บทที่ 2 แสนดี

“พี่แสนรัก”

แสนดีเดินตรงเข้ามาในบ้านหลังเล็กที่มีพี่สาวยืนรดน้ำต้นไม้อยู่

“กลับมาแล้วหรอยัยจอมแก่น”

แสนรัก สุวรรณโชค วัย 24 ปี หล่อนทำงานเป็นเลขาให้กับรองประธานบริษัทในเครือโรงพยาบาลอครตานนท์หล่อนเป็นบุตรบุญธรรมที่ศักดิ์ศร สุวรรณโชคสามีของ สายใจ สุวรรณโชค รับเลี้ยงอุปการะก่อนจะสิ้นใจซึ่งสายใจไม่ได้เห็นชอบนักแต่ขัดไม่ได้

“กลับมาแล้วค่ะแล้วทำไมวันนี้พี่แสนรักถึงกลับมาไวจังเลยคะ”

แสนดีเดินเข้ามาโอบเอวพี่สาวด้วยความรักใคร่เพราะทุกวันนี้ที่หล่อนได้เรียนหนังสือก็เพราะแสนรักที่คอยส่งเสียค่าใช้จ่ายทุกอย่างให้

“วันนี้ไม่ได้ทำโอทีจ้ะแล้วนี่ใกล้สอบแล้วอย่าลืมอ่านหนังสือล่ะ”

แสนรักเอามือที่ว่างอยู่ยกขึ้นแล้วลูบหัวของคนเป็นน้องอย่างเอ็นดู หล่อนรักแสนรักที่สุดรวมถึงสายใจผู้มีศักดิ์เป็นมารดาถึงแม้สายใจจะไม่ชอบขี้หน้าหล่อนก็ตาม แต่ที่หล่อนมีวันนี้ได้ก็เพราะศักดิ์ศรและสายใจ

“รับทราบค่ะท่านพี่”

แสนดีทำท่าตะเบ๊ะเหมือนเป็นบุคคลในเครื่องแบบ ทำเอาพี่สาวอย่างแสนรักถึงกับอมยิ้มกับความทะเล้นของน้องสาว

“ดูทำเข้าสิเราโตเป็นสาวแล้วนะยังทำอะไรแบบนี้อีกหรือประเดี๋ยวหนุ่มๆ ก็ไม่มาจีบหรอก”

คำพูดของคนเป็นพี่สาวทำเอาหล่อนนึกถึงผู้ชายเมื่อช่วงเย็น ดวงตาสีน้ำตาลอมดำ ริมฝีปากบางเฉียบแต่คำพูดแสนโอหังของเขาทำไมมันถึงได้น่าฟังเสียมากกว่าโมโหมันยังคงติดตรึงอยู่ในความรู้สึก หัวใจสาวเต้นผิดจังหวะจนมันแทบจะทะลุออกมานอกอก

“โอ๊ย...ไม่มีผู้ชายหน้าไหนมาชอบคนขี้เหร่แบบแสนดีหรอกค่ะถ้าเป็นพี่แสนรักก็ว่าไปอย่าง”

“ขี้เหร่อะไรกันแสนดี ผู้ชายในซอยมองเรากันเป็นแถวพี่เห็นอยู่นะ แล้วนี่ทำไมพี่พูดแค่นี้ต้องหน้าแดงด้วยหรือว่าแอบชอบใครอยู่”

แสนรักแกล้งจ้องมองหน้าน้องสาวอย่างจับผิดทำเอาคนถูกมองอย่างแสนดีรีบปฏิเสธก่อนจะขอตัวขึ้นห้อง

“แสนดีขอตัวก่อนนะพี่แสนรักจะรีบไปอ่านหนังสือสอบ”

ร่างบางแต่อวบอัดไปทั้งตัววิ่งแจ้นเข้าไปในบ้านทันทีทำเอาคนเป็นพี่สาวถึงกับส่ายหัวให้กับความทะเล้นของคนเป็นน้อง

แสนดีที่อยู่ในห้องตามลำพังยืนส่องกระจกเงาบานใหญ่ตรงหน้า หล่อนรู้ตัวดีว่าไม่ใช่คนหน้าตาดีอะไรยิ่งถ้าเทียบกับคนเป็นพี่สาวแล้วมันยิ่งไปกันใหญ่ คำพูดของผู้ชายเมื่อช่วงเย็นดังขึ้นในหัว

‘ถึงต่อให้ฉันมีเงินฉันก็จะไม่ซื้อเธอยัยผู้หญิงหน้าจืด’

