ไม่ใช่แบบที่ข้าคิด!!

เรื่องทะเลาะวิวาทของสองตระกูลจบลงที่ต่างคนต่างแยกย้ายเพราะกลัวได้ไปถกกันที่อำเภอแล้วอาจต้องโทษทั้งคู่!!

“เช่นนั้นแล้ววันนี้ข้าอาจต้องขอตัวภรรยาข้าเดินทางไปค้าขายต่อ” นางพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะเดินเข้าไปหยิบของจำเป็นในบ้านหลังน้อย

“หว่านอันเจ้าคิดดีแล้วหรือ” เยี่ยคุนเข้ามาหาน้องสาวด้านในก่อนเอ่ยถาม

“พี่ใหญ่วางใจข้าเอาตัวรอดได้ ท่านเองตั้งใจศึกษาเถิดเพราะท่านมัวแต่ดูแลข้ากับเสี่ยวว่านท่านจึงเริ่มช้ากว่าคนอื่น อดทนเท่านั้นเจ้าค่ะภายหน้าท่านจะเป็นผู้นำตระกูลที่แข็งแกร่ง” นางหยิบเพียงเสื้อผ้าหนึ่งชุดและกำไลข้อเท้าสินเดิมที่พ่อแม่มอบไว้ให้เท่านั้น

“ข้ายังมีสินเดิมที่อาสะใถ้สามมอบให้อีก ไม่อดตายเป็นแน่ วันข้างหน้าข้าจะไปเยี่ยมพี่ใหญ่ที่หอศึกษานะเจ้าคะ” นางสวมกอดคนตรงหน้าแม้พึ่งย้ายเข้ามาอยู่ในร่างนี้แต่นางรับรู้ได้ถึงความเสียสละการเป็นพี่ใหญ่ที่ต้องดูแลน้องๆ ที่สำคัญ…ในยามที่ไร้พ่อแม่พึ่งพิงเช่นนี้ยิ่งยากลำบากนัก

“ข้าอยากขอบคุณพี่ใหญ่ที่ดูแลข้ากับว่านเอ๋ออย่างดี บุญคุณนี้ข้าคงทดแทนไม่หมด” ในภายหน้าหากมีโอกาสนางจะตอบแทนเยี่ยคุนเป็นแน่

“หากเจ้าไปอยู่ที่ใดจงส่งข่าวบอกพี่ อย่าลืมเสียหล่ะ ยามลำบากเจ้าไม่ต้องเสียดายสิ่งที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้” เขาหมายถึงกำไรข้อเท้าที่เขาแบ่งให้น้องทุกคน

“หว่านอัน พวกข้าเองไม่มีสิ่งใดมอบให้ นอกจากขอให้เจ้าสองคนใช้ชีวิตให้ดี รักกันให้มั่น ยามทุกข์ร่วมฝ่าฟัน ยามสุขอย่าได้ลืมกันเป็นพอ” ผู้นำตระกูลเสี่ยวยืนส่งนางและหลี่ตงหยางหน้าบ้านหลังน้อย

“พี่หญิงข้ายังจะได้เจอท่านอยู่ใช่หรือไม่” เสี่ยวว่านยืนทำหน้าม้อยอยู่ใกล้ๆอาสะใภ้สาม

“แน่นอนอยู่แล้ว ภายหน้าพี่หญิงคนนี้จะไปหาเจ้าที่หอศึกษา เจ้าจงตั้งใจเล่าเรียนภายหน้าจะได้ไม่ถูกใครรังแก” นางลูบหัวน้องชายพร้อมกลับมายืนเคียงข้างสามีหมาดๆก่อนทำความเคารพผู้ใหญ่ในบ้านและเตรียมออกเดินทาง

“เจ้าคนเนรคุณ!! ภายหน้าเจ้าต้องตกทุกข์เป็นแน่ เจ้าไม่มีวันมีชีวิตที่สงบสุข เพราะเนรคุณคนให้ข้าวให้น้ำเช่นข้า!!!“ ในขณะที่เดินผ่านประตูหน้ารั้ว ถ้อยคำด่าและสาปแช่งนางได้ยินมันออกจากปากป้าสะใถ้ ปากบางสีเชอรี่เหยียดยิ้มพร้อมกันหน้ามาทางคนที่พึ่งอ้าปากด่านางไปหยกๆ

