บทที่ ๑ ตุยเย่ไปตอนไหนนิ!

“มันเป็นไปบ่ได้ ข้อยบ่เซื่อสายตา ว่าตัวเองสิเป็นจั่งสี้จั่งสั้นกะเขานำแน่ ทุกอย่างมันบ่แม่น ฮาย... หอบแดกเลย แหลงหิดเดียวนิ” อุตส่าห์อ้อร้อแหลงอีสาน พันพรือละมึงเอ้ย! ลิ้นควั่นพันมั่วหมด

“โอ้ย!! จะหยุดได้หรือยัง โวยวายอยู่ได้หูข้าจะแตกแล้วเนี่ย! ไม่สมกับเป็นสตรีเลยจริง ๆ” ทำไมท่านไป๋หู่ถึงต้องส่งข้ามารับดวงวิญญาณสติไม่สมประกอบคนนี้ด้วยนะ สภาพ... เกินจะบรรยาย

“เสียงใครหลาว แน่จริงออกมาต่ะ แม่จะทุบให้ปากยุบเลย” ฮึ่ม! คนยิ่งมึน ๆ อยู่ด้วย เดี๋ยวแม่ก็กระซวกไส้มากินซะเลยหนิ หึ! คิดแล้วรมณ์เสีย

“เมื่อใด! เมื่อใดเจ้าจะหยุดแหกปากเสียที สตรีอัปลักษณ์”

“นายนั่นแหละ อยู่โหรก อัปลักษณ์ หล่อตายแหละ” ขมิ้นตะเบ็งด่าเสียงดังลั่น พลางงหันมองไปรอบ ๆ หาที่มาของเสียง ก่อนจะพึมพำออกมาเบา ๆ ‘สงสัยจะขี้เหร่ไม่น่าแล เลยไม่กล้าออกมาให้ใครเห็นหน้า’

“เจ้าสิขี้เหร่!” เทพฝึกหัดในอาภรณ์สีดำเข้มตะโกนสวนกลับอย่างไม่ชอบใจ ทั้งยังปรากฏตัวออกมาด้วยสีหน้ายุ่งเหยิง หากบีบคอสตรีตรงหน้าให้ตายอีกรอบได้ เกรงว่าคงทำไปแล้ว ช่างเป็นสตรีแปลกประหลาด หาดีไม่ได้เลย ตัวเขาออกจะหล่อเหลา มีตาหามีแววไม่ เออนะ! นางจะมีแววได้อย่างไรในเมื่อตายแล้ว สมน้ำหน้านางจะผิดไหม? ช่างเถอะ...

ทว่าคนอย่างขมิ้นนะหรือจะสนใจ หึ! เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้จิ๊บ ๆ ไม่สะเทือนตับไตเธอหรอก

“น่าสงสารจริง ๆ เรื่องเท่านี้ยังยอมรับความจริงไม่ได้ จิ๊ จิ๊! จิ๊!!” ขมิ้นกอดอกเดินวนไปมารอบตัวชายแปลกหน้า ที่แต่งตัวประหลาดพิลึกกึกกือ อย่างถือดี นัยน์ตาจ้องอีกฝ่ายตาเขม็ง แล้วเบะปากมองบน ทำหน้าแบบนี้มีหวังนินทาเธอในใจชัวร์ ดูตาเขาก่อนสิ! ล่อกแล่กไม่น่าเชื่อถือเลยสักนิด

“คำพูดนี้ข้าว่า... เจ้าควรใช้กับตนเองดีกว่ามั้ง”

“มีไอไหรที่ฉานอิยอมรับความจริงไม่ได้กัน อย่ามาหลอกซะให้ยากเลย”

“แน่ใจ…”

“อย่าลีลา มีไอไหรก็แขบแหลงมาต่ะ”

“เจ้าได้สิ้นอายุขัยแล้ว รู้ตัวหรือยัง” เทพฝึกหัดเอ่ยบอกสีหน้าเอือม ๆ

“ห๊ะ! เบ๋อตายหว่างไหนแล้วนิ เอ้า! ลูกเอา...” แม่เจ้าโว้ย! ตายไม่ทันรู้ตัวเจ็บหัวจริง ผัวก็ยังไม่มีขิตเฉยเลย บนหวันเหอ! ส่งผัวมาให้นุ้ยสักคนต่ะ ถ้าได้นิไหว้ย่อสวย ๆ กราบค่ะกราบ... ตายแล้ว ตายแล้ว ตายของจริงกัน นั่น แต่ว่านะเธอเป็นคนไทยไม่ช่ายเหอ แล้วไซร้ยมบาลถึงแต่งตัวเหมือนไม่ช่ายของไทย ขมิ้นมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า มองขึ้นลงอยู่แบบนั้นพลางคิดไปเรื่อย ว่าแต่พอตายแล้วต้องไปไหนนิ ไม่ใช่ว่าต้องไปลงทะทองแดงนะ สีแหบตายเลยแหละ จากเหี่ยว ๆ ถูกน้ำมันร้อน ๆ ทีนึงฟิตปึ๋งปั๋ง ว่าไปนั่นหลาว

“เจ้าช่วยหยุดเพ้อเจ้อสักครู่ได้หรือไม่?” แค่ชั่วจิบชาข้าก็จะปราสาทเสียกับความคิดฟุ้งซ่านของนางไม่ไหวแล้ว ก่อนตายนางโดนใครเย็บปากมิให้พูดหรืออย่างไรถึงได้... ฮึ่ม! กำหมัดแล้วนะ ไร้ยางอายเป็นที่สุด รับไม่ได้!!

