ตอนที่ 1 ถูกใจ

คำเตือน

เนื้อหาในนิยายเรื่องนี้เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป อาจมีภาพและเนื้อหารุนแรง การใช้ถ้อยคำหยาบคายเกินไปซึ่งไม่เหมาะสม โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นมาจากจินตนาการของผู้เขียนเพื่อให้ได้อรรถรสในการอ่านเท่านั้น ตัวละคร สถานที่ ล้วนไม่มีอยู่จริง โปรดอ่านด้วยความบันเทิง หากมีขาดตกบกพร่องประการใด

ต้องกราบขออภัยด้วยค่ะ

แวะอ่านทำความเข้าใจอีกสักนิดนะคะนักอ่านที่รัก

นิยายเรื่องนี้เราใช้การบรรยายเรียบง่ายและมีคำหยาบคาย ใช้กู มึง และคำอื่นๆ ทั้งนี้ก็เพื่อเพิ่มอรรถรสในการอ่าน

สถานที่และเนื้อหาในนิยายเป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น จริงบ้างไม่จริงบ้างค่ะ

เนื้อหานิยายเพื่ออรรถรสไม่ได้มีเจตนาจะลบหลู่ หรือดูหมิ่นให้เสื่อมเสียใดๆ ทั้งสิ้น

เหมาะสำหรับผู้หื่นที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป ผู้ที่อายุต่ำกว่า 18 ปีควรได้รับคำแนะนำ

นิยายเรื่องนี้เขียนเพื่อคลายเครียดนะคะ สมจริงบ้าง ไม่สมจริงบ้าง เนื้อหาไม่สั้นไม่ยาว ใช้ภาษาบ้านๆ เน้นอ่านสบายๆ และอ่านเข้าใจง่ายค่ะ

เพราะฉะนั้นงดมีดราม่าน้า

ตอนที่ 1 ถูกใจ

#เตย์

ร้านกาแฟ

หลังจากเสร็จงานตั่งต่างผมและลูกน้องก็มานั่งจิบกาแฟให้ชื่นใจสักหน่อย บรรยากาศภายในร้านค่อนข้างดีแต่มีดีกว่าที่นอกร้าน สาวๆ นักศึกษาพากันเลิกเรียนและเดินผ่านหน้ากันเป็นขบวน

ขาว สวย หมวย น่า…ทุกคน!

ไม่ใช่แค่เจ้านายที่ตาเป็นมัน แต่ลูกน้องสามสี่คนก็น้ำลายไหลย้อยเป็นแถว

แถวนี้มันเด็ดจริงๆ เลยวุ้ย!

ผมแทบไม่เป็นอันจิบกาแฟ มองพวกเหล่าสาวสวยแล้วส่งสายตาเล็กสายตาน้อยให้ แต่น่าเสียดายที่พวกเธอทำเพียงเดินผ่านไปโดยไม่คิดจะเข้ามาทำความรู้จักกัน

“สาวๆ ก็ยิ้มให้กูนะ แต่ทำไมไม่มีใครเข้ามาหาวะ กูก็หล่ออยู่นี่หว่า” ผมเอ่ยถามลูกน้องข้างๆ ด้วยความแปลกใจ เพราะคนอย่างผม ‘เตย์ นันทพิวัฒน์’ ไม่เคยมีที่สาวๆ จะไม่สนใจ

“อาจจะเพราะไม่กล้ามั้งครับ” มินมันตอบกลับ

ไอ้นี่เป็นลูกน้องคนสนิทของผม หน้าตาก็หล่อเอาเรื่องอยู่ แต่ผมแม่งดันหล่อกว่าว่ะ

“เหรอวะ” ยกกาแฟขึ้นมาจิบแล้วยังคงมองอาหารตาอยู่ “มีแต่เด็ดๆ”

แจ่มๆ ทั้งนั้น ฮืม!

