เช่นนั้นหนี้สินที่มีก็ควรชำระกันสักที

ณ หมู่บ้านซานเหอ

หน้าบ้านดินทรุดโทรแห่งหนึ่งที่อยู่ติดลำธารเชิงเขา สภาพแวดล้อมรกครึ้มราวกับไม่เคยมีคนอาศัยมาก่อน ร่างของเด็กสาววัยแรกรุ่นในชุดเสื้อผ้าเก่าโทรมที่มีแต่รอยปะชุนนอนแน่นิ่งอยู่บนเสื่อฟางผืนผุ ข้างกายมีเด็กชายวัยเจ็ดขวบและเด็กหญิงวัยห้าขวบนั่งกอดกันร้องไห้โฮจนตัวโยน ท่ามกลางวงล้อมของชาวบ้านที่พากันมาดูเหตุการณ์ด้วยความเวทนา ด้านในมีสตรีที่นอนป่วยอยู่นางนอนร้องไห้เงียบๆด้วยความอัดอั้นในใจ

ส่วนด้านนอกนั้นกลับมีหนึ่งในชาวบ้านทนไม่ไหว เอ่ยตำหนิหญิงวัยกลางคนที่ท่าทางร้ายกาจที่ยืนเท้าเอวอยู่ปากก็ด่าเด็กทั้งสามฉอดๆ นางก็คือหวังซื่อสะใภ้ใหญ่บ้านกู้ที่ผลักเด็กผู้หญิงคนนี้จนหัวสแตกสลบไป

“นี่นางหวังเว่ยเว่ยนางเพิ่งจะอายุเท่านี้น้องๆ ก็ยังเล็กนักมารดาก็ล้มป่วย บิดาเพิ่งจะจากไป พวกเจ้าขับไล่พวกเขายังไม่พอ อีกทั้งยังตามไปทุบตีนางเพียงเพราะไข่แค่ใบเดียวอีกหรือ”

“นี่มันเรื่องของบ้านกู้ บ้านเฉียวของเจ้าเกี่ยวอะไรด้วยฮะ”

นางหวังตวาดแหว สวนกลับทันควันอย่างไม่ยอมลดละ ยายเจียงหญิงชราผู้มีน้ำใจดีในหมู่บ้านเดินเข้ามาคุกเข่าลงข้างเสื่อฟาง มือที่เหี่ยวย่นลูบใบหน้าผอมแห้งของเด็กสาวพลางเอ่ยเสียงเวทนา

“สะใภ้ใหญ่กู้... แค่ไข่ไก่ใบเดียวเจ้าถึงกับลงไม้ลงมือตีนางจนสลบไสลเช่นนี้ ไม่ทำเกินไปหน่อยหรือ”

นางหวังหันขวับมาถลึงตาใส่

"ยายเฒ่าเจียง นางเด็กนี่มันก็แค่ตัวขาดทุน พ่อมันไร้วาสนารีบชิงตายไปก่อนทิ้งภาระเอาไว้ จะให้บ้านข้าแบกหน้าเลี้ยงดูพวกมันไปตลอดหรืออย่างไร ลำพังครอบครัวข้าตอนนี้ยังอดอยากไม่พออีกหรือ!”

“เพ้ย เจ้าบอกว่านี่เป็นเรื่องของบ้านกู้ไม่เกี่ยวกับคนนอก... งั้นเจ้าที่เป็นคนแซ่หวัง มีสิทธิ์อะไรมาตบตีหลานสาวของข้าที่สำคัญน้องชายข้าตายแทนใครเจ้าไม่รู้แก่ใจเลยหรือ”

เสียงตวาดทรงพลังดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของกู้หงลุงรองของเด็กๆ เขาตรงเข้ามาผลักอกพี่สะใภ้ใจยักษ์จนนางหวังเซไป ทันใดนั้นกู้หลานพี่ชายของเขาก็รีบถลำตัวเข้ามาขวางหน้าปกป้องภรรยา สองพี่น้องตระกูลกู้ประจันหน้ากันอย่างดุเดือด เสียงด่าทอเซ็งแซ่รอบตัวทำเอาศีรษะของคนที่นอนอยู่แทบระเบิด

ที่แท้ กู้จื่อเว่ยฟื้นตั้งนานแล้ว เธอแสร้งหลับเพื่อประมวลผลความทรงจำอันสับสนกระจัดกระจาย วิญญาณเด็กสาวโชกเลือดที่เธอเห็นในออฟฟิศแท้จริงแล้วก็คือเจ้าของร่างนี้ที่ถูกป้าสะใภ้ผลักศีรษะกระแทกก้อนหินจนตายคาที่ ส่วนบุรุษที่ออกหน้าปกป้องเธออยู่ในตอนนี้คือลุงรองกู้หง เป็นคนมีคุณธรรมและรักหลานๆมาก ทว่าเขากลับยากจนข้นแค้นเพราะมีลูกแฝดถึงสองคู่ ทำให้ที่ผ่านมาไม่อาจยื่นมือมาช่วยเหลือน้ำใจได้อย่างเต็มที่

กู้จื่อเว่ยลืมตาขึ้นช้าๆ พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ริมฝีปากที่แห้งผากจนแตกเป็นขุยขยับเอ่ยเรียกสายเลือดเพียงสองคนในโลกนี้ด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“เหยาเหยา... หยางหยาง... อย่าร้องไห้เลย พี่ใหญ่... พี่ใหญ่ไม่เป็นไรแล้ว ลุงรองท่านกลับมาแล้ว"

ชายฉกรรจ์รีบลงไปคกเข่าพร้อมกับคว้ามือคู่เล็กขึ้นมาแนบแก้มอย่างเวทนา เด้กทั้งสามคือบุตรของน้องชายเขา น้องชายที่ถูกบิดาลำเอียงให้ไปชายแดนแทนกู้หลาน เสียงอบอุ่นเอ่ยกับคนที่นอนอยู่

"เว่ยเว่ยของลุงรอง ไม่เป็นไรนะ"

"เจ้าค่ะแต่ว่าวันนี้ข้ากับบ้านใหญ่คงต้องพูดคุยให้เด็ดขาดในเมื่อพวกเราเป็นภาระ เช่นนั้นหนี้สินที่มีก็ควรชำระกันสักที"