ตอนที่ 8 ช่วยเหลือและข้อตกลง2

ตอนที่ 8 ช่วยเหลือและข้อตกลง2

หลี่เลี่ยงหลิงหลังแยกย้ายกันที่ห้องในโรงน้ำชาแล้ว หญิงสาวก็รอที่ทั้งสองท่านได้กลับไปก่อนจึงออกมาในภายหลัง แต่ไม่รู้ว่าโลกกลมหรือบิดเบี้ยวยังไงเมื่อเธอโผล่ออกมาจากห้องส่วนตัวก็พบว่าห้องตรงกันข้ามก็เปิดประตูออกมาเช่นกัน

“คุณ.../เธอ...” ชายหญิงทั้งสองมองหน้ากัน แต่ต่างคนก็ต่างความคิด

หลี่เลี่ยงหลิงแทบอยากจะหายตัวไปเสียเดี๋ยวนี้ ใบหน้าถมึงทึงของหยางจางเหว่ยบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่ากำลังขุ่นมัวปนสงสัยเพียงใดที่เธอปรากฏตัวในโรงน้ำชาแห่งนี้ และในห้องตรงข้ามกันกับเขา

‘เขาจะคิดว่าเธอตามเขามารึเปล่าเนี่ย ซวยเป็นบ้าเลย!!!’

หลี่เลี่ยงหลิงมองเพียงแวบเดียวก็เก็บรายละเอียดของคนตรงหน้าได้หมด วันนี้เขาคงมาฟังรายงานข่าวเรื่องที่สืบอยู่ในตอนนี้เกี่ยวกับกลุ่มกบฏที่คิดต่อต้านทางการซึ่งมาตั้งฐานกบดานอยู่ในเมืองกว่างอัน และเธอก็รู้ด้วยว่าพวกนั้นกบดานอยู่ที่ไหน กว่าคนตรงหน้าจะสืบพบก็อีกเกือบๆปีนับจากนี้

หลี่เลี่ยงหลิงไม่มีสิ่งใดจะพูดกับคนตรงหน้าจึงเบี่ยงตัวจะจากไป แต่...

หมับ!!!

“คุณหยาง คุณจะทำอะไรปล่อยฉันนะ!!!” หลี่เลี่ยงหลิงบิดมือเพื่อให้หลุดจากการกอบกุมของมือหนาแต่บิดเท่าไหร่ก็ไม่หลุดเสียที

‘คนบ้า!!! มือเหนียวยิ่งกว่าตีนตุ๊กแก’ หญิงสาวอดก่นด่าในใจไม่ได้ มือบางพยายามบิดแงะแกะมือหนาตากลับไม่ประสบผลสำเร็จ

แอด...

“เกิดอะไรขึ้นครับนายทะ...เอ่อ...นายหยาง” คนที่ออกมาจากห้องตรงกันข้ามหญิงสาว เมื่อได้ยินเสียงโวยวายด้านนอกก็รีบออกมาด้วยความเป็นห่วงนายตน และยิ่งได้ยินเสียงสตรีก็กลัวว่านายท่านรองของเขาจะเกิดเรื่องยุ่งยากมีสตรีเข้ามาข้องแวะ แต่เมื่อออกมาถึงกลับตาลปัตรเพราะดูเหมือนว่าเจ้านายของเขาจะเป็นฝ่ายไปยุ่มย่ามกับผู้หญิงเข้าให้แล้ว

“ผมต้องขอตัวก่อนนะครับ” หยางจางเหว่ยพูดเสียงเรียบกับคนที่ออกมาใหม่พร้อมด้วยสายตาดุดันราวกับปรามว่าอย่าได้พูดฐานะของเขาออกมา แต่เสียใจด้วยเพราะฉันรู้ฐานะของคุณอยู่ก่อนแล้ว...หยางจางเหว่ย!!!!

“อือ...ไปเถอะ”

ปัง!!!