จังหวะนั้นผมก็ดันไปสะดุดตาเข้าให้กับสาวคนหนึ่ง หน้าตาเธอสวยเด่นมาแต่ไกล ผิวนี่ขาวผ่องสะอาดตา ใครเห็นเป็นต้องมอง

“คนนั้นเข้าตาว่ะ” ผมพูดโพล่งขึ้นแล้วยกยิ้ม

“คนไหนเหรอครับ” มินมันถาม

“คนนู้น” ผมชี้นิ้วไปที่เธอคนนั้น “กูว่าคนนี้ใช่ เห็นครั้งแรกก็สะกดใจและสะกดสายตากูได้”

“…” มินมันหันไปมองแล้วเงียบ

“สวยมั้ย”

“สวยครับ”

“ถูกใจอะ เข้าไปขอเบอร์ให้หน่อยดิ” ออกคำสั่งกับลูกน้องแล้วมองสาวสวยตาไม่กะพริบ

“คือว่า…”

“ไปขอเบอร์ให้กูหน่อยไอ้มิน” ออกคำสั่งกับมันอีกครั้งแล้วมองเขม็งใส่ไปที มายืนนิ่งอยู่ได้

“คงจะไม่ได้หรอกครับนาย”

“ทำไม?”

“ก็คนนั้นอะ…แฟนผมเอง” ไอ้มินตอบพลางยิ้มแหยๆ ให้ผม

“ฮะ!” ผมตกใจแล้วมองหน้ามัน ไอ้มินมันมีแฟนสวยขนาดนี้จริงดิ ที่สำคัญมันไปมีตอนไหน ไม่เคยเห็นพามาเปิดตัว

“ขอโทษด้วยครับนาย และขอตัวสักครู่นะครับ” ว่าจบไอ้มินก็วิ่งออกจากร้านกาแฟเพื่อไปหาสาวสวยที่มันบอกว่าเป็นแฟน เห็นคุยหนุงหนิงอะไรไม่รู้ สักพักก็พากันเดินเข้ามาหาผมที่นั่งอยู่ “นี่มุก แฟนผมเองครับนาย” แนะนำตัวแฟนสาวแล้วยิ้มกว้าง

“สวัสดีค่ะ” เธอยกมือไหว้ผมพร้อมรอยยิ้ม

“สวย” เห็นไกลๆ ว่าสวยแล้ว พอมองใกล้ๆ ยิ่งสวยเข้าไปใหญ่ “สะอาดตา”

ฉิบหาย!

ไม่อยากจะเชื่อเลย แฟนลูกน้องกูเนี่ยมันต้องสวยใสขนาดนี้เลยเหรอวะ

ไอ้มินแม่งมีของดีอะไรกันนะ?

“แฟนผมครับ” มันรีบพูดแทรกแล้วยืนบังคนตัวเล็กไว้จนมิด

“กูรู้” ตอบมันอย่างหงุดหงิด มองนิดมองหน่อยไม่ได้เลยไอ้เวร

“นายจะว่าอะไรมั้ยถ้าผมจะขอไปส่งแฟนที่บ้านก่อนน่ะครับ”

“ที่ไหน”

“ที่บ้านครับ”

“กวนตีนกูเหรอ!” ผมทำท่าจะเตะไอ้มินแต่ก็ไม่ได้ทำหรอก มันเป็นลูกน้องคนโปรดหนิ

แต่ตอนนี้โปรดแฟนแม่งมากกว่าอีก ฮึ่ย อยากฟัดเธอให้จมเขี้ยว!

“เปล่าครับ”

“เดี๋ยวมุกกลับเองก็ได้ พี่มินทำงานเถอะค่ะ” น้องมุกคนสวยพูดขึ้น

“พี่เป็นห่วง” มินมันตอบกลับแล้วหันไปจับใบหน้าสวยก่อนจะลูบแก้มเบาๆ

เชี่ย!

บาดตาบาดใจ แถมยังรู้สึกอิจฉามันอีก

“ไม่ต้องห่วงหรอก ทำงานเถอะค่ะ” เธอเองก็ไม่น้อยหน้า โอบกอดไอ้มินแล้วมองตากันหวานฉ่ำ

กระซิก

น้ำตาซึม เหมือนโดนหักอก

“นายเป็นอะไรหรือเปล่าครับ” ลูกน้องอีกคนถามขึ้นเมื่อเห็นผมเอามือปิดปากแล้วก้มหน้าก้มตา

“…” ยกมือขึ้นดัก แล้วทำตัวขรึมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ไปสิ จะไปส่งที่ไหน เดี๋ยวไปด้วย” ผมเสนอตัวและลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“ไม่เป็นไรครับนาย จะเสียเวลานายเปล่าๆ” มินมันรีบดักทางแล้วจับมือแฟนสาวไว้

“ไม่เลย เวลากูเหลือเฟือ เนี่ยว่างตลอด” ยากหน่อยนะ พอดีใจสู้ว่ะ มึงดักทางกูไม่ได้หรอกไอ้มิน ฮึ

ถือคติที่ว่า เธอมีผัวแล้วมันยังไง ก็ใจพี่มันชอบอะ!

“ไม่เป็นไรครับ ผมให้แฟนกลับเองก็ได้”

“ไปส่งสิ มึงนี่เป็นคนยังไง ปล่อยให้แฟนกลับเอง ไอ้บ้า” ไปส่งก็ดี จะได้รู้ที่อยู่ของน้องมุก เผื่อจะแวบไปหา

“มุกกลับได้ใช่มั้ย” มันหันไปถามสาวสวย

“ได้ค่ะ”

“เดี๋ยวพี่ไปส่งดีกว่าคนสวย” ผมอาสาที่จะไปส่งและเรียกแทนตัวเองว่าพี่

ก็แหม่ คนเพิ่งจะอายุสามสิบห้าเอง ยังไม่แก่เลย

“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอตอบปฏิเสธผม

เพล้ง!

หน้าแตกไหมล่ะกู แต่ไม่เป็นไร ใจสู้

“เอาน่า พี่ว่างครับ นั่งรถพี่สบายนะ เบาะนุ่มมาก” ตื๊อเท่านั้นที่จะครองโลก

“กลับแท็กซี่ใช่มั้ยมุก นั่นไง รถมาพอดี เดี๋ยวพี่เดินไปส่งที่รถนะ” ไอ้มินมันชิงพูดตัดบท แล้วจูงมือพาคนสวยเดินหนีไปขึ้นรถแท็กซี่ที่จอดอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่นัก

ไอ้นี่มันยังไงวะ หวงแฟนขนาดนั้นเชียว!

ส่งแฟนขึ้นรถเสร็จก็เดินกลับมาหาผมแล้วปั้นยิ้มกวนบาทาใส่ “จะไปไหนต่อมั้ยครับนาย”

“…” ไม่รู้จะพูดอะไรดี ทำเพียงมองหน้าไอ้มินแล้วก่นด่าในใจ ด่าออกไปตรงๆ ไม่ได้ เดี๋ยวแม่งลาออกจากการเป็นลูกน้องคนสนิทจะแย่เอา ไม่มีใครทำงานดีและรู้ใจผมเท่ามันอีกแล้ว

“มุกแฟนผม” อยู่ๆ มันก็พูดขึ้นมา

“แล้ว?” จะมาย้ำทำห่าอะไร

“เผื่อนายยังชอบอยู่”

“ก็ชอบอยู่ มึงจะทำไม?!” ทำทีเสียงดังใส่

“โถ่นาย ผู้หญิงมีตั้งเยอะตั้งแยะ”

“แต่กูชอบน้องมุกอะ”

“แฟนผมครับ”

“ย้ำอยู่ได้ไอ้เวร” ผมปิดท้ายด้วยการตบกบาลมันไปหนึ่งทีแบบไม่ลงแรง ก่อนจะเดินไปขึ้นรถ

ภายในจิตใจยังว้าวุ่นไม่หยุด คิดถึงหน้าสวย ตัวเล็กน่าอุ้ม และรอยยิ้มหวานๆ ของน้องมุก คนนี้แหละตรงใจ แต่ติดตรงที่มีแฟนแล้ว

โว๊ะ!

หงุดหงิด