คำพูดของผู้ชายที่หล่อนได้ยินจากคนขับรถเรียกเขาว่าแทนทัพ...แทนทัพชื่อของเขามันเหมาะสมกับบุรุษเพศที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อย่างเขาเสียเหลือเกิน

แสนดีที่ไม่เคยสนใจเรื่องหน้าตาแม้กระทั่งการแต่งแต้มใบหน้ากลับกำลังสำรวจหน้านวลใสของตนเองที่ไร้เครื่องสำอางมือบางยกขึ้นลูบแก้มของตนเอง

ดวงตาสองชั้นหลบในไม่ได้กลมโตสดใส ริมฝีปากที่มันอวบอิ่มจนหล่อนรู้สึกว่ามันดูเจ่อบวมจมูกเชิดรั้นที่ไม่ได้โด่งสวยได้รูปนัก ผิวขาวซีด สรุปโดยรวมแล้วหล่อนคงจะ ขี้เหร่อย่างที่ผู้ชายคนนั้นพูดจริงๆ

ลิปสติกสีสวยของแสนรักที่วางอยู่ หล่อนหยิบมันขึ้นมาทาก่อนจะเม้มริมฝีปากเพื่อให้สีของมันกลมกลืนกับ ริมฝีปากแสนดียิ้มให้กับกระจกใสตรงหน้า

ประตูที่ปิดสนิทถูกเปิดผัวะเข้ามาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยทำเอาหล่อนสะดุ้งโหยง

“ทำอะไรอยู่น่ะยัยแสนดี”

สายใจถือวิสาสะเดินเข้ามาในห้องของบุตรสาวก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งกับโซฟาตัวเก่า

“เปล่านี่แม่ฉันไม่ได้ทำอะไร”

แสนดีรีบบอกปัดด้วยท่าทางหลุกหลิกแต่สายใจไม่สนใจนักเพราะสิ่งที่สำคัญกว่าคือวันนี้หล่อนเข้าบ่อนแล้วเสียเงินหมดตัว

“เดี๋ยวแกไปตามอีแสนรักมาหาแม่หน่อยนะ”

สรรพนามที่สายใจใช้เรียกบุตรสาวทั้งสองมันแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

“แม่...ทำไมเรียกพี่แสนรักแบบนี้ล่ะคะ”

สายใจถอนหายใจดังเฮือกด้วยความรำคาญบุตรสาว

“แกจะไปอะไรกับมันนักหนารู้ไหมตั้งแต่พ่อแกตายไปแล้วฉันต้องคอยส่งเงินเลี้ยงดูมันเนี่ยเหนื่อยจะตาย”

“โธ่ แม่แต่ทุกวันนี้พี่แสนรักก็ให้เงินแม่ทุกเดือนนะ”

“เงินเท่าหยิบมือจะไปพออะไร”

แสนดีมองคนเป็นมารดาด้วยไม่สบายใจเพราะแสนรักนั้นถึงจะไม่ใช่พี่น้องร่วมสายเลือดกับหล่อนแต่แสนรักดีกับหล่อนและมารดาเป็นอย่างมาก ทุกวันนี้ที่หล่อนได้เรียนหนังสือมันคือเงินของแสนรักทั้งนั้น

“แล้วชื่อของมันอีกฉันกระดากปากมากที่ต้องเรียกมันว่าแสนรัก”

เดิมทีแสนรักชื่อแสนเท่านั้นแต่คนเป็นบิดาอยากให้คล้องจองกับแสนดีเลยตั้งเป็นแสนรักให้

“แม่...แต่พี่แสนรักเขาดีกับเรามากเลยนะ”

“แกเงียบไปเลยยัยแสนดีแกจำเอาไว้นะชีวิตแกจะต้องอยู่เหนืออีแสนรัก”

แสนดีหมดคำพูดที่จะคุยกับคนเป็นมารดาเพราะถึงพูดไปคงทะเลาะกันเสียเท่านั้น

“รีบไปตามมันมาหาแม่เร็วเข้าส่วนแกยัยแสนดีจะไปทำอะไรก็ทำแม่มีเรื่องส่วนตัวจะคุยกับอีแสนรักตามลำพัง”

แสนดีถอนหายใจก่อนจะทำตามคำสั่งของมารดาซึ่งแน่นอนว่าภายในใจเต็มไปด้วยคำถามเพราะปกติแล้วสายใจไม่เคยคิดที่จะพูดคุยอะไรกับแสนรักทั้งนั้นยกเว้นตอนที่ขอเงินไปเข้าบ่อน

“แม่มีอะไรกับฉันหรือจ๊ะ”

