ตอนที่ 7 โรงพักม้า

ตอนที่ 7 โรงพักม้า

อวิ๋นหนิงได้ย้ายจากเรือนท้ายหมู่บ้านมาอยู่ในเรือนหลังใหม่ ที่นางหาเงินมาซื้อด้วยตัวของนางเอง ทั้งหมดคือความสำเร็จของนาง ยามนี้นางคือนายหญิงของบ่าวรับใช้และสาวใช้ที่นางซื้อตัวจากตลาดค้าทาส ส่วนโรงเตี๊ยมและโรงพักม้าอีกทั้งโรงน้ำชา นางได้ว่าจ้างชาวบ้านที่เคยช่วยเหลืองานในสวนผักของนาง แม้จะมีกิจการเพิ่มขึ้น นางเองก็ไม่ทิ้งการเพาะปลูกพักในพื้นที่สองหมู่ที่นางซื้อเอาไว้ ยามนี้นางมีบ่าวรับใช้กับสาวใช้ที่วางใจให้ทำทุกอย่างและจัดการงานทุกอย่าง ส่วนนางก็มีเพียงตรวจสอบบัญชีและเจรจาค้าขายเท่านั้น ชีวิตของนางยามนี้ถือว่าลงตัวที่สุด

“นายหญิงเจ้าคะ นายหญิงที่โรงพักม้าเกิดเรื่องเจ้าค่ะ”เสียงหญิงสาวที่นางไว้ใจคอยตามรับใช้นางได้เอ่ยขึ้นเมื่อมีคนงานที่โรงพักม้ามาแจ้ง

“เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ?”

“คนงานที่โรงพักม้ามาแจ้งว่ามีคนบาดเจ็บมา เราจะรับเข้าพักหรือไม่เจ้าคะ หากเป็นคนที่ทางการตามตัวมาทางเราต้องถูกทำโทษด้วยนะเจ้าคะ” อวิ๋นหนิงคิ้วขมวดครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินไปดูโรงพักม้าด้วยตนเอง

“ข้าจะไปดูด้วยตนเอง”

“เจ้าค่ะ ข้าจะเรียกรถม้าให้เดี๋ยวนี้” ชิงชิงรีบไปเรียกรถม้าทันที อวิ๋นหนิงเดินทางไปโรงพักม้าพร้อมกับชิงชิงและมีคนคอยคุ้มกันอีกหนึ่งคน ฝีมือดีคอยดูแลอันตราย

โรงพักม้าแห่งนี้ส่วนมากอวิ๋นหนิงไม่ค่อยชอบมาเท่าไหร่นักเพราะมีแต่ชายฉกรรจ์เป็นส่วนใหญ่ จึงให้หลงเทียนคอยดูแลจัดการนั่นคืออีกคนที่นางเลือกซื้อมาจากตลาดขายทาสเคยเป็นนักรบเก่าที่แขนขาดไปหนึ่งขาด แต่ฝีมือของเขานั้นไม่ได้หายเหมือนแขนของเขา

“เกิดอะไรขึ้นหลงเทียน”

“นายหญิง คนผู้นั้นเขาได้รับบาดเจ็บโลหิตเปียกไปทั้งตัว ข้ามองเพียงครู่เดียวก็มองออกว่าเขามิใช่บุคคลธรรมดา” หลงเทียนจ้องมองชายร่างใหญ่ที่มีโลหิตไหลออกมาที่หน้าท้องราวกับว่ากำลังหนีคนที่ตามทำร้ายอยู่ ไอสังหารแผ่กระจายไปทั่ว กลิ่นเหงื่อของบุรุษกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งเต็มอากาศ เขาจ้องมองนางด้วยสายตาแข็งกร้าวไม่เกรงกลัวทั้ง ๆ ที่ตนเองได้รับบาดเจ็บเจียนตาย

