ตัวคนเดียว

“ตื่นแล้วก็ดีเจ้าควรต้องตื่นมารับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้น!!” ทันทีที่ลืมตาตื่นอีกครั้งหลังกินยาไป คำพูดที่แทรกระบบประสาทเข้ามาคือยัยป้ามหาภัยที่นั้งใช้พัดโบกจนมือจะหักอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง

“อาสะใภ้สามบอกว่าตื่นมาข้าจะรู้เอง ตอนนี้รู้ได้หรือยังเจ้าคะ” นางไม่สนใจหญิงชราที่วางท่าข่มนาง แต่เลือกจะหันไปถามอาสะใภ้ที่นั้งอยู่ข้างๆเสียอย่างนั่น เรียกความแปลกใจให้คนในบ้านไม่น้อย โดยปกติหว่านอันนั้นไม่ใคร่จะขัดใจผู้ใหญ่ในบ้านเท่าไหร่ ให้ทำอะไรก็ยินดีทำโดยไม่บ่น คงจะมีแต่วันที่ได้รู้ว่าจะถูกจับแต่งงานนางจึงวิ่งไปกระโดดน้ำจนตื่นมาแล้วเป็นเช่นนี้

“กล้าเมินข้ารึ เจ้ากล้าหรือหว่านอัน!!” เสียงหญิงชราร่างท้วมตวาดกลางวงแต่นางไม่เลือกใส่ใจใดๆ

“มู่เฉิงเจ้าเองก็เพราๆลงหน่อย อาสามมาที่นี่เพื่อพูดคุยเรื่องสำคัญเหตุใดเจ้าไม่ให้เกียรติอาสาม” ต้าฉวนผู้เป็นลุงปรามภรรยาเสียงแข็ง ทำนางหดหัวกลับทันที

”ให้อาสามเจ้าพูดเถิด“ อาสะใภ้จับมือนางเอาไว้แน่นก่อนหันไปพยักหน้าให้ผู้เป็นสามี

”หว่านอันตอนนี้เจ้าเลยวัยปักปิ่นแล้ว เดิมทีตระกูลเรามีสินเดิมไว้ให้บุตรชายที่ต้องการเป็นบัณฑิตได้ศึกษา แต่พี่ชายเจ้าเองปฏิเสธมาตลอด ครานี้เจ้าเองก็ใกล้ออกเรือนเต็มที ข้าเห็นควรว่า…“ ท่าทางกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นนี้ทำ เสี่ยวหว่านอันเข้าใจอะไรหลายๆอย่าง

”อย่าคิดว่าพวกข้ารังเกียจเจ้า แต่อนาคตภายหน้าพี่เจ้าต้องเป็นผู้นำตระกูลควรได้ศึกษา“ เพราะตอนนี้ไม่ว่าบ้านใหญ่ของท่านลุง หรือบ้านสามบ้านสี่ของท่านอาล้วนมีบุตรเป็นสตรี มีเพียงเสี่ยวเยี่ยคุนและเสี่ยวว่านเท่านั้นที่เป็นบุรุษความหวังให้ตระกูลเดินหน้าจำต้องแยกพี่น้องออกจากกัน เพราะที่หมู่บ้านนี้ไกลเกินกว่าจะเดินทางไปหอศึกษาในตัวอำเภอได้

“ข้าเข้าใจเจ้าค่ะ ยิ่งยินดีเสียอีกที่พี่กับน้องข้าจะได้ศึกษาภายหน้าจะได้ไม่มีใครรังแกสกุลเสี่ยว” นางลุกขึ้นนั้งมองพี่ชายที่ตาแดงก่อนจะดึงน้องชายมากอด

“แต่เรื่องแต่งงานของข้า ขอข้าไปคิดดูเสียหน่อย ข้าเองมิผูกใจรักใคร่กับคนบ้านโม่ว เดิมทีหากผู้ใหญ่หาให้ข้าควรรับ แต่ใครจะรู้บ้านโม่วนั้นแต่งสตรีให้บุตรชายแล้วกว่าสิบนาง ให้ข้าไปเป็นสาวใช้น่าจะถูกต้องกว่า” นางมองไปยังผู้เป็นป้าที่นั่งหายใจฟึดฟัดอย่างไม่พอใจ

“ข้าเห็นด้วยกับหว่านอัน หากน้องต้องแต่งไปเป็นเมียรองบ้านโม่ว ข้าจะไม่ไปศึกษาเพราะอดห่วงน้องหญิงที่เป็นสตรีตัวคนเดียวไม่ได้” เขาสบตากับน้องที่ขอให้ช่วยแล้วรู้ทันทีว่าต้องพูดว่าอย่างไร

“ข้าก็ด้วย ถึงข้าจะอายุเพียงเจ็ดหนาวแต่บ้านข้ามีพี่หญิงเป็นสตรีคนเดียวมิอาจละเลยได้ขอรับ” เมื่อเด็กๆพากันปกป้องเช่นนี้เหล่าผู้ใหญ่ในบ้านต่างต้องล่าถอยและอดใจรอให้เสี่ยวหว่านอันตัดสินใจเสียก่อน

“เอาหล่ะๆ หากเจ้าไม่แต่งกับบ้านโม่วเจ้าก็คงมีคนในใจแล้ว เรื่องแบบนี้ข้าเองก็เข้าใจ เอาเป็นว่าค่อยว่ากันอีกที ตอนนี้พักผ่อนเถิด” ต้าฉวนยุติสงครามเย็นนี้ก่อนจะเดินออกจากบ้านหลังน้อยนี้ไป

