บทนำ: เสียงกังวานแห่งดวงดาว และจุดเริ่มต้นของมารดา

บทนำ: เสียงกังวานแห่งดวงดาว และจุดเริ่มต้นของมารดา

สรรพสิ่งในจักรวาลล้วนขับเคลื่อนด้วยความถี่

สำหรับ 'เหวินซิงอี้' หญิงสาวในยุคปัจจุบันผู้ใช้ทั้งชีวิตอุทิศให้กับการบำบัดผู้คนด้วยพลังงานบริสุทธิ์และศาสตร์แห่งคลื่นเสียง เธอเชื่อมั่นในสิ่งนี้เสมอ มือของเธอที่เคยส่งผ่านพลังงานอบอุ่นเพื่อเยียวยาบาดแผลในจิตใจ เสียงฮัมกังวานในลำคอที่ตรงกับคลื่นความถี่ 528 เฮิรตซ์—คลื่นแห่งปาฏิหาริย์ที่สามารถซ่อมแซมได้แม้กระทั่งดีเอ็นเอที่แตกร้าว ทุกอย่างคือศิลปะแห่งการปรับสมดุลชีวิต

ทว่า... ในคืนที่ดวงดาวบนท้องฟ้าเกิดการเรียงตัวครั้งใหญ่ ลัคนาแห่งชะตาตาโคจรทับซ้อนในองศาที่หาได้ยากยิ่งในรอบพันปี อุบัติเหตุที่ไม่คาดฝันก็พรากลมหายใจของเธอไป

ไม่มีความเจ็บปวด มีเพียงความรู้สึกเบาหวิว จิตวิญญาณของเหวินซิงอี้หลุดลอยออกจากร่าง สัมผัสได้ถึง 'ปราณแห่งจักรวาล' ที่ไหลเวียนอย่างเชี่ยวกราก รอบกายของเธอคือห้วงอวกาศที่เต็มไปด้วยเส้นแสงแห่งดวงดาว เธอได้ยินเสียงกังวานต่ำๆ ที่รับกันเป็นทอดๆ มันคือเสียงของมิติเวลาที่กำลังฉีกขาด... และดึงดูดดวงจิตของเธอให้ดิ่งวูบลงไป

ติ๋ง...

เสียงหยดน้ำเย็นเฉียบกระทบลงบนหน้าผาก ปลุกสติที่หลับใหลให้ตื่นขึ้น

เหวินซิงอี้สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ กลิ่นเหม็นอับของฟางข้าวชื้นๆ กลิ่นคาวเลือดจางๆ และความหนาวเหน็บที่เสียดแทงลึกถึงกระดูกพุ่งชนประสาทสัมผัส ร่างกายนี้หนักอึ้งราวกับถูกหินนับพันชั่งทับไว้ ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปตามเส้นลมปราณที่ตีบตัน

พร้อมกันนั้น ความทรงจำสายหนึ่งก็ไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก

เจ้าของร่างนี้มีชื่อเดียวกับเธอ... เหวินซิงอี้ สตรีร้ายกาจแห่งหมู่บ้านชายแดน ภรรยาของแม่ทัพที่หายสาบสูญ และ... มารดาผู้โหดร้ายของเด็กสามคน!

ภาพความทรงจำที่เจ้าของร่างเดิมทุบตีเด็กชายตัวผอมโซ แย่งอาหารจากปากลูก และก่นด่าโชคชะตาทุกเช้าค่ำ ทำให้เหวินซิงอี้จากยุคปัจจุบันแทบกระอักเลือดด้วยความรังเกียจ พลังงานลบ ความโกรธเกลียด และความสิ้นหวัง อัดแน่นอยู่ในอกจนแทบระเบิด

"ท่านแม่... ท่านแม่ตายแล้วหรือยัง?"

เสียงเล็กๆ ที่แหบพร่าและสั่นเทาดังขึ้นทำลายความเงียบ เหวินซิงอี้พยายามปรือตาที่หนักอึ้งขึ้นมอง ผ่านแสงสลัวของตะเกียงน้ำมันที่ใกล้ดับ เธอมองเห็นเงาร่างเล็กจ้อยสามคนยืนเบียดกันอยู่ที่มุมห้องอันหนาวเหน็บ

เด็กชายคนโตวัยราวแปดขวบ ยืนกางแขนปกป้องน้องๆ อยู่ด้านหน้าสุด เสื้อผ้าของเขาขาดวิ่นจนเห็นรอยช้ำจางๆ บนผิวเนื้อ ดวงตากลมโตที่ควรจะไร้เดียงสา กลับฉายแววแข็งกร้าว หวาดระแวง และซ่อนความเคียดแค้นไว้อย่างปิดไม่มิด... โยวเทียนซา

