ตอนที่ 5 เงินก้อนแรก3

ตอนที่ 5 เงินก้อนแรก3

รองเท้าผ้าโทนสีเขียวอ่อนๆถูกสวมใส่ก่อนที่มันจะนำพาผู้สวมใส่ไปยังบริเวณด้านล่างหมู่บ้านที่ตอนนี้กำลังใกล้เวลาเลิกงานของทั้งชาวบ้านและปัญญาชนทั้งหลาย หญิงสาวเดินอย่างไม่เร่งรีบนัก จากการคาดการณ์ของเธอ...หนุ่มแซ่หยางคนนั้นจะกลับหลังจากคนอื่นแยกย้ายกันไปหมดแล้ว และเธอจะต้องไปดักรอแถวแนวคันนาทิศตะวันตก ซึ่งเป็นทางกลับที่พักของเหล่าปัญญาชน

เสียงเซ็งแซ่ของคนงานในแปลงนาดังมาแต่ไกลๆ แต่บริเวณที่หลี่เลี่ยงหลิงกำลังยืนอยู่กลับไม่มีคนผ่านไปมามากนัก แม้จะมีบ้างแต่ส่วนใหญ่ก็เป็นปัญญาชนที่ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร ยกเว้น....

“โอ้วโย่ว...ลมอะไรหอบสาวสวยมายืนอยู่ตรงนี้ได้” เสียงและท่าทางกะลิ้มกะเหลี่ยของปัญญาชนกลุ่มหนึ่ง ที่เรียกได้ว่าเป็นพวกชอบระรานคนอื่น และมักจะเอ่ยแซวสาวๆอยู่เสมอ

หลี่เลี่ยงหลิงถอนหายใจหรี่ตาลงอย่างไม่สบอารมณ์ ยิ่งเห็นใบหน้าเต้าหู้ยี้ของชายร่างอ้วนเตี้ยทั้งสามก็แทบอยากจะตะบันหน้าพวกมันสักสองสามที

“อย่ามาวุ่นวาย” หญิงสาวกดเสียงต่ำ

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ลูกพี่...สาวน้อยบอกว่าอย่ายุ่ง ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เสียงลูกคู่ของมันหัวเราะลั่น คนที่ผ่านไปมาก็ได้แต่ส่ายหัว มองมาแต่ไม่มีใครเข้ามาช่วยเหลือหญิงสาวแม้แต่คนเดียว

หลี่เลี่ยงหลิงได้ยินเสียงหัวเราะก็มือกระตุกคิ้วกระตุกทันที จึงแอบเรียกของบางอย่างออกมาถือไว้ในมือเผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินจำเป็นต้องใช้ป้องกันตัว

“คงไม่ได้หรอกจ้ะ...เมยเม่ยคนงาม เพราะพวกพี่ทนเห็นสาวงามมายืนขาแข็งอยู่ตรงนี้ไม่ได้ มาเถอะ...ไปนั่งพักทางโน้นกับพวกพี่ดีกว่า พวกพี่มีนี่ให้ด้วย” ชายทั้งสามพูดพลางมองหญิงสาวอย่างจาบจ้วง แววตาน่าขยะแขยงของพวกมันแทบทำให้หญิงสาวสำรอกออกมา

หลี่เลี่ยงหลิงมองเงินหยวนในมือพวกมันก็หน้าตามืดครึ้มขึ้นมาในทันที มือบางกำขวดกลมในมือจนขึ้นข้อนิ้วขาว แต่หางตาก็พลันเห็นคนที่เธอกำลังรออยู่เข้าพอดี...

‘หยางจางเหว่ย’

หยางจางเหว่ยปาดเหงื่อที่ใบหน้าออกอย่างลวกๆ เขาเดินออกจาหแปลงนาหลังสุดเพราะไม่ชอบความพลุกพล่าน ในระหว่างที่เดินกลับที่พักเขากลับเห็นร่างบางของหญิงสาวคนนั้น และเธอกำลังยืนให้ผู้ชายมองอย่างน่ารังเกียจ

‘สตรีหน้าไม่อาย’

ชายหนุ่มรู้สึกไม่ชอบใจขึ้นมา ใบหน้าคมคร้ามเข้มตึงเรียบ มือหนากำเข้าหากันจนเส้นเลือดปูดโปนอย่างเห็นได้ชัด เรียวขายาวสาวยาวและเร็วขึ้นไม่เนิบช้าเหมือนปกติ