“คุณชายข้าคือเจ้าของโรงพักม้าแห่งนี้ กฎของเราคือไม่รับคนบาดเจ็บไม่ว่าเหตุผลใด ข้าไม่ต้องการให้โรงพักม้าของข้าเดือดร้อนและรับผลกระทบหากท่านคือคนที่ทางการต้องการตัว หรือว่าศัตรูที่ตามท่านมาจะบุกมาที่นี่อาจจะทำให้โรงม้าของข้าเสียหาย เชิญท่านกลับไปเถอะเจ้าค่ะ” อวิ๋นหนิงก้มโค้งลงอย่างนอบน้อม

ตึง !! หยกแกะสลักถูกวางลงบนโต๊ะ ในยุคนี้ทองคำมีค่าเพียงใดแต่หยกนั้นมีค่ามากกว่า ทว่าหยกที่อวิ๋นหนิงเห็นอยู่นี้ไม่ใช่หยกธรรมดาแต่เป็นหยกที่แกะสลักอย่างประณีตลวดลายบนหยกนั้นคล้ายตราพยัคฆ์ รูปเสือมอบเพียงครึ่งเดียวดวงตาอวิ๋นหนิงเบิกโพลง นางได้เห็นบ่อยๆ และได้ศึกษาเรื่องราวประวัติศาสตร์นี่คือตราพยัคฆ์เป็นสัญลักษณ์ของแม่ทัพใหญ่ที่ถือครอบครองอีกครึ่งอยู่ที่ฮ่องเต้

"หลงเทียน ตงเหอรีบพาคนผู้นี้ไปที่ห้องพักที่ดีที่สุดและไปพาท่านหมอมารักษาเร็วเข้า อย่าให้ผู้ใดล่วงรู้ว่าพาท่านหมอมาที่นี่เรื่องนี้ต้องทำให้เงียบที่สุด" อวิ๋นหนิงรีบเก็บตราพยัคฆ์อย่างเร่งรีบไม่อาจจะให้ผู้อื่นพบเห็นได้

“ข้าช่วยท่านเพราะรู้ถึงฐานะของท่าน ส่วนหยกชิ้นนี้ท่านเก็บไว้เถิดเจ้าค่ะ เมื่อไหร่ที่ท่านหายดีแล้วรีบออกไปจากที่นี่นะเจ้าคะ ทำเหมือนกับว่าไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้น ชิงชิงเจ้าไปนำน้ำใส่ถังและนำผ้าสะอาดมาแล้วตามข้ามา"

“เจ้าค่ะนายหญิง”ชิงชิงเดินไปนำถังน้ำตักน้ำตามคำสั่งของเจ้านาย อวิ๋นหนิงเดินตามหลังบ่าวทั้งสองที่แบกร่างบาดเจ็บของชายฉกรรจ์ขึ้นไปพักห้องพักด้านบนสุดของโรงพักม้า ยามนี้เขาหมดแรงไม่อาจจะทนความเจ็บปวดจนสลบไปเมื่อเห็นว่าตนเองได้รับการช่วยเหลือ

“นายหญิงจะเป็นการดีหรือขอรับที่รับชายผู้นี้เข้ามาพักในโรงพักม้าของเรา ข้ามองเพียงครั้งเดียวก็ดูออกว่าเขามิใช่คนธรรมดาเป็นแน่” หลงเทียนเอ๋ยขึ้น

“ใช่แล้วเขามิใช่คนธรรมดา เจ้าดูนี่สิตราพยัคฆ์” ทันทีที่หลงเทียนเห็นดวงตาของเขาเบิกโพลงขึ้นมาอีกครั้ง

“นะ..นี่มันตราสัญญาลักษณ์ที่่ท่านแม่ทัพกับฮ่องเต้เท่านั้นที่สามารถครอบครองได้”

“เงียบเสียงหน่อย ที่นี่ไม่ใช่มีแค่พวกเรา จงเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับเร่งรักษาและพาเขาออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด”

“ขอรับ”

“นายหญิงข้าจะออกไปตรวจสอบรอบ ๆ โรงพักม้าว่ามีผู้คนแปลก ๆ หรือไม่แล้วจะรีบมารายงานขอรับ” ตงเหอเอ่ยจบก็เดินออกไปตรวจสอบทันที ความปลอดภัยของนายหญิงต้องมาเป็นที่หนึ่ง