แสนรักที่เดินเข้ามาในห้องก่อนจะทรุดตัวลงนั่งกับพื้นในขณะที่สายใจนั่งอยู่บนเก้าอี้โซฟาตัวเก่า

“วันมะรืนฉันจะให้แกไปทำงานใช้หนี้”

แสนรักแปลกใจเล็กน้อยแต่ไม่ได้คิดที่จะปฏิเสธคนเป็นแม่เพราะอะไรที่หล่อนสามารถทำได้เพื่อสายใจและ แสนดีหล่อนยินดีเสมอ

“ที่ไหนหรือจ๊ะแล้วต้องทำเกี่ยวกับอะไร”

สายใจเบ้หน้าก่อนจะยิ้มมุมปากปฏิกิริยาแบบนี้ทำเอาคนมองอย่างแสนรักรู้สึกใจคอไม่ค่อยดีนักเพราะรู้ดีว่าสายใจนั้นไม่ได้รักและเอ็นดูหล่อนสักเท่าไหร่

“งานสบายเหมาะกับแกเลยล่ะแสนรัก”

“งานอะไรหรือจ๊ะแม่”

สายใจระบายยิ้มเต็มหน้าแต่สายตากลับไม่ได้เป็นอย่างนั้น

“ไปนอนแบอยู่บนเตียงไงอีแสนรัก”

“แม่...”

เสียงของแสนรักมันแผ่วเบาเสียเหลือเกินหล่อนเต็มไปด้วยความผิดหวังเสียใจ

“ไม่แสนรักไม่ทำ”

หล่อนส่ายหน้าทั้งน้ำตาพลางคลานมากอดขาของคนเป็นแม่อย่างน่าเวทนาแต่สายใจกลับสะบัดมันออกอย่างรำคาญ

“กูเป็นหนี้เขาถ้ามึงไม่ทำงั้นคงต้องส่งยัยแสนดีไป”

แสนรักปล่อยโฮร้องไห้หนักกว่าเดิมเพราะหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักที่มีต่อน้องสาวหล่อนคงไม่อาจยอมให้แสนดีต้องเจอเรื่องราวแสนน่าอัปยศเช่นนี้ได้

“เอายังไงอีแสนรักมึงจะทำหรือจะให้ยัยแสนดีทำ”

สายใจรู้จุดอ่อนของแสนรักเป็นอย่างดีเพราะแสนรักรักคนเป็นน้องสาวมากหล่อนจึงใช้ความรักแสนโง่งมของแสนรักเป็นเครื่องมือ

ในเมื่อมันไม่มีทางเลือกสิ่งที่หล่อนทำได้คงเป็นแค่การก้มหน้ายอมรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

“แสน...แสนรักจะไปทำงานชดใช้หนี้เองค่ะแม่”

สายใจยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจนอกจากหล่อนจะได้กู้เงินโดยไม่เสียดอกแล้วยังได้โอกาสทำร้ายชีวิตของนังแสนรักลูกบุญธรรมที่หล่อนไม่ต้องการอีกด้วย

“หวังว่าแกจะไม่ปากมากไปพูดให้ยัยแสนดีฟังล่ะ”

มือบางปาดน้ำตาทิ้ง มันไหลออกมาด้วยความเสียใจไม่หยุดหย่อนก่อนจะสะอื้นเล็กน้อย

“จ้ะแม่ ฉันจะไม่บอกแสนดี”

“ดีมากลูกรัก”

น้ำเสียงของสายใจมันไม่ได้ให้ความรู้สึกว่ากำลังคิดแบบที่พูดเลยสักนิด

“พี่แสนรักฉันจะไม่ยอมให้พี่ต้องเสียสละตนเองเพื่อพวกเราอีกแล้ว”

แสนดีที่แอบยืนฟังบทสนทนาของแม่และพี่สาวหล่อนคิดไม่ผิดเพราะปกติแล้วสายใจไม่เคยที่อยากจะพูดคุยเสวนากับแสนรักแต่ในวันนี้กลับเรียกหา

หล่อนรู้สึกละอายใจเหลือเกินต่อเหตุการณ์หลายครั้งที่เกิดขึ้นระหว่างมารดากับแสนรักแต่ในครั้งนี้หล่อนจะไม่ยอมให้แสนรักต้องมีมลทินเพราะแม่และหล่อน

มือบางปาดน้ำตาที่มันคลอหน่วงตาอยู่เล็กน้อยก่อนจะแอบออกจากบ้านไปช่วงกลางดึกแน่นอนว่าจุดหมายปลายทางของหล่อนในค่ำคืนนี้คงหนีไม่พ้น Macau Casino