ทาสรักพี่น้องมาเฟีย 3P

เสียงเปียโนบรรเลงแผ่วเบาเคล้าไปกับบรรยากาศความหรูหราภายในคฤหาสน์หลังใหญ่โตร่วมกับปราสาทของตระกูลวิมลเกียรติยศ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกลิลลี่สีขาวที่ถูกจัดวางไว้ทุกมุมห้องทำให้รู้สึกถึงความสงบ แต่สำหรับ 'ไอรีน' หญิงสาววัย 20 ปี ผู้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของบ้าน ความสงบนี้กลับดูเหมือนกรงทองที่สวยงามมากกว่าสถานที่ที่เรียกว่าบ้าน

ไอรีนนั่งอยู่บนเก้าอี้บุนวมตัวนุ่มในห้องโถงกว้าง เธอสวมชุดเดรสผ้าไหมสีครีมที่ขับผิวขาวผ่องให้ดูนวลตา เส้นผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มถูกถักเปียหลวมๆ ไว้ข้างหลัง แววตาของเธอเปี่ยมไปด้วยความไร้เดียงสา รอยยิ้มที่เผยออกมานั้นช่างดูอ่อนโยนและสดใส จนผู้ที่ได้เห็นต่างก็ต้องหลงใหลในความบริสุทธิ์ของเธอ

"ไอรีนจ๊ะ วันนี้มีนัดไปทานมื้อเที่ยงกับเพื่อนไม่ใช่เหรอ?" เสียงคุณหญิงรดา มารดาผู้สง่างามเดินเข้ามาหาลูกสาวพร้อมกับลูบศีรษะอย่างทะนุถนอม

"ค่ะแม่ วันนี้ไอรีนจะไปทานข้าวกับน้ำหวานค่ะ" ไอรีนตอบด้วยน้ำเสียงที่สดใส พลางขยับตัวลุกขึ้นยืน

"อย่ากลับดึกนักนะลูก ให้พี่เอกไปส่งดีกว่าไหม?" คุณหญิงเอ่ยด้วยความเป็นห่วงตามประสาคนเป็นแม่ที่รักลูกสาวคนนี้มากที่สุด เพราะไอรีนเป็นเหมือนดอกไม้ที่บอบบาง ไม่เคยต้องเจอกับมลพิษหรือความโหดร้ายของโลกภายนอก

"ไม่เป็นไรค่ะแม่ น้ำหวานมารับที่หน้าปากซอยแล้ว ไอรีนไม่อยากให้พี่เอกต้องลำบาก ขับรถไปเองแค่แป๊บเดียวเองค่ะ" ไอรีนยิ้มตอบ พยายามปฏิเสธอย่างนุ่มนวล เธอไม่อยากให้ใครต้องมาคอยติดตามหรือควบคุมชีวิตเธอมากเกินไป แม้จะรู้ว่าทุกคนทำไปเพราะรัก

ทว่าลึกๆ ในใจของไอรีน เธอโหยหาอิสระ เธออยากสัมผัสชีวิตในมหาวิทยาลัยที่เพื่อนๆ เล่าให้ฟัง อยากลองทำอะไรด้วยตัวเองบ้าง โดยไม่ต้องมีบอดี้การ์ดหรือพี่ชายคอยเดินตามต้อยๆ

ขณะเดียวกัน ที่อีกมุมหนึ่งของเมือง... 'น้ำหวาน' เพื่อนสนิทที่ไอรีนไว้วางใจที่สุด กำลังยืนมองโทรศัพท์ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากความอ่อนหวานที่เคยแสดงออก น้ำหวานไม่ใช่เพื่อนที่จริงใจอย่างที่ไอรีนคิด ความอิจฉาริษยาที่สะสมมานานตั้งแต่เด็ก เพราะไอรีนมีทุกอย่างที่เธอต้องการ ทั้งครอบครัวที่อบอุ่น ฐานะที่ร่ำรวย และความสวยที่ดึงดูดสายตาคนรอบข้าง ในขณะที่เธอต้องคอยพยายามดิ้นรนเพื่อให้ได้มา