ด้านหลังของเขามีเด็กชายวัยหกขวบที่ผอมจนเห็นโหนกแก้ม ดวงตาหลุกหลิกจับจ้องมาที่เธอกระพริบถี่ๆ ราวกับกำลังคำนวณว่าสตรีใจยักษ์ผู้นี้สิ้นลมไปแล้วจริงหรือไม่... โยวอี้เฉิน

และในอ้อมกอดของพี่ชายคนรอง คือเด็กหญิงตัวน้อยวัยเพียงสี่ขวบ ผิวพรรณของนางซีดเผือดจนอมม่วง ลมหายใจรวยริน สัมผัสได้ถึงไอพิษเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างเล็กๆ นั้น... โยวจื่อหลิง

นี่คือ 'ว่าที่ทรราช' 'ว่าที่กุนซือปีศาจ' และ 'ว่าที่นางมารพิษ' ที่จะสร้างบ่อเลือดและกองกระดูกในอนาคต!

แต่ในสายตาของเหวินซิงอี้ในยามนี้ พวกเขาไม่ใช่ตัวร้าย พวกเขาคือเด็กน้อยที่บอบช้ำ พลังงานรอบตัวของเด็กทั้งสามเต็มไปด้วยคลื่นความถี่ที่ตกต่ำที่สุด—ความกลัว ความอดอยาก และการถูกทอดทิ้ง

เหวินซิงอี้ขยับตัวช้าๆ ร่างกายนี้อ่อนแอเหลือเกิน แต่จิตวิญญาณของเธอกลับทรงพลัง เมื่อเธอขยับมือ โยวเทียนซาก็สะดุ้งเฮือก รีบดึงน้องๆ ถอยหลังไปจนชิดกำแพงดิน คว้าท่อนไม้ผุๆ ขึ้นมาถือไว้แน่น เตรียมพร้อมรับการทุบตีตามความเคยชิน

ทว่า... สิ่งที่สตรีตรงหน้าทำ กลับไม่ใช่การลุกขึ้นมาตบตีเหมือนทุกคราว

เหวินซิงอี้หลับตาลง สูบวิถีลมหายใจเข้าลึกถึงจุดตันเถียน รวบรวมสมาธิเพื่อเชื่อมต่อกับพลังงานแห่งจักรวาลที่เธอคุ้นเคย แม้เส้นปราณในร่างนี้จะตีบตัน แต่ความถี่ในจิตวิญญาณของเธอไม่ได้สูญหาย

ริมฝีปากที่แห้งผากเผยอขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่เสียงฮัมเบาๆ จะดังลอดออกมา

"อืมมม..."

มันไม่ใช่คำพูด ไม่ใช่เสียงด่าทอ แต่เป็นเสียงกังวานต่ำที่สั่นสะเทือนออกมาจากซี่โครง เป็นคลื่นเสียงแห่งความเมตตาที่แผ่วเบาแต่ลึกล้ำราวกับผิวน้ำที่ถูกหยดด้วยน้ำค้างยามเช้า คลื่นความถี่แห่งการปลอบประโลม (396 เฮิรตซ์) แผ่ซ่านออกจากร่างของเธอ ลอยวนไปในอากาศที่หนาวเย็นของกระท่อมซอมซ่อ

ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นในเสี้ยววินาที

ท่อนไม้ในมือของโยวเทียนซาร่วงหลุดลงพื้น เสียงฮัมนั้นทะลวงผ่านกำแพงความกลัวในใจของเขาได้อย่างประหลาด ความอบอุ่นสายหนึ่งที่ไม่เคยพานพบแผ่ซ่านเข้ามาในอก โยวอี้เฉินหยุดสายตาที่หลุกหลิก ขณะที่โยวจื่อหลิงในอ้อมกอดพี่ชายหยุดเสียงสะอื้นไห้ ลมหายใจที่เคยติดขัดกลับมาสม่ำเสมอขึ้นเล็กน้อย

เหวินซิงอี้ลืมตาขึ้น นัยน์ตาที่เคยเกรี้ยวกราดของเจ้าของร่างเดิม บัดนี้กระจ่างใสและอ่อนโยนราวกับแสงดาวเหนือ เธอจ้องมองก้อนแป้งที่น่าสงสารทั้งสาม ก่อนจะคลี่ยิ้มบางเบาที่มุมปาก ยิ้มแรกในชีวิตของร่างนี้

"ไม่ต้องกลัว..." น้ำเสียงของเธอแหบพร่า แต่เจือไปด้วยความอบอุ่นที่สั่นสะเทือนวิญญาณ "แม่... จะไม่ตีพวกเจ้าอีกแล้ว"

วงล้อแห่งโชคชะตาบทใหม่ ได้ถูกขับขานด้วยคลื่นเสียงแห่งมารดาแล้ว!