ตอนที่ 7 งานหมั้นกลายเป็นงาน...1

ตอนที่ 7 งานหมั้นกลายเป็นงาน...1

แม่เฒ่าหวังมองบ้านลูกชายคนเล็กด้วยแววตาวาวโรจน์ คนคุ้นหน้าคุ้นตาในหมู่บ้านล้วนมากันหมด มีเพียงยายแก่หัวหงอกคนนี้ที่ไม่ได้รับเชิญ มันช่างน่าโมโหยิ่ง สายตาที่เริ่มฝ้าฟางมองการจัดแต่งบริเวณงาน และอาหารก็แทบจะลมจับ

‘สิ้นเปลืองเกินไปแล้ว อย่างนี้ค่าสินสอดทองหมั้นจะเหลือกี่หยวนกัน’

“แม่...” หวังข่ายที่เห็นร่างท้วมของสตรีวัยชราเดินเข้ามาบริเวณบ้านก็ผงะถอยหลังเล็กน้อย ดวงตาตี่เล็กเบิกกว้างจนแทบถลนออกมา มือไม้ของชายวัยกลางคนสั่นเทาด้วยความหวาดหวั่นว่าหายนะกำลังมาเยือนบ้านสามหวังของเขาแล้ว

“หวังข่าย!!! ยังจำแม่แก่ๆคนนี้ได้อีกหรือ” หญิงชรากัดฟันกรอดก่อนย่างสามขุมไปหาบุตรชายคนสุดท้องที่ฟังเมียจนปีกกล้าขาแข็งไม่เห็นหัวหงอกหัวดำของแม่ตัวเอง

“อะ...เอ่อ แม่เข้ามาก่อนเถอะครับ” หวังข่ายเข้ามาจะประคองร่างท้วมของมารดาแต่กลับโดนปัดมือทิ้งอย่างไม่ไยดี

“ไม่ต้องมาเสแสร้ง พวกแกสองผัวเมียกล้าดียังไงไม่บอกเรื่องสำคัญของหร่านชิงกับย่าแก่ๆคนนี้” ดวงตาขุ่นเขียวมีแต่ความโกรธเคือง ร่างหญิงชราสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม

“อะ...เอ่อ คือ” หวังข่ายน้ำท่วมปากพูดไม่ออกว่า...กลัวมารดาจะมาขอแบ่งเงินสินสอดไปจากครอบครัวของเขาและเข้ามาวุ่นวายจนงานพังไม่เป็นท่า

“ใช่สิ...แกมันก็ฟังแต่เมียอย่างนางซูหนี่ว์จนอกตัญญูต่อแม่แก่ๆคนนี้ ทั้งแยกบ้าน ทั้งทอดทิ้ง ไหนจะไม่เห็นหัวกันอีก โอ๊ย!!!! ชีวิตช่างน่าสมเพชเสียจริง โฮ......” ยายเฒ่าหวังตีโพยตีพายก่อนจะทรุดลงทุบอกชกหัวตัวเองราวกับเด็กเอาแต่ใจตนเอง

สายตาชาวบ้านที่มาร่วมงานมงคลต่างก็มองกันหลายมุม บ้างก็โทษหวังข่าย บ้างก็เห็นใจ คนที่รู้นิสัยแม่เฒ่าหวังดีก็ต่างบิดปากมองบนกับท่าทางเสแสร้งของยายแก่เจ้าเล่ห์ เสียงโวยวายจากหน้าบ้านทำให้นางซูหนี่ว์ที่กำลังคุยกับครอบครัวของว่าที่ลูกเขยต้องออกมาดูว่าเกิดสิ่งใดขึ้น แต่ก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นแม่สามีกำลังนั่งคลุกฝุ่นอยู่ที่ลานหน้าบ้าน

‘แย่แล้ว ใครไปบอกยายแก่นั่นกัน’ ซูหนี่ว์ใบหน้าถอดสีเมื่อมองเห็นลางร้ายที่กำลังฟุ้งกระจายอยู่รอบๆตัวแม่สามี

“เกิดอันใดขึ้นหรือ” มารดาของจางซวงอวี่ที่ได้ยินเสียงโวยวายในงานมงคลของลูกชายก็รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยจึงออกมาดูด้วยตาตัวเอง

“มะ...ไม่มี...”

“ออกมาแล้วเหรอนางลูกสะใภ้ตัวดี!!!” ยายเฒ่าหวังลุกขึ้นฉับพุ่งเข้าไปหาลูกสะใภ้สาม ใบหน้าเปรอะเปื้อนดูสกปรกของยายเฒ่าหวังทำเอาคนแตกฮือแหวกทางให้ทันที

เพี้ยะ!!!!