“แหลงมั่วจริงเติน ใครเพ้อเจ้อ ไม่มี๊!” ขมิ้นตวัดตามองชายชุดสีดำอย่างเอาเรื่อง “ชอบขัดอยู่เพ้อ แรงหวาฝอยขัดหม้อ จับไปล้างถ้วยหวางหูแหละบาวเหอ”

“ยิ่งคุยกับเจ้าก็ยิ่งเลอะเทอะ เสียเวลาข้ารู้ไหม?” ถึงจะมีตัวแปลภาษาที่นางพูดก็เถอะ

“เอ้า! ก็ไปต่ะ! ใครใช้ให้คอย”

“ไปหน่ะ ไปแน่ แต่เจ้าต้องไปกับข้าด้วย”

“ไปไหน ไม่ไปค่ะ เตินไปแต่สวนเลย” เรื่องไอไหรต้องไป ไม่รู้บ้าจี้อิพาไปฆ่าหมกทะทองแดงหม้ายอยู่นั่น ตายอยู่แล้ว ให้มาตายซ้ำสองหลาว ไม่เอาโว้ย!!

“ไยถึงพูดไม่รู้เรื่อง จะไปดี ๆ หรือจะให้ข้าลากเจ้าไป” ชายหนุ่มเริ่มกัดฟันกรอดจนกรามนูนขึ้นเป็นสัน

“เหอะ! เดินไปเองก็ได้ ไม่จำเป็น!” ขมิ้นรีบเอ่ยเสียงแข็ง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายทำท่าเหมือนจะเอาจริง เกือบไปแล้วมึงเอ้ย! อยู่ดีไม่ว่าดีหาเหาใส่หัวให้คันอยู่เพ้อ เอ้ย! หาเรื่องใส่ตัวให้เสี่ยงตายอีกรอบ

“ไปเกิดใหม่อย่างไรล่ะ สนใจหรือเปล่า แม้ว่าเจ้าจะปาก... ไปหน่อยก็เถอะ” อย่างน้อยนางก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร ถึงวาจาที่ออกมาจากปากนางไม่ค่อยจะระรื่นหูสักเท่าไหร่ แต่ก็ยังพออยู่ในจุดที่รับได้

“ก็น่าสน ว่าแต่ไปแล้วไม่เอาคนบ้า แต่เดียวนะ! เมื่อครู่เตินแหลงไหร ได้ยินไม่ค่อยชัด” เธอว่าพลางเคียงคอแคะหู

“ว่าไงสนใจจริง ๆ หรือเปล่า” เทพฝึกหัดถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

“ได้ ๆ แต่ว่าถ้าไปแล้วขอแบบไม่จนแรงนะ”

“ได้สิ!” มุมปากหนายกยิ้มเจ้าเล่ห์ นัยน์ตาทอประกายวาววับ จับจ้องสตรีตรงหน้าอย่างหมายมาด ต่างจากอีกคนที่ไม่ได้รับรู้อะไรกับเขาเลยสักนิดเดียว

ไซร้รอยยิ้มของเขาถึงได้แลแปลก ๆ รู้สึกไม่ค่อยดีเลยนิ ขนตูดลุกไม่มีสาเหตุ ขี้ก็ไม่ได้เจ็บ ตดก็ไม่ช่าย เป็นเพราะไอไหรกันแน่ “นี่!! เตินคิดไหรไม่ดีกับนุ้ยช่ายเหอ”

“ข้าเปล่า!”

“อย่ามาขี้หกต่ะ! หน้าเตินแสดงออกมาตั้งหนัดเหนียน หกพ้นอยู่แหละ”

“คิดมากเกินไปแล้ว ข้าเป็นถึงท่านเทพเชียวนะ จะไปแกล้งดวงวิญญาณเช่นเจ้าทำไมกัน”

“เทพฝึกหัดไม่ใช่เหอ” ขมิ้นพูดโพล่ง พลางยักคิ้วใส่

“กะ ก็เหมือน ๆ กันนั่นแหละ ตกลงจะไปเกิดใหม่ไหม ถ้าไม่! ข้าจะได้ถีบส่ง เอ้ย! ส่งมอบดวงวิญญาณเจ้าแทน”

“ไป ๆ ใครโม่ไม่ไปก็เร่อเต็มทีแล้วแหละท่าน”

“ก็ดี ได้เวลาแล้ว” ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้วขอหน่อยละกัน ก่อนยกเท้าขึ้นถีบสตรีตรงหน้าเต็มแรง

ตุ้บบ!!