Ep3 กับดักที่พลาดเป้า

บรรยากาศภายในห้องสวีทหรูหราเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง กลิ่นอายของความหวาดกลัวแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว ไอรีนนั่งตัวลีบอยู่บนพรมขนนุ่ม มือไม้สั่นเทาจนไม่รู้จะเอาไปวางไว้ตรงไหน สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่ประตูทางออกด้วยความหวังอันริบหรี่ ในขณะที่คิรินนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังตัวยาว จ้องมองเหยื่อที่หลงทางเข้ามาในถ้ำเสือด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก

"ทำไมต้องกลัวขนาดนั้น?" คิรินถามขึ้นทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด เสียงทุ้มต่ำของเขาก้องกังวานอยู่ในห้องที่เงียบสงัด "ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเธอเลยสักนิด... หรือว่าเธอกำลังรอใครบางคนให้มาช่วย?"

ไอรีนเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด เธอไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยชื่อน้ำหวาน เพราะลึกๆ ในใจที่ใสซื่อของเธอยังคงพยายามปกป้องเพื่อนสนิทเอาไว้ "ไม่มีใคร... ฉันไม่มีนัดกับใครทั้งนั้น ฉันแค่... ฉันแค่มาผิดที่จริงๆ ค่ะ ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะนะคะ"

คิรินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบของเขาวาวโรจน์ขึ้นชั่วขณะ "มาผิดที่งั้นเหรอ? บนโลกใบนี้ไม่มีคำว่าบังเอิญสำหรับฉัน ถ้าเธอเดินเข้ามาถึงที่นี่ได้ นั่นแปลว่าเธอก็คือแขกคนสำคัญที่โชคชะตาจัดสรรมาให้... หรือไม่ก็อาจจะเป็นของขวัญที่ใครบางคนตั้งใจส่งมาให้ฉัน"

คำพูดของเขาทำให้ไอรีนตัวเย็นวาบ เธอเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง แผนการของน้ำหวานที่นัดแนะให้เธอมาที่โรงแรมแห่งนี้ดูไม่สมเหตุสมผลตั้งแต่แรก ไม่ว่าจะเป็นการบอกเลขห้องที่ผิดพลาด หรือการที่ไม่มีใครมารอรับเธอตามที่บอกไว้ "คุณหมายความว่ายังไง... ใครส่งฉันมา?"

คิรินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่กำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตราคาแพงเดินตรงมาที่เธอราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม เขาคุกเข่าลงข้างๆ เธอ กลิ่นหอมจางๆ จากตัวเขาทำให้ไอรีนใจเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก "เธอช่างใสซื่อจนน่าเอ็นดู... ไอรีน เธอถูกหลอกมา และตอนนี้เธอก็กำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่เธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องเผชิญกับมัน"

ขณะเดียวกัน ที่ล็อบบี้โรงแรม น้ำหวานกำลังเดินกระวนกระวายไปมา เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ยัยนั่นไปไหนของมัน ทำไมไม่ติดต่อมาเลย?" เธอพึมพำด้วยความหงุดหงิด แผนการที่จะให้นักข่าวแฉภาพไอรีนที่กำลังนัวเนียกับชายแปลกหน้าใกล้จะพังทลายลงเพราะเวลาผ่านไปนานเกินควร

นักข่าวที่เธอจ้างมาเริ่มแสดงท่าทีไม่พอใจ "คุณครับ ถ้าไม่มาสักทีผมกลับแล้วนะ งานอื่นผมมีต้องไปทำต่อ ไม่ใช่มานั่งเฝ้าหน้าห้องเปล่าๆ แบบนี้"

น้ำหวานกัดฟันแน่น "รออีกนิดสิ! ฉันส่งข้อความไปบอกแล้วว่าต้องมาที่นี่ มันต้องมาแน่ๆ" เธอพยายามกลบเกลื่อนความกังวล แต่ในใจเริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ ว่าบางอย่างอาจจะไม่เป็นไปตามแผน เธอตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเบอร์โทรหาไอรีน แต่มันกลับติดต่อไปยังปลายทางที่ไม่สามารถติดต่อได้

ภายในห้องพักหมายเลข 1205 คิรินคว้าโทรศัพท์เครื่องหรูของไอรีนที่สั่นไม่หยุดบนโต๊ะ เขาเหลือบมองชื่อผู้โทรที่โชว์อยู่บนหน้าจอ... 'น้ำหวาน' มุมปากของมาเฟียหนุ่มกระตุกยิ้มอย่างเหยียดหยาม เขาไม่ได้กดรับ แต่กลับกดปิดเครื่องทิ้งไปอย่างไม่ใยดี

"คนที่ส่งเธอมา... กำลังพยายามติดต่อเธออยู่นะ" คิรินพูดพลางยื่นโทรศัพท์คืนให้เธอ แต่สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าสวยหวานที่ตอนนี้เริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า "อยากจะคุยกับเพื่อนรักของเธอไหม?"