“ว้าย!!! ย่า!!!” หวังหร่านชิงที่ออกตามมาพร้อมจางซวงอวี่เห็นย่าตัวเองกำลังตบมารดาเข้าพอดีก็ร้องเสียงหลงอย่างตกใจ หญิงสาวถลาเข้าไปหามารดาที่โดนตบจนหน้าหันแต่กลับโดนมือเหี่ยวย่นของผู้เป็นย่าดึงเอาไว้เสียก่อน

“หร่านชิง...ย่าจะทวงความเป็นธรรมให้หลานเอง” ยายเฒ่าหวังเมื่อเห็นหลานสาวก็ตวัดสายตาไปมองว่าที่หลานเขยด้วยสายตาขุ่น

“ความเป็นธรรมอะไร หลานงงไปหมดแล้ว” ว่าที่เจ้าสาวส่ายหน้าไม่เข้าใจคำพูดของผู้เป็นย่า แต่ในใจร้องเตือนว่ามันไม่เป็นผลดีต่อตัวเธออย่างแน่นอน

“แม่...หยุดเถอะ อย่าทำให้เสียงานเลย” ซูหนี่ว์พยายามพูดดีกับแม่สามีแต่เหมือนอคติจะบังตายายเฒ่าหวังเกินไป

“แกนะสิหยุดนางโง่!!! จางซวงอวี่ล่อลวงบุตรสาวจนข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกไปแล้ว สินสอดแค่ 1,000 หยวนจะไปพออะไร มันต้องเพิ่มอีกเท่าตัวสิถึงจะเหมาะสม” ยายเฒ่าหวังพูดเสียงดังจนภายในงานเงียบกริบไปทันตา

‘ย่ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร’

หวังหร่านชิงใบหน้าซีดเผือดก้มหน้าหลบสายตาที่มองมาของชาวบ้านด้วยความอับอาย บ้านสามหวังเงียบกริบ มีเพียงยายเฒ่าหวังที่เชิ่ดหน้าราวกับนางไม่ได้เพิ่งทำลายชื่อเสียงของหลานสาวไปอย่างไรอย่างงั้น

“แม่พูดอันใด หร่านชิงของเราเสียหายนะ” หวังข่ายกระตุกแขนมารดาแต่กลับโดนสะบัดทิ้งเช่นเดิม

ครอบครัวจางหันไปมองบุตรชายที่ส่งยิ้มแหยๆมาให้ก็รู้ทันทีว่าเป็นเรื่องจริง ทั้งมารดาทั้งบิดาของซวงอวี่แทบอยากจะทุบตีบุตรชายให้หนักๆ แต่ตอนนี้คงไม่สะดวก เพราะยังมีสายตาคนมากมายจับจ้องอยู่

หลี่เลี่ยงหลิงที่เดินตามมากำลังแทะเม็ดแตงชมอย่างมีความสุข ยิ่งเห็นใบหน้าของคู่รักที่เป็นตัวประกอบแสนน่ารำคาญก็ยิ่งเพลิดเพลินกับละครฉากนี้ยิ่งนัก แต่มันยังไม่วุ่นวายพอ...คงต้องเติมเชื้อไฟอีกหน่อยแล้ว

“แล้วอย่างนี้ไม่ต้องจัดงานแต่งเลยหรือ เกิดมีเด็กขึ้นมาคง...” หลี่เลี่ยงหลิงแฝงเข้าไปในกลุ่มชาวบ้านเปิดประเด็นขึ้นมาในขณะที่ผู้คนกำลังจดจ่ออยู่กับเหตุการณ์เบื้องหน้า

“นั่นสิ นั่นสิ น่าอายจริงเชียว” จากคนหนึ่งเพิ่มเป็นอีกคน สองคน สามคน ตอนนี้เสียงชาวบ้านก็เซ็งแซ่ ทำเอาทั้งบ้านหวังและบ้านจางต่างหน้าม้านกันไปหมด

“ใช่มั้ยล่ะคุณป้า” หญิงสาวยุแยงขึ้นอีกเล็กน้อย

“ก็จริงหนาสะใภ้สามหวัง หากหร่านชิงเกิดท้องขึ้นมาคงกลายเป็นขี้ปากไปทั่วทั้งตำบลแน่ หลานสาวสกุลหวังจะพลอยแต่งออกยากไปด้วย”

“พ่อแม่จางเล่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร”