คำโปรย

*คำโปรย*

หรงผิงได้ข้ามผ่านเวลาก้าวเข้ามาสู่โลกที่ไม่คุ้นเคย การปรากฏตัวของนางเป็นไปด้วยความฉุกละหุก รู้ตัวอีกทีก็พบกว่าตนเองนั้น มีฐานะเป็นถึงองค์หญิง ธิดาเพียงพระองค์เดียวของฮ่องเต้หลี่ผู้ปกครองแคว้นใหญ่

เพียงแต่ฐานะสูงศักดิ์ของนางทำท่าจะสั่นคลอน เมื่อฮ่องเต้ผู้ครองแผ่นดินนั้นได้หายตัวไปหลังจากที่นางมาถึง

เช่นนั้นแล้ว ภารกิจยิ่งใหญ่ของนาง คือจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อนำพาเขากลับคืนมาสินะ...

เพียงแต่สิ่งที่นางคิดว่ายากนั้น กลับมีสิ่งอื่นที่ยากยิ่งกว่า เมื่อนางถูกค้นพบว่าสิ่งที่นางได้ครอบครอง เป็นสิ่งที่หลายต่อหลายคนหมายปองเช่นเดียวกัน

~~**************~~

สปอยส์

เลิฟซีนเนื้อหาเต็มไม่ตัดเข้าโคม

ในมุมมืดหลังกำแพงหนาของหอสุราหมื่นลี้ มีสองเงาร่างที่ดูคล้ายกับจะรักใคร่กันดี ยืนประกบหันหน้าเข้าหากัน

หากมองอย่างผิวเผิน ก็สามารถทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมา คิดเกินเลยได้ไม่ยากนัก

“ดูเหมือนว่าท้องฟ้าก่อนหน้านี้จะเคยปลอดโปร่ง”

บุรุษชุดสีเข้มส่ายหน้า พร้อมรอยยิ้มอย่างมีชัย

“เหตุใดจึงกล่าวเช่นนั้นเล่า? เห็นได้ชัดว่าเวลานี้ลมพัดเย็นสบายยิ่งนัก”

“ท่านไม่ควรที่จะตามข้าไปทุกฝีก้าว รู้ตัวหรือไม่?”

เสียงไพเราะ เต็มไปด้วยความดุดันไม่เกรงใจคนที่ยืนประจันหน้าในระยะห่างเพียงฝ่ามือกั้น

ในขณะที่คนฟัง ยิ่งกลับทำหน้าตาย ประหนึ่งไม่รู้ร้อนรู้หนาว พาให้ดวงตาคมที่ทอประกายอบอุ่นอยู่นั้น ต้องระเรื่อเจือเอาไว้ด้วยความดุดัน กระซิบน้ำคำเน้นหนัก ด้วยถ้อยคำที่เจ้าตัวตั้งใจต่อว่า ไปที่ใบหูเล็กน่ารักของสตรีที่ยืนหน้าง้ำงออยู่ตรงหน้า

“เจ้าไม่ควรที่จะอยู่ในที่ที่ไม่ควรอยู่ เหตุใดเจ้าจึงไม่รู้ตัวเสียบ้างเล่า?”

“ที่ที่ไม่ควรอยู่เช่นนั้นหรือ? ใครกันเป็นผู้กำหนด?”

แม้ว่าจะโต้เถียงอย่างฉับพลัน แต่ความรู้สึกแปลกบางอย่าง ทำให้นางต้องหลุบสายตาของตนต่ำลง

กลัวเขาหรือ? หากไม่ใช่ เช่นนั้นแล้ว ใยไม่กล้าสบตา?...

“หากเจ้าไม่ลืม ว่าตนเองอยู่ในฐานะใด คำกล่าวเมื่อครู่ คงไม่หลุดออกมาจากปากงามของเจ้า”

หวางเยี่ยนเฉินเอ่ยด้วยเสียงเย็นเยียบ ใบหน้าหล่อเหลาราวกับลูกรักของพระเจ้า ตั้งใจโน้มต่ำลงมาจนอยู่ในระยะที่อันตราย พร้อมกับกล่าวด้วยเสียงทุ้มปนแหบพร่าออกมาว่า

“หรือจะต้องให้ข้า ล้างคำพูดสับสนของเจ้าด้วยตัวข้าเอง?”

...........................................

................................cut scene........................

ร่างเล็กบางนอนระทวยอยู่บนเบาะนุ่มแน่น ครางเสียงที่คิดเองว่าเบา (แต่ไม่เบา)... พร้อมกับแอบซู๊ดปากปล่อยเสียงกระเส่า เมื่อผนังเนื้อนุ่มหยุ่นภายใน ถูกนิ้วร้ายของชายชำแรกแทรกผ่านเข้าไปสัมผัสเปิดช่องทางรักวาบหวาม

นางระบายรอยยิ้มพึงใจไปทั่วหน้าจนถึงดวงตาคู่สวย...พลางนึกถึงขนาดขาที่สามของพระสวามีป้ายแดงของตน

นิ้วเย็นๆ ยังเร้าใจข้าได้ขนาดนี้ แล้วเอ็นอุ่นๆ นั่นเล่า จะทำให้ข้าเร่าร้อนได้ขนาดไหนกันนะ อ๊าาา...~

บุรุษนั้นเลื่อนตัวเองขึ้นมาคร่อมทับร่างเล็กบางของนางเอาไว้ ปากหยักกดจูบหนักไปที่ริมฝีปากอุ่นนุ่มนิ่มของนาง ลิ้นร้อนแลกกอดตวัดรัดตรึงกันไปมา

มือเล็กของหรงผิงลูบไล้ไปทั่วผิวกายที่แน่นเต็มไปด้วยมัดกล้าม นิ้วเรียวสวยค่อยๆ ไต่เลื่อนลงมาถึงตำแหน่งที่ไม่ควร ก่อนที่จะทันชักมือกลับไป มือใหญ่ของชายในดวงใจก็จับหมับเอาไว้แน่น

“อย่ากลัว...” เสียงทุ้มแหบพร่า เอ่ยเสียงเบาเขย่าใจอยู่ข้างใบหูเล็กของนาง

“ข้าหรือจะกลัว...ข้าเพียงแต่...อ๊ะ!” ใบหน้าสวยค้างแข็ง เมื่อมือใหญ่พามือเล็กของนางไปวางไว้ตรงกลางระหว่างขาแข็งแรงของเขา

มือเล็กกอบกุมแท่นเนื้อแน่นด้วยความทนุถนอมก่อนรูดขึ้นลงเบาๆ ราวกับจะกล้าก็มิกล้าอยู่เช่นนั้น...

~~**************~~

**อารัมภบท**

หรงผิง เป็นตัวเอกหญิงที่มาจากโลกปัจจุบัน แต่ได้เดินทางย้อนอดีตมาอยู่ในยุคโบราณ ที่ดูเหมือนจะมีความซับซ้อนซ่อนเงื่อนด้วยความไม่สมเหตุสมผลอยู่หลายอย่าง

จำได้ว่านางเพียงแต่เดินเล่นอยู่ในตลาดขายของเก่า เพื่อมองหาของที่จะนำมาใช้ในการทำงานอดิเรกของนางเท่านั้น และบังเอิญเกิดถูกใจลูกแก้วขนาดเท่าฝ่ามือ ที่เป็นของชายอายุล่วงเลยวัยกลางคนผู้หนึ่งเข้า

ราวกับว่าลูกแก้วนั้น มีชีวิต ...นางได้ยินเสียงเรียกชื่อของตัวเอง ดังออกมาจากดวงแก้วนั้น และดูเหมือนว่าชายวัยกลางคนผู้เป็นเจ้าของ ก็พูดจาโน้มน้าวชี้นำให้นางต้องเอื้อมมือไปสัมผัสมัน

แสงจ้าสาดเข้าเลนส์ตาคู่สวย เมื่อรู้สึกตัวอีกที นางก็หลงเข้ามาติดอยู่ในยุคสมัยที่นางกำลังเผชิญหน้าอยู่นี่แล้ว

หนำซ้ำเรื่องวุ่นวายที่เคยอ่านผ่านนิยายหลายๆ เล่ม ที่ในชีวิตจริงนางไม่เคยคาดฝันว่าจะได้เจอ ก็กำลังเกิดขึ้น อยู่เบื้องหน้าของนางแล้วด้วยเช่นกัน

นางพบว่าตนเองมีใบหน้าละม้ายคล้ายกับใครบางคนในยุคสมัยที่นางไม่คุ้นเคยนี้

ราวกับว่านางและสตรีผู้นั้น ใช้ผืนหนังแผ่นเนื้อพิมพ์เดียวกัน ไม่เพียงแต่รูปหน้าเท่านั้น แม้แต่ชื่อก็ยังคงเป็นชื่อเดียวกันราวกับตั้งใจ

เดิมทีนางคิดว่าคนในโลกใบนี้คงเกิดความสับสนชั่วคราว...องค์หญิงที่หายตัวไป นะหรือ จะใช่คนเช่นนางอย่างที่พวกเขามั่นใจว่าใช่.

แต่แล้วความจริงที่ถูกค้นพบ ทำให้หรงผิงไม่อาจที่จะปฏิเสธมันได้....

...................................................

ณ ที่แห่งนั้น....วันเดือนปีไม่มีหลักฐานปรากฏ...

เสียงรถราที่เคยจอแจพลันเงียบสงัด ใบไม้ที่เคยพลิ้วไหวไปตามแรงเหวี่ยงของสายลมที่พัดผ่านกลับนิ่งสงบ แม้แต่เสียงของสิ่งมีชีวิตรอบข้างก็หายไปจากโสตประสาทของการได้ยินไปเสียสิ้น ราวกับว่าภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าเป็นเพียงจินตนาการที่ว่างเปล่าเท่านั้น

ใต้ร่มไม้ใหญ่ ที่มีน้ำใจยื่นกิ่งก้านประดับเต็มไปด้วยใบเล็กใบน้อยสีเขียวสวย ให้คนเดินผ่านไปมาได้หลบความร้อนและพักพิง

ลำแสงแสงประหลาดเป็นเส้นสีต่างๆ สลับกันไปมา ลอยวูบวาบอยู่บนท้องฟ้า ก่อนที่จะสะท้อนเข้าดวงตาของหญิงสาวที่ยืนตัวแข็งอยู่ใต้ร่มไม้นั้น

ภาพของผู้ชายล่วงเลยวัยกลางคน เนื้อตัวค่อนข้างที่จะสกปรกมอมแมม ราวกับเพิ่งผ่านการคลานออกมาจากท่อระบายน้ำทิ้ง

หากแต่สีหน้าและแววตาที่มองตรงมายังที่ที่เธออยู่ แสดงให้เห็นถึงความดีใจจนไม่สามารถที่จะเก็บอาการเอาไว้ได้ น้ำเสียงกังวานเจือความร้อนใจดังขึ้นด้วยความร้อนรนระคนความยินดี

“ในที่สุด ก็ได้พบกันแล้ว!”

“ห๊ะ! คุณลุงพูดกับฉันเหรอคะ?”

เจ้าของดวงตาเมล็ดซิ่ง ประกายใสบริสุทธิ์ หันซ้ายแลขวาก็ไม่เห็นว่าจะมีใครอื่นนอกจากเธอ นั่นจึงเป็นคำถามที่เห็นควรที่สุดแล้ว

ราวกับว่ารอยยิ้มของเขานั้นสดชื่น หากแต่ก็กำลังโรยแรง เพียงกระพริบตาเดียว หรงผิง ก็เห็นเขาใกล้ในระยะเพียงหนึ่งศอก

แน่นอนละว่านางถอยเท้าหนีออกตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด แต่ดูเหมือนว่าการเคลื่อนไหวของเขาจะเร็วกว่ามากนัก

“นี่! ลุงจะทำอะไรเนี่ย?” เป็นน้ำเสียงที่แสดงออกถึงความตระหนกอย่างแท้จริง

หากแต่ชายผู้ล่วงเลยวัยกลางคนดูเหมือนจะไม่เข้าใจในสิ่งที่นางกล่าว ใบหน้าที่แสดงออกถึงความอบอุ่น ประกายตาอ่อนโยน

ผสมปนกับรอยยิ้มอ่อนแรงนั้น ยังคงระบายอยู่บนใบหน้าที่มีรอยยับย่นประปราย

มือหนาที่ค่อนข้างจะสั่นเทา ได้ถือโอกาสตอนที่เธอไม่ทันจะได้ระวังตัว วางลูกแก้วกลมใสใส่ฝ่ามือบางของเธอเอาไว้ โดยที่เธอไม่อาจขัดขืนต่อสัมผัสอันคุ้นเคยของมันได้แต่อย่างใด

และดูเหมือนว่าสิ่งที่อยู่ในมือบอบบางของเธอนั้นได้แทรกตัวผ่านผิวเนื้อลงไปอยู่ในอุ้งมือ โดยไร้ซึ่งความรู้สึกใดมากไปกว่า สัมผัสเย็นเยียบ ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นความอุ่นสบาย จนกระทั่งมันหายลับไปราวกับไม่เคยมีมาก่อน

เวลานี้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยมีอยู่ ณ ที่แห่งนั้น ....หายลับไปอย่างไร้ร่องรอย คงเหลือเพียงรอยเท้าเล็กของคนที่เคยมีตัวตนอยู่ ณ ที่แห่งนี้เท่านั้น ....

.................................***...............................