใบหน้าเขาอยู่ เธอลูบแก้มสากเหมือนว่ามันเป็นของเล่น

ธรรมถอนหายใจขมวดคิ้วจับมือบางออกจากใบหน้าตัวเอง แต่ศรุตาก็กลับมาจับใหม่ เขาเริ่มหงุดหงิด

“อย่าพูดไม่รู้เรื่อง” แต่ศรุตาฟังที่ไหนเธอกดริมฝีปากชื้น ๆ จูบลงมาบนปากหยักเพื่อปิดปากเขา และก็นั่นแหละเราก็นัวกันบนรถอีกครั้ง!