บทที่ 1 เฟยห่วงลี่ 2

หญิงสาวย่อตัวนั่งลง ก่อนอ้าแขน.......ในสมองของหญิงสาวตอนนี้นั้นว่างเปล่า ไม่รู้จะเริ่มอย่างไรต่อไปดีกับชีวิตใหม่ที่อยู่ในบทละคร

“เยว่ส่าง เยว่เล่อ มาหาแม่มะ” หญิงสาวเรียกแทนตัวเองว่าแม่ ก่อนอ้าแขนกว้างพอสำหรับเด็กน้อยสองคน

“แม่”

“แม่...”

เสียงคางยานแสนสดใส ก่อนร่างน้อย ๆ ทั้งสองจะพุ่งตัวเข้าในอ้อมกอดแสนอบอุ่นของผู้เป็นมารดา

“โอ๋ ๆ ตกใจอะไรกันหึ นี่แม่เอง” ชิวซูหนี่ว์ดาวร้ายสวมบทบาทเป็นมารดาของเด็กทั้งสอง ไหน ๆ เธอต้องอยู่ในบทบาทของเฟยห่วงลี่ต่อไปอีกยาวนาน เธอก็ขอเลือกทางเดินของเธอเองและเพื่อลูก ๆ ทั้งสองคน

“แม่นอนไม่ตื่น” เฟยเยว่เล่อเด็กน้อยผมหน้าม้าเอ่ยปากฟ้องมารดา ส่วนเด็กชายหน้าตามอมแมมไม่แพ้กันก็พยักหน้ารับ

“ช่าย....”

เฟยห่วงลี่ยกยิ้มมุมปาก ก่อนยื่นมือไปเช็ดหน้าเช็ดตาของลูกทั้งสองที่อาบไปด้วยน้ำตาแห่งความดีใจ เด็กหนอเด็กแค่แม่นอนไม่ตื่นก็ทำให้ทั้งสองนั้นเป็นกังวล

ถ้าเธอมาอยู่ในบทละครจริง....ตอนนี้คงเป็นช่วงแรกที่เฟยห่วงลี่นั้นมีปัญหา เธอต้องเผชิญกับแม่สามีใจร้าย สะใภ้หนึ่ง และสะใภ้สาม ส่วนเธอนั้นเองเป็นสะใภ้รองผู้อ่อนแอ ถ้ายังเล่นตามบทต่อไป เธอก็ต้องยอมแพ้พวกนั้น เพื่อให้ลูกน้อยทั้งสองมีชีวิตในบ้านหลังนี้

พอสามีเธอกลับมา.... แทนที่เขาจะช่วยพูดและปกป้องเธอกับลูก เขากลับพาภรรยาใหม่ที่เป็นพี่สาวของซ้อใหญ่ของบ้านหลังนี้

เรื่องราวที่เฟยห่วงลี่ต้องเผชิญหน้าในเวลาอันใกล้ช่างน่าอัปยศนัก เธอกอดเด็กทั้งสองด้วยความเอ็นดู พลางคิดถึงพี่สาวสุดรักของเธอ อย่างพี่เมย ไม่รู้ว่าปานนี้พี่เมยจะเป็นเช่นไร

โชคชะตาคงลิขิตไม่ให้เธอตาย เธอจึงต้องมาอยู่ที่นี่ในร่างของเฟยห่วงลี่ตัวละครที่เธอต้องสวมบทบาท ตอนนี้เธอเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าโลกใบนี้ความจริง หรือแค่ความฝัน

คงเป็นความจริงสินะ ไอความอบอุ่นของเด็ก ๆ ทำให้รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของหญิงสาว ถ้าเธออยู่ในบทละครนี้จริง เธอขอเดินตามทางของเธอเอง

เฟยห่วงลี่คนใหม่

กรอก....

จู่ ๆ เสียงท้องร้องของเด็กสาว เฟยเยว่เล่อทำหน้าเหยเก เหลือกตามองมารดา ก่อนลูบท้อง

“แม่ ๆ น้องหิวแล้ว” เฟยเยว่ส่างสมเป็นพี่ชาย แม้เกิดก่อนแค่ไม่กี่นาที เจ้าหนูน้อยยังปกป้องดูแลน้องสาวได้เป็นอย่างดี

“หิวแล้วเหรอจ๊ะ” เฟยห่วงลี่คนใหม่ลูบแก้มนุ่ม ๆ ของลูกสาว ก่อนจะขยี้ศีรษะทุยของเด็กสาวด้วยความมันเขี้ยว

“หิวแล้วค่ะ”

“หิวแล้ว”

ใบหน้ากลมป้อมของเด็กน้อยทั้งสองพยักหน้าพร้อมกันเชียวทำเอาหญิงสาวยิ้มออกมา เกิดมาไม่คิดจะรักเด็กมาก่อน ไม่ใช่นางงาม พอมาเจอแบบนี้ดาราสาวผู้ไม่เคยใจอ่อนให้เด็กคนไหน ต้องมาใจอ่อนกับเด็กน้อยทั้งสอง บ้านหลังนี้ใหญ่ทีเดียว แต่ทำไมปล่อยให้เด็กน้อยสองคนหิวและมอมแมมขนาดนี้

ก็แน่ล่ะตอนอ่านในบทชะตากรรมของเฟยห่วงลี่ว่าแย่แล้ว เด็กสองคนนี้ที่เป็นลูกก็คงลำบากตามแม่เช่นกัน

ดาราสาวได้แต่คิดในใจ ก่อนจะลุกขึ้นพาเด็กทั้งสองออกไปจากห้องนอนแสนมอซอ ห้องนอนแสนพัง ไม่น่านอนเอาเสียเลย ตลอดเวลาที่ผ่านมาสามแม่ลูกต้องมาทนนอนในห้องเก็บของเช่นนี้

“ปะ เราสามคนจะไปหาอะไรกินกัน”

“แต่ว่า เจ้าของบ้านเขาไม่ยอมให้เข้าไปในห้องครัวนะครับ”

คำว่า เจ้าของบ้าน