ออกเดินทาง

“ข้าช่วยท่านได้ ข้าคิดว่าช่วยได้เจ้าค่ะ อย่าไล่ข้าออกจากจวนก็พอ ข้าจะช่วยท่านข้ากำลังศึกษาวิธีเจ้าค่ะ” นางไม่ได้ละเมอ แต่พูดทั้งที่หลับตา อยากคุยต่อกับเขาอีกหน่อยแต่หนังตานางเมื่อหย่อนลงแล้วเปิดไม่ขึ้นอีกเลย

“หึ พักผ่อนเสีย การเดินทางที่ยาวนานอาจทำเจ้าเปลี่ยนใจ” เขานอนมองหน้านางที่ไม่มีท่าทีเขินอายยามอยู่กับเขาแม้แต่น้อย นึกถึงยามก่อนหน้าที่ลงไปช่วยนางขึ้นจากน้ำ ตอนที่เขาพยายามคว้ามือนางเอาไว้ มีสตรีนางนึงแต่งตัวประหลาด พูดแก่เขาว่าฝากดูแลนางด้วย แล้วนางจะมอบสิ่งดีๆให้แก่เขา แปลก!! แปลกที่แม้ตอนนั้นอยู่ใต้น้ำแต่ได้ยินเสียงพูดชัดเจน

“เจ้า…มีใครคุ้มครองอยู่กันแน่” เขาไม่ได้กลัว นางเป็นคนและมีลมหายใจอุ่นเหมือนมนุษย์ทั่วไป แต่คงมีเทพธิดาสักองค์คอยปกป้องนางเพราะสงสารกระมัง

“พรุ่งนี้เจ้าจะเปลี่ยนใจ ร้องขอกลับมาเป็นคุณหนูรองสกุลหยาง หรือจะทนความแห้งแล้งและห่างไกลเมืองหลวงได้หรือไม่” เขาคิดหลายสิ่งจนหลับตามนางไป

ยามเหมา เหล่าทหารและบ่าวรับใช้ช่วยกันเตรียมของใส่เกวียนที่จะมุ่งหน้าไปก่อน

“เจ้านั้งรถม้ากับสาวใช้ ส่วนข้าจะขี่ม้าเพื่อคุ้มภัย” วันนี้นางดูหน้าตาสดใสกว่าเมื่อวาน ไม่มีงอแงง่วงนอนแถมยังช่วยสาวใช้ของนางเก็บของไม่มีอิดออด

“ไว้ถึงที่โน้น สอนข้าขี่ม้าด้วยนะเจ้าคะ ข้าคิดว่าแม้เป็นสตรีก็ควรฝึก ยิ่งแถวนั้นห่างไกลให้นั้งรถม้าตลอดเกรงว่าจะไม่สะดวก” เขาพยักหน้าและยังดีที่นางคิดจะปรับปรุงตัว

“ไปเถอะ” ฝ่ามือหนายื่นมาตรงหน้านางจึงวางมือบอบบางของตัวเองลง เมื่อเดินออกมาพบขบวนทหารและบ่าวรับใช้ยาวเกือบลี้ทำนางตื่นเต้น

“ท่านนำทหารมากี่หมื่นนายกัน” นางไม่คิดว่ากองทัพของเขาจะคนเยอะเช่นนี้

“เดิมข้าพามาแค่1000นาย แต่ทางการมอบทหารฝีมือดีให้อีก50000นาย เดินทางล่วงหน้าไปแล้ว45000นาย” นางถึงกับตาโต

“มีการรบทุกวันหรือไม่”

“ไม่หรอก ทางนั้นแห้งแล้ง จนแม้แต่ข้าศึกยังเก็บเสบียงเพื่อมาโจมตีได้ไม่นาน ไปถึงเจ้าจะรู้เอง เค่ออิง…ที่นั้นไม่เหมือนเมืองหลวง ไม่มีสิ่งของอำนวยความสะดวก ไม่มีร้านขายเครื่องประดับ มีเพียงตลาดขายผักขายเนื้อธรรมดา เจ้า…จะเปลี่ยนใจหรือไม่” คิดว่าพูดคุยเสียตอนนี้ย่อมดีกว่า เขาไม่ชอบเห็นน้ำตาของสตรี และหากนางงอแงจะกลับเขาคงใจเสียไม่น้อย

“อยู่ที่นี่ก็ใช่ว่าข้าจะได้รับความสะดวกสบาย ทุกอย่างท่านก็เคยเห็น อยู่ที่ใดก็ได้ข้าขอแค่ไร้การกดขี่ข้ากับบ่าวรับใช้ก็พอ ชีวิตข้ากับบ่าว คงต้องฝากไว้ที่ท่านแล้ว ท่านแม่ทัพเหลียงหย่งฉี” เป็นอันว่าเข้าใจตรงกัน นางยินดีไปตายเอาดาบหน้า เมื่อส่งภรรยาขึ้นรถม้า เขาจึงมาขึ้นม้าอีกตัวเพื่อเริ่มเดินทาง

