ตอนที่7 รอ

ตอนที่ 7 รอ

แสงแดดสาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้เก่า ๆ ของเรือนครัวเล็ก ๆ เกล็ดแสงตกกระทบใบหน้างดงามของหลิงอัน ขณะนางยืนหั่นผักอยู่เบื้องหน้าเขียง ภายในเรือนครัวเงียบสงบมีเพียงเสียงน้ำเดือดแผ่วเบา ไอร้อนจากหม้อเดือดลอยละอองเล็ก ๆ เคล้ากลิ่นสมุนไพรเบา ๆ

ด้านนอกลานบ้าน เหอหยางผ่าฟืนอยู่ พลันเงยหน้าขึ้น สายตาคมจับจ้องไปยังดวงหน้างามนั้น ริมฝีปากเผยรอยยิ้มบาง แววตาอ่อนโยน

หลิงอันหยุดมือเล็กชั่วครู่ ยกสายตาขึ้นสบตากับดวงตาคมที่กำลังจับจ้องนางอยู่ ริมฝีปากเล็กเผยรอยยิ้มหวานอย่างอ่อนโยน ก่อนจะก้มหน้าลงหั่นผักต่อด้วยความตั้งใจ

เหอหยางวางขวานลง ขยับยกท่อนฟืนที่ผ่าแล้วขึ้นในอ้อมแขน ก่อนก้าวเข้าสู่ห้องครัว เมื่อถึงห้องครัวเก่า ๆ เหอหยางก็ก้าวตรงไปวางท่อนฟืนลงข้างเตาไฟ ก่อนก้าวเข้ามาใกล้หลิงอันภรรยาตัวน้อยของตนเองที่กำลังเคียวน้ำแกงอยู่

หลิงอันยกมือเล็กคนตักน้ำแกงในหม้อ น้ำแกงเดือดปลายควันฟุ้ง ริมฝีปากโค้งขึ้นเมื่อเห็นเหอหยางผู้เป็นสามีก้าวเข้ามาใกล้

“ท่านจะชิมดูหรือไม่”

นางเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มสดใส ดวงตากลมเปล่งประกายอย่างน่าเอ็นดู

“อืม”

เหอหยางพยักหน้าตอบช้า ๆ

หลิงอันยิ้มหวานพลางโน้มตัวตักน้ำแกงปลาด้วยช้อนไม้ขึ้นมา ไอร้อนลอยระอุ นางก้มลงเปาน้ำนั้นเบา ๆ อย่างใส่ใจ สายตาของเขายังคงจับจ้องนางอย่างเอ็นดู

หลิงอันยื่นช้อนที่มีน้ำแกงให้เขาอย่างใส่ใจ เหอหยางก้มลงริมรสน้ำแกงอย่างตั้งใจ รสชาติของน้ำแกงทำให้ริมฝีปากเขาโค้งเป็นรอยยิ้มพอใจ คิ้วเขาขมวดเล็กน้อย เอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบา

“รสชาติช่างแปลกนัก แต่กลับอร่อยมาก”

หลิงอันเผยรอยยิ้มหวานก่อนจะพยักหน้าด้วยใบหน้าสดใสแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“อาหารที่ข้าทำย่อมไม่เหมือนผู้ใดอยู่แล้ว… ท่านไปรอข้าที่โต๊ะอาหารอีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้วล่ะ”

“อืม”

เหอหยางเอ่ยก่อนจะหมุนกายก้าวออกไปด้านนอก

หลิงอันมองตามแผ่นหลังนั้นด้วยแววตาสับสนเล็กน้อยเอ่ยพึมพำขึ้นแผ่วเบา

“อีกไม่นานท่านก็คงจะจำทุกสิ่งได้แล้ว วันนี้ข้าเพียงอยากใช้ชีวิตอยู่กับท่านอย่างมีความสุข เมื่อเวลานั้นมาถึงหากท่านไร้เยื่อใย ข้าก็จะตัดท่านทิ้งจากใจทันที…”

สายลมเย็นพัดโชยเข้ามากระทบใบหน้านางจนเส้นผมสีดำสนิทปลิวไหวเบา ๆ ดวงตากลมโตนั้นกลับสั่นไหวเล็กน้อย

…..

