7 ความสุขที่ไม่เคยมี

หลายวันมานี้ชายหนุ่มออกไปทำงานตั้งแต่เช้า เขามีงานที่ต้องรีบสะสางมากมาย เพราะได้สัญญาว่าสุดสัปดาห์นี้จะพาหนูดาไปเที่ยว ในช่วงหลายปีที่เขาไม่เคยมีเวลาว่างหรือเคยพาหนูดาออกไปเลยสักครั้ง

เขานั่งเซ็นเอกสารที่สั่งให้เลขาจัดการธุระเหลืออะไรบ้างที่เขาต้องจัดการ เพราะต้องการให้เสร็จเร็วที่สุด

คมกฤษวางเอกสารไว้บนโต๊ะที่ตอนนี้เริ่มเหลือน้อยอีกไม่กี่หน้าก็จะเสร็จ

“คุณชัชชาติ พรุ่งนี้หน้าช่วยเคลียร์ทุกอย่างให้ผมด้วย”

“ครับ ท่านประธาน”

ในเมื่อไม่มีเอกสารอื่นให้เขาเซ็นแล้ว “ผมฝากจัดการด้วย”

เขาเดินเปิดประตูออกมาจากภายในห้อง ลงมาล่างบริษัท เขามีเรื่องสำคัญมากกว่าที่ต้องไปจัดการ

กว่าเขาจะกลับมาถึงบ้านก็ช่วงเย็น

“ป้าแหม่ม คนอื่นไปไหนกันหมด”

“คุณหนูอยู่ในห้องคุณผู้หญิงค่ะ”

ไม่ทันไร ก็วิ่งไปหาผู้หญิงคนนั้นแล้ว….

ชายหนุ่มมองไปยังบริเวณชั้นสองของบ้าน นับวันลูกของเขาเริ่มสนิทสนมกับพริมโรส เขากลัวว่าวันหนึ่งเด็กสาวจะเป็นแค่เครื่องมือที่ผู้หญิงคนนั้นหลอกใช้

“ป้ามีธุระอะไรก็ไปทำเถอะ”

เขาเดินขึ้นชั้นบนของบ้าน มาหยุดหน้าห้องของเธอที่เปิดแง้มๆ ไว้ ตอนนี้เขาเห็นผู้หญิงคนนั้นกำลังลูบศีรษะเด็กสาวเล่านิทานอยู่ในห้องให้หนูดาฟัง

ท่าทางและการกระทำของเธอแปลกไป รอยยิ้มนั้นที่เขามองอยู่นานจนเผลอหลุดสติมองเธอชั่วขณะ หลงลืมไปว่าตอนนี้กำลังถูกสายตาทั้งสองมองมาทางเขา

เด็กสาวปีนลงจากเตียงจับมือชายหนุ่ม เงยหน้าขึ้น กลอกตากลมใสยิ้มแฉ่ง “ปาป๊า!...มาแอบดูมามี้เหรอคะ”

คมกฤษทำตัวไม่ถูก ตอนนี้เขาถูกจับได้แล้ว เขามองไปยังร่างบอบบางผู้หญิงที่กำลังนั่งสงสัย แปลกใจ บนเตียง เขาดึงสติตัวเองลูบศีรษะน้อยๆ ของเด็กสาว “ไม่ใช่ ป๊า เอ่อ” เขาจะตอบว่ายังไงดี เมื่อถูกสายตาของเด็กสาวจ้องมองระยิบระยับ จะปฏิเสธคงจะทำให้เธอเสียใจ “วันนี้หนูอยู่กับมามี้สนุกไหม”

“ค่ะ…หนูดาสนุกมาก” เด็กสาวยิ้มร่า กล่าวต่อว่า “คืนนี้หนูดาขอนอนกับป๊า มี้นะคะ”

หญิงสาวได้ฟังถึงกับตาเบิกกว้างตะลึง

“ไม่ได้”

เธอหน้าซีด ใครจะไปนอนกับผู้ชายคนนี้ได้ลงกัน เกิดมาทั้งทีเธอไม่เคยใกล้ผู้ชายขนาดนี้เลยสักครั้ง นี่ต้องมานอนกับผู้ชายคนนี้ เธอไม่มีทางยอมแน่นอน และเขาก็ไม่มีทางที่คิดจะนอนกับเธอ

ทั้งสองหันไปมองเธอ

“ทำไมไม่ได้ละคะมามี้ หรือว่ามามี้เกลียดป๊า” เด็กสาวคอตก ดูท่าคืนนี้สิ่งที่เธอรอหวังจะได้เห็นครอบครัวอยู่พร้อมหน้าจะไม่มีโอกาสแล้ว

พริมโรสมองเด็กสาวกำลังจะร้องไห้ เธอกลืนไม่เข้าคายไม่ออก จะทำยังไงดี ถ้าเธอไม่ยอมคงจะทำให้หนูดาเสียใจแน่นอน

เธอรีบหาข้ออ้างทันที

“ไม่ใช่อย่างนั้นะคะหนูดา พื้นที่ในห้องมี้เล็กนิดเดียว ท่าจะนอนสามคนคงจะรับไม่ไหว เอาอย่างนี้ไหมคะ คืนนี้หนูดา นอนกับมี้ วันนี้ดูท่าป๊าของลูกก็ยังไม่ว่างเหมือนกันอย่ารบกวนป๊าดีกว่านะคะ”

เธอเดินไปลูบศีรษะเด็กสาว เงยหน้าขึ้นมองเขา รอเขาจะช่วยพูดเสริม คำพูดของเขาที่ตอบกลับทำเอาเธอแทบสติแตก

“ถ้าหนูดาต้องการแบบนี้ คืนนี้ป๊าจะนอนกับหนูดาและมี้”

‘วะ…ว่าไงนะ’

ริมฝีปากเธอชะงักค้าง มองใบหน้าเจ้าเล่ห์ของชายหนุ่ม ไม่รู้ตอนนี้คิดจะทำอะไร นับวันพันปีเคยอยากใกล้ชิด ญาติดีกับเธอที่ไหน วันนี้ถูกอะไรเข้าสิงถึงเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

กำปั้นน้อยชูขึ้นดีใจ “เย้…หนูดารักป๊ากับม๊าที่สุด’

เด็กสาวหอมแก้มชายหนุ่ม หญิงสาวคนละฟอดชื่นใจ อมยิ้มร่า “คุณพ่อคุณแม่หอมแก้มหนูดาหน่อยสิคะ”

พวกเขามองตากัน…ทำตัวไม่ถูก เมื่อต้องมาใกล้ชิดกัน ในเมื่อเด็กสาวขอมาก็ไม่กล้าปฏิเสธ ทั้งสองหอมแก้มเด็กสาวพร้อมกัน

บรรยากาศรอบด้านเงียบสงบไปหมด ตอนนี้พวกเขาได้ยินเพียงเสียงลมหายใจ หัวใจเต้นแรง และเสียงหัวเราะคิกคักของเด็กสาว

ทั้งสองสบตากัน นิ่งตะลึงงัน กลืนน้ำลายลงอึก หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ริมฝีปากทั้งคู่ประกบกัน ได้สติพวกเขารีบถอยออกจากกันทันที ใบหน้าทิ้งรอยแดงร้อนฉ่า เสียสติ

“ป๊า ม๊า หอมกันแล้ว!.”

เด็กสาวยกกำปั้นน้อยชูขึ้น หัวเราะคิกคัก แผนทำให้ทั้งสองปรองดองกันได้ผล รีบเดินไปกอดคอทั้งสองไว้ “หนูดารักป๊า มี้ที่สุดเลยค่ะ”