“นายหญิงข้าจะรีบไปตามท่านหมอนะขอรับ” หลงเทียนออกไปข้างนอกอีกคน ยามนี้ในห้องจึงมีเพียงนางกับชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ นางจึงเปิดระบบมิตินำน้ำพุรักษาออกมา หากต้องการให้เขาหายในเร็ววันมีเพียงสิ่งนี้เท่านั้นที่ช่วยได้คือการดื่มน้ำพุรักษาจากระบบมิติของนาง

“นายหญิงข้ามาแล้วเจ้าค่ะ” เสียงของชิงชิงดังขึ้นนางเข้ามาพร้อมถังน้ำและผ้าสะอาดยามนั้นเองอวิ๋นหนิงได้นำน้ำพุรักษาออกมาวางไว้บนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว

“ชิงชิงเจ้ามาช่วยข้าประคองร่างของเขา ข้าต้องการให้เขาดื่มน้ำสักหน่อยระหว่างรอท่านหมอ เจ้าเป็นสตรียังไม่ออกเรือนเช่นนั้นจงยืนมองข้าเปลี่ยนอาภรณ์ให้เขาเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว”

“แต่ว่าหากทำเช่นนั้นนายหญิงจะเสื่อมเสียชื่อเสียงนะเจ้าคะ”

“เจ้าลืมไปแล้วหรือ ? ข้านะไม่ใช่สตรีบริสุทธิ์เป็นสตรีหม้ายที่มีลูกติดเรื่องเสื่อมเสียชื่อเสียงอะไรไม่สำคัญ อีกอย่างเจ้าก็อยู่ในห้องกับข้า ข้ามิได้อยู่กับเขาเพียงลำพังเสียหน่อย อย่าชักช้ารีบเข้ามาช่วยข้าประคองเขาเร็วเข้า”ชิงชิงรีบเข้ามาประคองร่างใหญ่ให้นั่ง ก่อนที่อวิ๋นหนิงจะป้อนน้ำพุวิเศษให้เขาได้ดื่มกิน จากนั้นก็เปลี่ยนอาภรณ์ให้เขาบาดแผลช่างฉกรรจ์นัก นางเช็ดคราบโลหิตแห้งติดกายออกจนหมด เวลาเพียงไม่นานหลงเทียนกลับเข้ามาพร้อมท่านหมอ

ได้ทำการตรวจร่างกายและพบว่าบาดแผลนี้ได้มาจากการต่อสู้ อีกทั้งยังได้รับพิษอีกด้วย

“ท่านหมอท่านมีทางรักษาหรือไม่เจ้าคะ ?”

“พิษนี้ข้าเองก็จนปัญญาช่างเป็นความโชคดีที่ร่างกายของเขาสามารถต้านพิษมาได้ขนาดนี้หากเป็นคนธรรมดาคงตายตั้งแต่โดนพิษขอรับ ข้าจะรีบเขียนเทียบยาให้ท่านหญิงนำไปซื้อที่โรงยามาต้มให้เขาดื่ม ส่วนเรื่องพิษข้าจะไปหาตัวยามารักษาขอรับ”

อวิ๋นหนิงพยักหน้ารับรู้ก่อนจะหันไปมองบุรุษที่นอนอยู่บนเตียงใบหน้าซีดเซียวริมฝีปากม่วงขึ้นเรื่อย ๆ

‘ถูกพิษอย่างนั้นหรือ ? การรักษาจากท่านหมอคงไม่ทันการ ก็คงมีทางเดียวคือการนำน้ำพุรักษามาให้เขาดื่มกินในทุก ๆ วัน โดยที่ไม่เจือจาง หวังว่าจะช่วยได้และข้าจะนำยาจากยุคปัจจุบันมาช่วยรักษา จะรอดหรือไม่อยู่ที่วาสนาของเขา’ อวิ๋นหนิงครุ่นคิดในใจสายตาจ้องมองร่างของเขาอย่างกังวลใจ