“อาสะใภ้เจ้าซื้อซาลาเปาใส้เนื้อมาฝาก และยังต้มโจ๊กเห็ดหอมให้ด้วย กินเสียหน่อยจะได้มีแรงคิดว่าจะทำเช่นไรต่อไป” เมื่อผู้ใหญ่ออกไปจนหมด สามพี่น้องที่มานั้งรวมกันบนเตียงได้แต่ตกอยู่ในความเงียบ

“พี่ใหญ่ท่านเองไม่ต้องห่วง ท่านดูแลข้าและน้องเล็กมาดีที่สุดแล้ว หากการไปศึกษาจะทำให้ชีวิตท่านดีขึ้น ควรไปเจ้าค่ะ น้องเล็กก็ด้วยหากเจ้ามีความรู้วันหน้าค่อยกลับมาปกป้องพี่” นางเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาเอง

“หว่านอันเราทุกคนต่างมีกำไลทองข้อเท้าที่ท่านแม่และท่านพ่อมอบไว้ให้เรา เดิมทีพี่เองไม่คิดจะขาย รอเวลาเพียงเจ้าออกเรือนพี่จึงจะมองเป็นสินเดิม แต่…พี่อยากให้เจ้าเสียตอนนี้ ยามถึงวัยปักปิ่น เจ้าได้เพียงปิ่นเงินเก่าๆของท่านแม่เป็นสมบัติติดตัว ข้าเองไม่รอให้เจ้าออกเรือนจะถือโอกาสนี้มอบให้เจ้าเสีย” ห่อผ้าสีแดงที่มีกำไลข้อเท้าอันเล็กสีทองวางลงบนมือนาง

“ของข้าเองก็มอบให้พี่หญิงขอรับ” มือน้อยๆกำลังจะผลักในส่วนของตนมาให้แต่นางกลับยั่งข้อมือไว้เสียก่อน

“เสี่ยวว่านภายหน้าเจ้าเองต้องแต่งภรรยา เก็บสินเดิมนี้ติดตัวไว้แค่นี้พี่หญิงของเจ้าก็เพียงพอแล้ว” นางไม่คิดจะทำให้คนอื่นลำบากนางมั่นใจว่านางเอาชีวิตรอดด้วยตัวเอง

“ท่านเองก็เก็บในส่วนของท่านไว้เถิดเจ้าค่ะ ภายหน้าจะได้มีสมบัติติดตัว” นางหันไปบอกเยี่ยคุนก่อนจะตัดสินใจเอ่ยบางอย่าง

“วันพรุ่งนี้ข้าต้องให้คำตอบการแต่งงานกับบ้านโย่ว หากข้าไม่ตกลง คงอยู่ที่นี่ไม่ได้คนบ้านนั้นใหญ่ที่สุดในหมู่บ้าน ข้ารู้ดีว่านี่คือสิ่งที่พวกท่านลุงและท่านอาหนักใจ แต่อย่างไรข้ายังยืนยันคำเดิม ไม่แต่งไปเป็นบ้านน้อยของใครเจ้าค่ะ” แววตาหนักแน่นทำเยี่ยคุนรู้สึกดีไม่น้อยที่ตอนนี้น้องสาวไม่อ่อนแอเช่นเดิม

“หากต้องถูกขับไล่จะพ้นเงื้อมมือคนชั่วเช่นปู้หลิงหรือไม่” เรื่องนี้ที่เยี่ยคุนเป็นห่วงคนบ้านนั้นขึ้นชื่อเรื่องฉุดผู้หญิงยิ่งกว่าอะไร

“ข้ามีวิธีจัดการอย่าห่วงไปเลยเจ้าค่ะ แยกย้ายกันนอนเถิด” บ้านหลังนี้มีห้องนอนห้องเดียวนางเสียสละให้น้องชายแลพี่ชายนอนเหตุเพราะนางถูกปลูกฝังให้บุรุษในบ้านเป็นใหญ่ แม้จะขัดใจเมื่อร่างใหม่เข้ามาอยู่ไม่น้อย แต่คงเป็นธรรมเนียมของคนในภพนี้กระมัง

ตุ๊บ หลับตาไม่ถึงชั่วยามจู่ๆนางก็ได้ยินเสียงคนกระแทกกำแพงบริเวณหัวนอนแรงๆ ก่อนที่นางจะค่อยๆส่องรูเล็กๆดู เห็นชายคนนึงสวมชุดดำแต่ดูท่าว่าจะบาดเจ็บ ตามสัญชาตญาณนางวิ่งไปคว้ามีดในครัวทันที ก่อนจะค่อยๆย่องเบาออกไป ฉึบ

“อึก” อาวุธอันเล็กถูกจ่อบริเวณคอชายชุดดำพร้อมแรงกดที่หัวไหล่

“เจ้าเป็นใคร เหตุใดจึงมาบาดเจ็บอยู่ที่นี่” นางจ้องตาคมในความมืด ก่อนจะรู้สึกว่าบริเวณที่นางกดนั้นมีน้ำเหนียวๆซึมจนเปื้อนมือ

“ข้าแค่เพียงมาพัก รอคนของข้ามาแล้วข้าจะไป” เสียงที่แหบแห้งทำนางขมวดคิ้ว ก่อนจะฉีกเสื้อบริเวณหัวไหล่ออก

”เจ้า!!!ต้องทำแผล“