ค่ำคืนสงัด เงาสายลมหนาวเย็นพัดผ่านหน้าต่างไม้เก่าของห้องที่เงียบเชียบ หลิงอันนั่งอยู่ ณ โต๊ะริมหน้าต่าง มือเรียวลูบไล้ผมยาวสลวยของตน ดวงตานางทอดมองออกไปยังเงาไม้พลิ้วไหวตามแรงลม ก่อนจะหยิบกล่องบรรจุยาบำรุงผิวที่นางปรุงขึ้นด้วยตนเอง ทาลงบนผิวนุ่มอย่างช้า ๆ กลิ่นหอมละมุนลอยฟุ้ง

เสียงฝีเท้าดังขึ้นหน้าห้อง ร่างสูงของเหอหยางก้าวเข้ามาอย่างช้า ๆ ก่อนจะหยุดอยู่ด้านหลังของนาง มือใหญ่แตะลงเบา ๆ บนไหล่บางของนาง หลิงอันเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาอ่อนหวาน ริมฝีปากเผยรอยยิ้มละไม

มือใหญ่ของเขาเอื้อมไปหยิบหวีบนโต๊ะ ช้า ๆ ก่อนจะหวีผมยาวสลวยของภรรยาตนเองอย่างใส่ใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ

“วันนี้ข้าไปที่ตลาดมา เห็นปิ่นอันหนึ่งเหมาะกับเจ้ามากเลยซื้อมา”

เอ่ยจบเขาก็วางหวีลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา ก่อนจะหยิบปิ่นทองที่ประดับดอกโบตั๋นสีแดงสด ก่อนจะยื่นออกมาให้นาง

หลิงอันเบิกตาเล็กน้อยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ

“สามี นี่ท่านซื้อมาได้อย่างไรนี่ไม่ใช่ของราคาถูกเลยนะ นี่มัน—”

“เป็นเพียงของลอกเลียนแบบราคาไม่เท่าไร แต่เหมือนจริงมากเลยใช่ไหมล่ะ”

“เอ่อ… อืม ๆ”

หลิงอันพยักหน้ารับอย่างเข้าใจก่อนจะรับมาแล้วกวาดสายตามองอย่างสนใจ เอ่ยขึ้นพึมพำ

“สวยมากเลย หากเป็นของแท้คงแพงน่าดู”

เหอหยางพยักหน้าช้า ๆ มือใหญ่ลูบไล้ไหล่บางก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ

“ดึกมากแล้ว ไปพักเถอะ”

“อืม… ”

หลิงอันตอบ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วก้าวหมายจะออกจากเก้าอี้ แต่เท้ากับสะดุดกับขาโต๊ะจนเสียหลักเซลงอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

มือใหญ่ของเขายื่นไปโอบเอวบางเอาไว้อย่างรวดเร็วแล้วดึงร่างบางเข้าสู่อ้อมแขนแกร่งของตน หลิงอันเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตานางยังคงหลงเหลือความตกใจอยู่เล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนเป็นยั่วยวน

เหอหยางยิ้มมุมปาก โน้มใบหน้าลงกระซิบข้างใบหูของนางด้วยเสียงแหบพร่า

“เจ้าล่อลวงข้าอีกแล้ว”

หลิงอันหน้าแดง เผลอยิ้มเขิน กำลังจะถอยออกจากอ้อมกอดของเขา แต่ร่างสูงกลับช้อนนางขึ้นแนบอก ใบหน้าคมก้มลงจ้องนางดวงตาเต็มไปด้วยความปรารถนา แล้วอุ้มร่างบางนั้นก้าวตรงไปยังเตียงนอน

เหอหยางอุ้มร่างบางของหลิงอันแนบอกก้าวมาหยุดอยู่เบื้องหน้าเตียงไม้ เขาโน้มกายค่อย ๆ วางนางลงบนเตียงนอน

มือเล็กของนางยกขึ้นพันคอเขาแน่น ไม่ยอมปล่อย ริมฝีปากแดงระเรื่อเผยรอยยิ้มเย้ายวน เหอหยางจับจ้องดวงหน้าหวานตรงหน้าดวงตาฉายประกายหลงใหล ก่อนโน้มใบหน้าลงจูบริมฝีปากนุ่มของนางอย่างดูดดื่มอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย

หลิงอันเผยรอยยิ้มเย้ายวน ดวงตาเปล่งประกาย นางยันกายลุกขึ้นนั่ง แล้วค่อย ๆ ดันร่างใหญ่ของเหอหยางให้เอนลงนอนบนเตียง แล้วนางก็ขึ้นคร่อมร่างใหญ่ของเขา มือเรียวเล็กของนางลูบไล้แผ่นอกกว้างของเขา ก่อนจะค่อย ๆ ยกขึ้นถอดอาภรณ์ของตนเองออกจากกายเผยผิวขาวผ่องดุจหยก

ไม่นาน มือเล็กทั้งสองเลื่อนลงไปปลดเสื้อของเจาออกอย่าง่ายดาย แล้วโน้มใบหน้าลง ริมฝีปากอวบอิ่มจูบลงบนแผงอกกว้างแผ่วเบา ร่างเขาสะท้านจนครางเสียงต่ำพร่า

“อืม… ”

เหอหยางยกมือใหญ่ขึ้นลูบไล้สะโพกนางอย่างต้องการ ดวงตาทั้งคู่สบกัน เสียงครางพร่าและแรงสัมผัสสอดประสานกัน จนห้องที่เงียบสงบนั้นกลับมีเสียงเล็ดลอดอย่างต่อเนื่อง