ไม่ทันที่หลี่เลี่ยงหลิงจะขอความช่วยเหลือหรือใช้คนมาใหม่ให้ตัวเองหลุดพ้น ชายคนนั้นกลับรีบหมุนตัวจากไปและปิดประตูใส่เสียงดัง หญิงสาวได้แต่อ้าปากพะงาบ ก่อนที่จะต้องไปตามแรงลากจากชายหนุ่มหน้าตาบอกบุญไม่รับ

หญิงสาวที่ถูกลากออกมาจากโรงน้ำชาไปยังตรอกเล็กๆก็ไม่ได้ขัดขืนอีก เพราะถึงออกแรงยังไงก็คงไม่พ้นอยู่ดี สู้ตามไปเลยจะได้ลดการเจ็บตัวลง

พลั่ก!!!

หลี่เลี่ยงหลิงโดนสะบัดปล่อยมืออย่างแรงจนร่างบางเซถลาไปชนกับฝาผนังของตรอกแคบ เธอรู้สึกเจ็บไหล่บางที่ชนกับผนังแข็งเล็กน้อยแต่ก็ทำได้เพียงกัดฟันทนไม่แสดงความอ่อนแอออกมา มือบางลูบไหล่ตัวเองผ่านเสื้อผ้าเบาๆ

“เธอตามฉันมา!!!” หยางจางเหว่ยพูดเสียงกร้าว เขามองหญิงสาวที่วันนี้แต่งตัวราวกับคุณหนูในเมืองใหญ่อย่างจับผิดปนสงสัย

‘หรือ...หลี่เลี่ยงหลิงจะเป็นสายของพวกมัน’ ชายหนุ่มตั้งข้อสันนิษฐานในใจพลางมองหญิงสาวอย่างระแวงในตัวตนของอีกฝ่าย

“คุณหยาง...อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย ฉันไม่ว่างมาตามคุณหรอกนะ เพราะฉันมีงานมีการจะต้องทำ”

“...” หยางจางเหว่ยได้ยินเช่นนั้นก็กระตุกยิ้มเย้ยหยันคำพูดของหญิงสาวที่บอกว่าตัวเองทำงาน ก่อนจะมองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า จนหลี่เลี่ยงหลิงต้องข่มกลั้นความไม่พอใจไว้ในอก

“และอีกอย่าง...ถ้าคุณหยางจะคิดสักนิด โรงน้ำชาแห่งนั้นคงจะปล่อยให้ฉันตามคุณเข้าไปได้ง่ายๆหรอก นอกจากจะมีคนพาฉันเข้าไป และคนที่จะพาฉันเข้าไปได้ก็คงไม่ได้ให้ฉันเข้าไปนั่งแอบมองแอบตามแอบฟังคุณกระมัง”

“แล้วเธอเข้าไปที่นั่นทำไม ไปพบใคร” หยางจางเหว่ยคาดคั้นพร้อมขยับกายเข้ามาใกล้เพื่อกดดันร่างบางที่ถอยจนแผ่นหลังชนกับผนังปูนดำๆ

“ถอยออกไปนะ!!! ละ...แล้ว การที่ฉันจะไปพบใครมันก็สิทธิ์ของฉัน ไม่เกี่ยวกับคุณ” หญิงสาวเบี่ยงหน้าหลบเมื่อใบหน้าหล่อเข้ามาใกล้จนเหลือเพียงคืบก็ชนกันแล้ว

“เหรอ...ไม่เกี่ยวจริงด้วย” ชายหนุ่มเห็นหญิงสาวพยายามเบี่ยงตัวหนีก็กักตัวไว้ เรียวปากแดงระเรื่ออย่างสุขภาพดีของเขายิ้มมุมปากบางเบา ก่อนจะยกนิ้วไล้ไปที่ริมฝีปากอวบอิ่มอย่างหยอกล้อ ยิ่งได้เห็นสีหน้าราวกับกำลังจะกัดลิ้นตายเขายิ่งอยากเห็นมันมากยิ่งขึ้น