“หากวันหน้าข้าต้องกลายเป็นเพียงยาจก ข้าก็ยังดีใจกว่าต้องอยู่ใกล้คนเห็นแก่ตัวแบบท่านป้า ท่านป้านี่เหมือนกับนางแม่มดลงมาจุติ ดูเลวร้ายจนหาที่เปรียบใดไม่มี…ลาเจ้าค่ะ!!“ นางย่อเข่าเพียงนิดก่อนคล้องแขนสามีอย่างหลี่ตงหยางเดินลอยหน้าออกไป

”เจ้าาาาา เจ้าเด็กเนรคุณ เจ้าเด็กเหลือขอ!!! สักวัน!! ต้องมีสักวันที่ข้าจะส่งเจ้าเข้าไปเป็นทาส วันวานข้าเกลียดแม่จอมจองหองของเจ้าเช่นไร ข้าก็เกลียดเจ้าเท่านั้น!!!“ ความถูกนางยั่วยุให้เกิดโทสะ คนมีจิตใจสกปรกเผลอพูดความในใจออกมาก่อนจะนึกขึ้นได้และหันไปมองรอบๆ

“เจ้านี่มันแก่แล้วแก่เลย แก่แล้วเลอะเลือนหากวันนึงต้องไม่เหลือใคร ให้รู้ไว้เสียว่ามันเป็นเพราะนิสัยเลวร้ายของเจ้า!!” หลังจากท่านลุงนางตะโกนลั่น นางก็ไม่สนใจใคร่รู้สิ่งใดอีกรีบเดินทางออกไปจากหมู่บ้านนี้ทันที

“ขอบคุณท่านมาก น้ำใจครั้งนี้ข้าจะไม่ลืม ลากันตรงนี้ภายหน้าหากข้าเจอท่านข้าจะตอบแทนบุญคุณท่านเป็นแน่“ หลังเดินออกมาจากหมู่บ้านจนแทบจะเรียกว่าไกลโขเพราะเดินทางเกือบสองชั่วยามนางจึงมั่นใจว่าได้เวลาบอกลากันสักที เมื่อพูดจบก็หันหลังเตรียมแยกย้าย…หมับ มือหนาคว้าต้นแขนนางเอาไว้มั่น

”เจ้าเห็นข้าเป็นอะไร คิดอยากให้ข้าช่วยก็ช่วย คิดอยากผลักไสข้าก็ทำ อย่างนั้นหรือ“ นางเลิกคิ้วขึ้นสูงเมื่อเขาพูดด้วยใบหน้านิ่งเรียบ

”หากท่านต้องการเงินข้าไม่มีให้หรอก เราแลกเปลี่ยนจากที่ข้าและพี่ชายช่วยท่านเมื่อคืนเป็นอย่างไร“ นางต่อปากอย่างเหนือกว่า

”แต่ข้ายอมสละสกุลหลี่ให้เจ้าใช้ ประทับตีตราใช้ชีวิตเยี่ยงผัวเมียต่อหน้าคนของทางการ หากตอนนี้แยกย้ายกับเจ้า แล้ววันหน้าข้าต้องแต่งงานใหม่ มิต้องตามหาเจ้าจนทั่วใต้หล้าหรอกหรือ“ นางพยักหน้าตามอย่างเห็นด้วย

”เช่นนั้นไปหย่าเสียก่อนดีหรือไม่“ นางเตรียมดึงมือเขาเดินไปอีกทาง

”มันไม่ง่ายเช่นนั้นหว่านอัน หลังประกาศว่าเจ้าเป็นคนของสกุลหลี่ เจ้าต้องถือครองการเป็นฮูหยินที่แต่งงานแล้วไปอีกแรมปี หากทำอะไรตามใจเจ้าได้ ป่านนี้ใครก็คงแต่งงานเป็นสิบไปแล้วกระมัง“ เขากอดอกพร้อมมองนางนิ่งๆ

”นี่มันไม่ใช่แบบที่ข้าคิดสักนิด เช่นนั้นแล้วข้าแยกจากท่านไม่ได้อย่างนั่นหรือ“ ดวงตากลมโตปริ่มๆน้ำตาจะไหลทำคนขี้แกล้งอยากหัวเราะให้เสียงดัง

”เป็นคนของข้าแล้ว ก็ต้องเชื่อฟังข้าตามข้ามา ฮูหยินน้อยสกุลหลี่“