ดวงตาคมมองใบหน้าที่แต่งแต้มรอยยิ้มของหญิงสาวยามที่คุยกับกลุ่มผู้ชายก็ยิ่งเดือดดาลมากยิ่งขึ้น แต่เมื่อเข้าไปใกล้ร่างสูงกลับหยุดชะงักกึก

มือหยาบกระด้างของพวกมันเอื้อมมาทำท่าจะแตะแก้มนวลอมชมพูที่กำลังยิ้มเอียงอายน่ารัก แต่แล้ว...ในขณะที่พวกมันกลับเคลิบเคลิ้มไปกับความสวยก็เป็นช่วงเวลาที่การระแวดระวังตัวหายไป

ฟู่.....

พลั่ก พลั่ก พลั่ก

ตู้ม!!!!!!

ขวดสเปรย์พริกขนาดเล็กถูกมือบางยกขึ้นจ่อตรงหน้าพวกมันและฉีดอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เรียวขาเรียวบางจะยกขึ้นถีบพวกมันทั้งสามจนหงายหลังตกร่องน้ำในนา เสียงน้ำกระจายห่าใหญ่เรียกสายตาคนให้หันมามองได้เป็นอย่างดี

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ตามด้วยเสียงหัวเราะของผู้คนที่เห็นสภาพอันน่าสมเพชของชายหนุ่มทั้งสามที่ตั้งแต่หัวจรดเท้าเต็มไปด้วยโคลนเหม็นสาบสีเทาหม่น

“บัดซบ!!! หลี่เลี่ยงหลิง!!!” หัวหน้ากลุ่มคำรามเสียงดังลั่น พร้อมกับมือหยาบที่ยกขึ้นปาดโคลนออกจากใบหน้ากลมของตัวเอง และพยายามลืมตาที่แสบร้อนราวกับกำลังโดนเปลวไฟเล่นงาน

“โอ๊ย!!!! ลูกพี่...แสบตา แสบเหลือเกิน”

“โอ๊ย!!!! แสบ แสบเหมือนกัน”

“หลี่เลี่ยงหลิง!!! นังตัวดี นังสตรีชั่ว!!!!” หญิงสาวมองทั้งสามที่ก่นด่าตัวเธอไปพลางขยี้ตาไปพลางด้วยแววตาเฉยเมยเรียบนิ่ง ทำให้หลายๆคนที่มองมาเริ่มทยอยถอยห่างจากหญิงสาวจนตอนนี้เหลือเพียงชายหนุ่มแซ่หยางคนนั้นผู้เดียวที่ยังคงยืนนิ่งไม่ไปไหน

หลี่เลี่ยงหลิงมองพวกมันจุ่มหัวลงน้ำโคลนเพื่อล้างตาที่แสบด้วยแววตาสาสม ก่อนจะตวัดสายตาไปมองชายหนุ่มที่เป็นเป้าหมาย ซึ่งเขากำลังมองมาที่เธอด้วยสายตาดุกร้าวเช่นกัน หญิงสาวยักไหล่อย่างไม่ยี่หระก่อนจะเดินตรงไปหาหยางจางเหว่ยคนนั้น

“ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ...คุณหยาง” หลี่เลี่ยงหลิงไม่พูดมากเพื่อให้สำเร็จจุดประสงค์ของเธอในวันนี้

“ถ้าเป็นเรื่องนั้น มันจบแล้ว” ดวงตาดุดันสบเข้ากับดวงตากลมโตของหญิงสาว หลี่เลี่ยงหลิงไม่หลบสายตานั้นแม้แต่นิดเดียว

“ธุระของฉันวันนี้ไม่เกี่ยวกับเรื่องที่คุณกำลังคิดอย่างแน่นอน” หญิงสาวรู้ว่าอีกฝ่ายหมายถึงเรื่องคืนนั้น ยอมรับว่าในใจก็เจ็บหน่อยๆที่ถูกด้อยค่าเช่นนั้น แต่จะให้ทำยังไงในเมื่อตัวเอกก็ต้องมีอคติกับตัวประกอบฝ่ายตัวร้ายอยู่แล้ว

‘สตรีผู้นี้จะมาไม้ไหนกันแน่’