"คราวนี้แหละ... ไอรีน ความบริสุทธิ์ของแกจะต้องถูกทำลาย และรอยยิ้มที่ทุกคนหลงรักนั่นจะต้องหายไป" น้ำหวานพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางพิมพ์ข้อความส่งไปยังมือถือของใครบางคน

แผนการที่วางไว้นั้นแยบยล เธอไม่ได้ต้องการแค่ให้ไอรีนเสียชื่อเสียง แต่เธอต้องการให้ชีวิตที่โรยด้วยกลีบกุหลาบของไอรีนพังทลายลง น้ำหวานวางแผนจ้างผู้ชายคนหนึ่งมาดักรอที่โรงแรมหรูแห่งหนึ่ง โดยหลอกไอรีนว่าวันนี้มีงานปาร์ตี้เล็กๆ ของกลุ่มเพื่อน และให้ไอรีนไปพบเธอที่นั่น

ไอรีนไม่ได้ระแคะระคายเลยแม้แต่น้อยว่ารอยยิ้มที่เพื่อนสนิทส่งมาให้ในวันที่มารับเธอนั้น คือรอยยิ้มของนางงูพิษที่ซ่อนคมเขี้ยวเอาไว้ภายใต้ใบหน้าที่ดูเป็นมิตร

รถหรูเคลื่อนออกจากคฤหาสน์ ไอรีนมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความตื่นเต้น เธอไม่รู้เลยว่าการก้าวเท้าออกจากบ้านในครั้งนี้จะนำพาเธอก้าวเข้าสู่ความสัมพันธ์ที่พลิกผันชีวิตของเธอไปตลอดกาล

"ตื่นเต้นจังเลยนะวันนี้" ไอรีนพึมพำกับตัวเองโดยไม่รู้เลยว่าความโชคร้ายกำลังรออยู่เบื้องหน้า

.

ในคฤหาสน์ของตระกูลมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล 'คิริน' กำลังนั่งจิบไวน์ราคาแพงในห้องทำงานกว้างขวาง สายตาคมกริบมองเอกสารธุรกิจตรงหน้าด้วยความเย็นชา เขาสูงใหญ่ สง่างาม และเต็มไปด้วยบรรยากาศของอำนาจที่ใครก็ไม่กล้าเข้าใกล้ คิรินคือพี่ชายฝาแฝดผู้เย็นชาที่ใครๆ ต่างก็เกรงขาม

"วันนี้นายเรียกใครมาหรือยังครับ?" ลูกน้องคนสนิทเอ่ยถามอย่างเกรงๆ

คิรินปรายตามองลูกน้องด้วยสายตาที่เย็นเยียบ "เตรียมผู้หญิงไว้ที่ห้องพักชั้นบนให้ฉันด้วย... คืนนี้ฉันอยากพักผ่อน"

เขาไม่ได้คาดหวังอะไรมากไปกว่าความบันเทิงสั้นๆ คิรินเป็นผู้ชายที่ใช้ชีวิตอยู่กับความหรูหราและโลกสีเทา เขาไม่เคยศรัทธาในความรัก และไม่เคยคิดว่าจะไปยุ่งเกี่ยวกับใครให้วุ่นวาย ความต้องการของเขานั้นเรียบง่ายและเด็ดขาดเสมอ

ไอรีนเดินทางมาถึงจุดหมายที่น้ำหวานบอก แต่เพราะความซุ่มซ่ามและความไม่ชำนาญทาง เธอจึงเดินเข้าผิดประตูผิดตึก แทนที่จะเป็นห้องจัดเลี้ยงที่เพื่อนรออยู่ เธอกลับเดินตรงไปยังโซนวีไอพีของโรงแรมที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับแขกพิเศษ... แขกผู้ทรงอิทธิพลอย่างคิริน

อากาศภายในโถงทางเดินเย็นเยียบ ไอรีนเริ่มรู้สึกใจคอไม่ดี เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาดูหมายเลขห้องที่น้ำหวานส่งให้ แต่มันกลับไม่ตรงกับหมายเลขหน้าห้องที่เธอมาหยุดยืนอยู่

"ห้อง 1205... ใช่ไหมนะ?" เธอพึมพำ ก่อนจะเคาะประตูห้องเบาๆ

ไม่มีเสียงตอบรับ แต่ประตูห้องกลับเปิดแง้มออก ไอรีนตัดสินใจผลักประตูเข้าไปด้วยความเข้าใจผิดว่าน้ำหวานอาจจะรออยู่ในนั้น แต่เมื่อก้าวเข้าไป สิ่งที่เห็นกลับไม่ใช่เพื่อนสนิท แต่เป็นห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหรา มืดมิด และอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงที่ทำให้เธอรู้สึกหายใจติดขัด

"น้ำหวานเหรอ?" เธอเรียกเบาๆ

ทันใดนั้น ไฟในห้องก็ถูกเปิดสลัวขึ้น และร่างสูงใหญ่ของคิรินที่ก้าวออกมาจากห้องแต่งตัวก็ทำให้ไอรีนถึงกับตัวแข็งทื่อ ความตกใจพุ่งเข้าเกาะกุมหัวใจของเธอทันที

"เธอเป็นใคร?" คิรินถามด้วยเสียงทุ้มต่ำและเย็นชา สายตาคมกริบจ้องมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความแปลกใจ เขาไม่เคยเห็นเธอมาก่อน และเธอคนนี้ก็ดูแตกต่างจากผู้หญิงที่เขาเรียกมาปรนเปรอเหลือเกิน

ไอรีนเบิกตากว้าง ความกลัวเริ่มเข้าครอบงำ เธอถอยหลังกรูจนแผ่นหลังชนเข้ากับประตูที่ปิดลงไปแล้วโดยอัตโนมัติ

"ขอโทษค่ะ! ฉันเข้าผิดห้อง!" ไอรีนร้องบอก พยายามจะบิดลูกบิดประตูแต่ทว่ามันกลับล็อกไว้จากด้านนอก

คิรินหรี่ตาลง มองหญิงสาวที่สั่นเทาอยู่ตรงหน้า ความไร้เดียงสาที่ฉายชัดในแววตานั้นทำให้เขารู้สึกแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก ปกติผู้หญิงที่เขาเรียกมามักจะประจบประแจง หรือไม่ก็พยายามแสดงท่าทางยั่วยวน แต่ผู้หญิงคนนี้... เธอดูหวาดกลัวจนตัวสั่นและมีความบริสุทธิ์ที่เขาสัมผัสได้ตั้งแต่นาทีแรกที่เห็น

ความรู้สึกบางอย่างในใจของมาเฟียหนุ่มเริ่มสั่นคลอน และเขาก็ไม่รู้เลยว่าการพบกันในครั้งนี้คือจุดเริ่มต้นของพายุที่จะเปลี่ยนชีวิตของพวกเขาไปตลอดกาล

ไอรีน... หญิงสาวผู้เปราะบางเหมือนแก้วคริสตัล กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเสือร้ายที่ซ่อนความอบอุ่นเอาไว้ใต้ความเย็นชา และไม่ว่าเธอจะปฏิเสธอย่างไร โชคชะตาที่น้ำหวานวางเอาไว้นั้นได้บีบให้เธอต้องเผชิญกับสิ่งที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน

ความเงียบปกคลุมห้องทั้งห้อง มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของไอรีน และสายตาที่จับจ้องไม่วางตาของคิรินเท่านั้นที่กำลังสื่อสารกันท่ามกลางความสับสนและความหวาดกลัวที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