ไม่รอเวลา

จากวันแรกที่ฟื้นขึ้นมาจัดการอะไรหลายๆอย่าง ลู่ซิงเยี่ยนใช้เวลากว่า3วันกว่าน้าสาวจะมาถึง

“จดหมายจากพ่อบ้านหวังขอรับ” บ่าวรับใช้รีบมารายงานนาง มือเล็กเปิดอ่านดูก็ยกยิ้ม

“ถึงแล้วหล่ะ หลังจากนี้…ส่งของไปทำบุญที่วัดแห่งนั่นเยอะหน่อย เอาตามรายการนี่” นางจัดแจงยื่นกระดาษให้เรียบร้อยก่อนจะรับถ้วยยามาดื่ม

“หมิงหมิง” นางเรียนน้องสาวที่วันนี้คัดตำราอยู่ที่จวนไม่ได้ออกไปวิ่งเล่นเหมือนปกติ

“เจ้าค่ะพี่หญิง” นางกวักมือเรียกให้เข้ามาหาก่อนจะลูบหัวเบาๆ

“อีกเดี๋ยวท่านน้าจะมา เราอาจจะไปในวังกัน จำเอาไว้…ไม่ว่าวันข้างหน้าพี่หญิงจะอยู่กับเจ้าหรือไม่ จงเป็นเด็กดีเชื่อฟังท่านน้า เชื่อฟังแม่นมเข้าใจไหม” แม้ไม่เข้าใจแต่ก็ยอมพยักหน้า

“คุณหนู…” แม่นมที่พอรู้บางอย่างคร่าวๆเรียกเสียงแผ่ว

“ไปเตรียมอาหารรอท่านน้าเถอะ อีกเดี๋ยวก็คงถึง” บอกตรงๆว่าคนในจวนไม่ชินกับนางที่เย็นชาและใช้ชีวิตอย่างเป็นระบบเช่นนี้ เพราะหากเป็นคุณหนูคนเดิมคนที่ไม่ป่วย คงร้องไห้ฟูมฟายและตามไปขอความช่วยเหลือสหายบิดาจนเหมือนคนบ้า ไม่มาคิดอะไรรอบคอบเช่นนี้แน่นอน

แต่ทุกคนกลับชอบแบบนี้มากกว่า การกระทำที่ดูมีชั่นเชิง จัดการทุกอย่างได้ฉับไว ไพร่ฟ้าในจวนดูมีอนาคตพึ่งพิงได้

“ท่านหญิงจิงเมิ่งฮวามาแล้วเจ้าค่ะ” ลู่ซิงเยี่ยนลุกขึ้นยืน จูงมือน้องสาวออกไปด้วย

“ให้คนไปตามเสี่ยวอี้มาจากหอศึกษา ลาท่านราชครูให้เรียบร้อย“ นางสั่งแม่นมก็เดินไปต้อนรับสตรีที่วันนี้สวมชุดสีหม่น เดินลงมาด้วยท่าทางเศร้าโศก

”ซิงเยี่ยน“ นางทำความเคารพ ยังจำได้ดีว่านี่คือคนที่ร่างเดิมบอกว่าจะเป็นคนช่วยนางให้บรรลุสิ่งที่หวัง แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรคนที่หลีกหนีความวุ่นวายภายนอกก็ไม่ยอมลงมาจากเขาหนานจิง เพียงเพราะเรื่องบางอย่างในอดีต

”ดีใจที่ท่านน้าไม่ละเลยจดหมายจากข้า“ ก่อนจะให้คนไปเชิญนางเขียนจดหมายเล็กไป1ฉบับ ฉะนั้นการกลับมาครั้งนี้ ไม่ใช่เพราะเห็นใจที่หลานๆกำพร้า แต่มีบางอย่างที่กระตุ้นหัวใจของจิงเมิ่งฮวาเข้าอย่างจัง!!

”ซิงเยี่ยน สิ่งที่เจ้าเขียนในจดหมายนั่น…“ นางปลายตามองเหล่าบ่าวสาวรับใช้ในจวน ให้รู้ว่าตอนนี้พูดคุยอะไรก็ไม่เหมาะ

”ท่านน้ามาเหนื่อยๆ อาหารวันนี้ข้าสั่งแม่นมหวังด้วยตัวเอง หลังจากนั้นจะมีคนปล่อยข่าวว่า…บุตรสาวคนเล็กจากสำนักจิงชวน เดินทางกลับมาจากการถือศีล เพื่อรักษาหลานสาวด้วยตัวเอง ข่าวนี้หากถึงหูฮองเฮา จะทำอย่างไรให้ได้เข้าเฝ้าเป็นการส่วนตัวได้หรือเจ้าคะ”