ต้องจัดการชีวิตตัวเองก่อน

ด้านนอกรั้วที่โย้เย้สภาพไม่น่าจะกันอะไรได้กลับมีสตรีสวมชุดผ้าฝ้ายมาด้อมๆ มองๆ กู้จื่อเว่ยจำได้ว่านี่คือภรรยากู้หลินบุตรชายคนโตของลุงใหญ่ เป็นอีกคนที่น่าสงสารเช่นกันนางจึงเอ่ยถามกลับไป

"พี่สะใภ้ใหญ่ท่านมาทำไมบ้านข้ากัน"

"ข้า..ข้ากลับบ้านไปเอาเสบียงมาให้ท่านพี่ จึงแอบเอาเนื้อแห้งมาให้พวกเจ้า แม้ไม่มากแต่พอแก้ขัดไปก่อน พวกเจ้าถูกไล่มาสองวันแล้วคงไม่มีอะไรกิน ไข่ใบนั้นแม่สามีข้าก็ทุบจนแตกพร้อมกับศีรษะของเจ้าไปเมื่อเช้ามิใช่หรือ รีบรับไปก่อนที่แม่สามีข้าจะมาเห็นเถอะ"

ฟางอี้เฉียวหน้าตาไม่งามแต่ที่กู้หลินแต่งกับนางเพราะบ้านสกุลฟางนั้นค้าขายเล็กน้อย ที่แท้ไอ้บัณฑิตจอมปลอมนั่นหวังเงินทองของบ้านนางนี่เอง นางเป็นบุตรสาวคนเดียวไม่มีพี่น้อง ร่างเดิมเคยเห็นพี่ใหญ่คนนั้นเข้าออกหอนางโลมบ่อยๆ บัณฑิตเข้าออกสถานที่แห่งนั้น หากสำนักศึกษารู้เข้า หึๆๆ ก่อนจะเอ่ยกลับไป

" พี่สะใภ้ ท่านจะทนคนเช่นนี้จริงๆ หรือ"

"อย่าเอ่ยอีกเลย ข้าเกิดมาอัปลักษณ์ได้แต่งงานก็นับว่าดีแล้ว แม้ว่าเขาจะไม่เคยร่วมหอกับข้าก็ตาม"

"ท่านรู้ไหมการที่เขาไม่แตะต้องท่านนั้นนับว่าเป็นเรื่องดีจิตใจท่านงามนักหากคนเลวนั่นแตะต้องท่านจนแปดเปื้อนแปลว่าสวรรค์ไม่น่าเชื่อถือ"

“คิกๆๆ เอาล่ะข้าไปก่อนนะได้ยินว่าเจ้ามีเรื่องกับที่บ้าน เดี๋ยวจะลุกลามเอาได้”

กู้จื่อเว่ยพยักหน้า พอดีกับกู้หงออกมาจากด้านใน เขาจึงเดินกลับพร้อมหลานสะใภ้ จากนั้นก็ให้นางเข้าหมู่บ้านไปก่อน เพื่อป้องกันไม่ให้บ้านใหญ่สงสัยว่านางมาหาครอบครัวเจ้าสาม

ฟางอี้เฉียวชอบเด็ก แต่สามีไม่ร่วมหอจะมีลูกได้อย่างไร ท้ายหมู่บ้านมีนายพรานหม้ายที่บุตรชายอยู่ในวัยสองขวบเขาไม่อาจขึ้นเขาได้นานๆ กู้จื่อเว่ยตาเป็นประกาย หากทำให้ฟางอี้เฉียวหย่ากับกู้หลินได้ และหาทางให้นางแต่งงานกับนายพรานสือรับรองบ้านใหญ่ดิ้นตายแน่ๆ

เงินที่มาจากการที่บังคับฟางอี้เฉียวให้กลับไปเอาเงินจากบ้านเดิมมาอุดหนุนก็จะหายไป แถมสตรีที่ตนเองมองว่าอัปลักษณ์กลับได้กินเนื้อทุกมื้อ ที่สำคัญสิวบนใบหน้าฟางอี้เฉียวนั้นกู้จื่อเว่ยคนนี้มีทางรักษาให้หายอีกด้วยสุดท้ายหากหญิงงามหลุดมือกู้หลินจะทำเช่นไร กล้าลงมือกับสือเหยียนหรือเปล่าขนาดหมีเขายังฆ่ามาแล้วเลย ฮ่าๆๆ

ส่วนบ้านใหญ่บุตรชายเป็นหนี้พนัน หลานชายติดหนี้หอคณิกา ตัวเจ๊นี้จะนั่งอยู่บนภูดูความวิบัติของท่านปู่แสนดี ฮ่าๆๆๆ ต้องรีบหาทางหาเงินก่อนอันดับแรก สร้างบ้านให้แข็งแรงค่อยจัดการเขียนบทละครให้คนสกุลกู้

กู้จื่อเว่ยนั่งยองๆมองต้นไม้ที่หักโค่นจากแรงลม ที่ดินนี้เป็นที่ดินของบิดาร่างเดิม อยู่ติดลำธารห่างไกลหมู่บ้าน ท่านพ่อช่วยถางที่ดินตอนที่อพยพมาใหม่ๆ แต่สุดท้ายกลับได้ที่ดินเลวมาแปลงหนึ่ง

แต่ไม่เป็นไรนางไถเอาเครื่องมือมาได้ก็สามารถจัดการต้นไม้พวกนี้ออกจากพื้นที่เท่านี้ก็เรียบร้อยแล้ว ทำไร่ไถนาใช่ว่าไม่เคยทำ ก่อนจะเป็นพนักงานบริษัทที่ประสบความสำเร็จชาติก่อนก็เป็นแค่ลูกจ้างในฟาร์มมาก่อน

ส่วนเลี้ยงเด็กสองคนนั้นไม่ยากหรอก เคยรับจ้างเลี้ยงเด็กครึ่งหมู่บ้านมาแล้วเพื่อหาเงินส่งตัวเองและให้คุณย่าที่รับเลี้ยงเธอจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าได้สุขสบาย ท่านแม่คนงามก็เหมือนกับคุณย่านางดูแลไหว ก่อนจะไว้อาลัยตัวเองหนึ่งแมท!!

“กู้จื่อเว่ย... ก่อนหล่อนจะเขียนบทละครน้ำเน่าให้บ้านกู้  อันดับแรกหล่อนต้องเขียนบทละครชีวิตลิขิตของตัวหล่อนเองก่อนย่ะ ชาติก่อนจะรันทดเพียงไหนแต่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้านั้นก็ยังได้กินอิ่มนอนหลับได้เรียนหนังสือชาติก่อนว่ารันทดแล้วมาชาตินี้กลับจ๊นจน... จนกว่านี้มีอีกไหม มีใครให้ฉันมากกว่านี้บ้าง ทำดีได้ดีมีที่ไหน ทำชั่วได้ดีมีถมไป... คำนี้ไม่เกินจริงเลยพับผ่าสิ”