“ข้าหายใจแทบไม่ออกตอนท่านแม่ทัพเอ่ยบอกว่าที่แคว้นซีเจียงกันดารเพียงใด คุณหนูของข้านั้นแปลกไป ปกติโวยวายและฟูมฟายไปแล้ว แต่นี่นิ่งสงบจนข้า…ใจไม่ดี“ เฟิ่งหรั่นที่เดินร่วมกับอาซานและอาซือเอ่ยอย่างคิดหนัก

”เช่นนั้นรอดูต่อไปเถิดพี่เฟิ่งหรั่น พวกข้าเองไม่เคยใกล้ชิดคุณหนู แต่คิดว่าหากเป็นแบบนี้ไปตลอด ย่อมเรียกความเมตตาจากท่านแม่ทัพได้แน่นอน“ พวกนางพยักหน้าเห็นด้วย

ขบวนเดินทางกลับยังทำเวลาได้ดี แม้บัดนี้เริ่มมืดค่ำ พวกเขาก็หาทำเลที่ปลอดภัยตั้งกระโจมกลางหุบเขา

”คุณหนูที่ลำธารมีน้ำเยอะพอควร บ่าวจะไปต้มน้ำให้อาบเจ้าค่ะ“ เฟิ่งหรั่นที่ตักน้ำมาให้นางล้างมือล้างเท้าเอ่ยบอก

”ยุ่งยากทำไมกัน เหล่าบุรุษพวกนี้แทบจะไม่มีพิธีอันใด เฟิ่งหรั่นบางทีข้ากับเจ้าต้องปรับตัว“ นางเกรงใจบ่าวรับใช้ของสามี หากทำตัวเรื่องมากเช่นต้มน้ำอาบ เพราะนางท่องในใจมาตลอดทางว่าจะเลิกเอาแต่ใจและเป็นคนใจเย็นอยู่กับคนอื่นๆให้ได้

”เอ่อ เช่นนั้นบ่าวจะไปดูความปลอดภัยให้คุณหนูเจ้าค่ะ“ นางเตรียมชุดและสิ่งของเพื่อไปอาบน้ำให้คุณหนูของพวกนาง โดยมีอาซานและอาซือไปด้วย

”ที่ขบวนนี้มีแต่บุรุษ ข้าคงมอบหมายให้ทหาไปเฝ้ายามเจ้าอาบน้ำไม่ได้ เอาเป็นว่าพวกเจ้าไปอาบน้ำให้ฮูหยิน ข้าจะเฝ้าต้นทางให้เอง“ เหลียงหย่งฉี เห็นสตรี4คนที่พยายามทำตัวให้กลมกลืนแต่ยังกล้าๆกลัวๆก็นึกเห็นใจ จึงเอ่ยบอกเช่นนั้น

”สั่งทหาร ไม่มีกิจอันใดห้ามไปที่ลำธาร ใครฝ่าฝืนข้าจะตัดคอแล้วโยนให้เสือกินเสีย“ ทหารทุกนายรับทราบ และปฏิบัติตนอย่างดีโดยทั่วกัน

”ขอบคุณเจ้าค่ะ ข้าจะรีบอาบน้ำให้ไวที่สุด!!“ ท่าทางขันแข็งของนางทำเขาอมยิ้ม ตลอดเวลาที่เดินทางหรือแม้แต่ตอนพัก นางเอาแต่มองรอบทางอย่างตื่นเต้น ไม่มีบ่นเหนื่อยหรือมีท่าทีหงุดหงิดใดๆ กับตื่นเต้นกับทุกสิ่งแม้ยามพักจะได้กินเพียงไก่ย่างกับหมั่นโถวก็ตาม

”ไปเถอะ ข้ายืนอยู่ตรงนี้“ นางและบ่าวรับใช้รีบทำกิจตัวเองให้เสร็จ ภายในเวลา1ถ้วยชาซึ่งถือว่าทำเวลาได้ดี

”ท่านอาบน้ำเลยหรือไม่“ เขาพยักหน้าและบอกให้พวกนางกลับกระโจมไปก่อน

เมื่อจัดเตรียมสำรับเรียบร้อยเป็นเวลาเดียวกับที่ท่านแม่ทัพเดินกลับมาจากอาบน้ำพอดี เหล่าสาวใช้จึงล่าถอยออกจากกระโจม

”ท่านพี่เห็นเหล่าทหารพูดคุยกันว่าซีเจียงแล้งหนักทุกปี ที่นั่นมีบ่อน้ำหรือว่าทำการเกษตรหรือไม่เจ้าคะ“