ไอรีนสั่นหน้าปฏิเสธรัวเร็ว "ไม่ค่ะ... ฉันอยากกลับบ้าน"

คิรินมองดูโทรศัพท์ในมือแล้ววางลงข้างๆ ตัวเขา เขาเริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายกับเกมของเด็กสาวตรงหน้า แต่ในขณะเดียวกัน เขากลับรู้สึกถึงความต้องการบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นลึกๆ ภายในใจ ความไร้เดียงสาของเธอคือสิ่งที่คิรินไม่เคยสัมผัสมาก่อนในโลกของผู้หญิงที่เข้าหาเขาด้วยความต้องการทางธุรกิจหรือเงินทอง

"ไอรีน... ถ้าเธอต้องการจะกลับจริงๆ เธอก็แค่ต้องบอกความจริงมาว่าใครส่งเธอมาที่นี่ และถ้าสิ่งที่เธอพูดน่าสนใจพอ ฉันอาจจะพิจารณาให้เธอออกไปจากที่นี่พร้อมกับความลับที่เธอยังเก็บไว้" คิรินโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยอำนาจ

ไอรีนสะดุ้งสุดตัว ความใกล้ชิดนี้ทำให้เธอมึนงงไปหมด เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใจใคร ความไร้เดียงสาของเธอที่พ่อแม่ทะนุถนอมมาตลอดชีวิตกำลังถูกทดสอบอย่างหนักหน่วงในค่ำคืนนี้

"ไม่มีใครส่งฉันมา... ฉันแค่มากับน้ำหวาน แล้วฉันก็หลงทางเอง" เธอตอบเสียงแผ่ว พยายามรวบรวมสติที่เหลืออยู่น้อยนิด

คิรินหัวเราะในลำคออีกครั้ง เขาเอื้อมมือไปเชยคางเธอขึ้นมาสบตา "โกหกได้ไม่แนบเนียนเลยนะ... แต่ช่างเถอะ ในเมื่อเธอเลือกที่จะปกป้องเพื่อนคนนั้น งั้นเราก็มาดูกันว่าความไร้เดียงสาของเธอจะรักษาเธอไว้ได้นานแค่ไหนในค่ำคืนนี้"

ขณะที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ประตูห้องที่ถูกล็อกไว้ก็ส่งเสียงดังขึ้นราวกับมีคนพยายามเปิดจากด้านนอก คิรินชะงักไปครู่หนึ่ง เขารู้ดีว่าโรงแรมแห่งนี้มีระบบรักษาความปลอดภัยที่แน่นหนา และไม่ใช่เรื่องง่ายที่ใครจะเข้ามาถึงห้องวีไอพีได้โดยไม่ได้รับอนุญาต

ไอรีนเบิกตากว้างด้วยความหวัง "นั่นอาจจะเป็นน้ำหวาน!"

คิรินขมวดคิ้ว เขาเดินไปที่ประตูแล้วส่องผ่านช่องตาแมว สิ่งที่เขาเห็นทำให้เขาต้องหรี่ตาลง... มันไม่ใช่คนของโรงแรม แต่เป็นกลุ่มคนที่ดูคุ้นเคยกับแผนการที่เขากำลังเผชิญอยู่ คิรินรู้ทันทีว่านี่คือกับดักที่ถูกวางไว้อย่างแยบยล แต่อย่างไรก็ตาม แผนการนี้ไม่ได้ถูกวางไว้เพื่อเขา แต่มันถูกวางไว้เพื่อ 'ไอรีน'

เขาหันกลับมามองหญิงสาวที่นั่งอยู่บนพื้นห้อง ความสงสารปนความสมเพชเกิดขึ้นในใจชั่ววูบ ถ้าเขาปล่อยให้เธอออกไปตอนนี้ เธอจะต้องเผชิญกับนักข่าวและเรื่องฉาวโฉ่ที่น้ำหวานเตรียมไว้ แต่ถ้าเขาเก็บเธอไว้ที่นี่... เธอจะกลายเป็นของเขาโดยสมบูรณ์

คิรินตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เขาเดินกลับมาหาไอรีนแล้วช้อนร่างบางขึ้นมาในอ้อมแขนอย่างง่ายดาย

"จะทำอะไรคะ! ปล่อยฉันนะ!" ไอรีนร้องโวยวายด้วยความตกใจ

"ถ้าอยากรอดจากสิ่งที่รอเธออยู่หน้าห้อง ก็หุบปากแล้วอยู่เฉยๆ" คิรินพูดพลางพาเธอไปยังห้องนอนด้านใน ก่อนจะล็อกประตูไว้อย่างแน่นหนา

แผนการของน้ำหวานที่ตั้งใจจะแฉไอรีนกลับพลาดเป้าไปอย่างไม่น่าเชื่อ เพราะในขณะที่เธอและนักข่าวรอคอยอยู่ที่หน้าห้องพักที่ระบุไว้ตามแผน แต่ไอรีนกลับไปอยู่ในห้องพักที่ได้รับการปกป้องโดยมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่ง น้ำหวานไม่รู้เลยว่าความริษยาของเธอกำลังส่งไอรีนเข้าไปอยู่ในกำมือของปีศาจที่ไม่มีวันปล่อยเธอไปง่ายๆ

ไอรีนยังคงไม่รู้ตัวเลยว่า ในขณะที่เธอพยายามหนีจากความผิดพลาดเพียงครั้งเดียว เธอกำลังก้าวเข้าสู่กับดักที่ลึกและอันตรายยิ่งกว่าเดิม กับดักที่ชื่อว่า 'คิริน' และค่ำคืนนี้จะเป็นคืนที่เปลี่ยนชีวิตของลูกคุณหนูผู้อ่อนต่อโลกไปตลอดกาล โดยไม่มีวันย้อนกลับคืนมาได้อีก