ตอนที่ 5 ปกป้องเสี่ยวเป่า

บรรยากาศแสนอบอุ่นในบ้านพังทลายลงในชั่วพริบตา เสี่ยวเป่าหน้าซีดเผือดดุจคนไร้วิญญาณ เด็กน้อยตัวสั่นงันงกจนฟันกระทบกันก่อนจะดิ้นจนหลุดจากอ้อมกอดของบิดาและวิ่งเข้าไปมุดอยู่ใต้โต๊ะกินข้าวตามสัญชาตญาณความกลัว มือเล็กๆ ที่หยาบกร้านกำขาโต๊ะเอาไว้แน่นราวกับว่ามันคือขอนไม้สุดท้ายที่จะช่วยชีวิตตนได้

หลินชิงรู้สึกเวทนาเสี่ยวเป่าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ชะตาของเด็กคนนี้ช่างอาภัพจริงๆ แม่ตาย พ่อแต่งงานใหม่ถูกแม่เลี้ยงกลั่นแกล้ง แล้วลุงแท้ๆยังคิดจะมารังแกเขาอีกอย่างนั้นเหรอ เพียงแค่หลินชิงมองวูบเดียวก็เข้าใจได้แล้วว่าหลี่กุ่ยผู้นี้ไม่ใช่คนดีอะไร

หลี่กุ่ยที่เห็นว่าเฉินอี้ไม่เอ่ยตอบโต้ก็ยิ่งได้ใจ เขาก้าวสามขุมเข้ามาในบ้าน แววตาที่ขุ่นมัวด้วยฤทธิ์สุรากวาดมองไปในตัวบ้านพลางแสยะยิ้มอย่างน่าเกลียด

"โอ้โห! มีเงินซื้อหมูมากินเสียด้วย แต่กลับไม่มีเงินส่งเสียบ้านเดิมของเมียเก่าสักหยวน แกรู้ไหมตั้งแต่หลี่อินตายไปก็ไม่มีใครหาเงินเข้าบ้านอีก เฉินอี้ แกมันคนเนรคุณเห็นแก่ตัว ทำพวกเราลำบากแล้วยังไม่รู้จักสำนึก วันนี้ฉันจะเอาตัวเสี่ยวเป่าไปอยู่ด้วยในฐานะลุงแท้ๆ ฉันมีสิทธิ์ในตัวเสี่ยวเป่ามากกว่าคนอย่างแกเสียอีก!"

หลี่กุ่ยพูดพล่ามไปเรื่อยอย่างหน้าไม่อาย เฉินอี้ทนไม่ไหวแล้ว ชายหนุ่มจ้องมองหลี่กุ่ยอย่างไม่พอใจ แล้วจึงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"พี่หลี่ ตอนที่น้องสาวพี่ยังมีชีวิตอยู่ ผมก็ดูแลเธอเป็นอย่างดี เธออยากได้อะไรผมก็หาให้หมด เธอไม่อยากทำงานผมก็ไม่ว่าผมหาเลี้ยงเธอได้ อีกทั้งยังยอมให้เธอเอาเงินจากตระกูลเฉินไปจุนเจือตระกูลหลี่อีกด้วย แต่พอเธอล้มป่วยคนตระกูลหลี่กลับผลักภาระมาที่ผม พี่เองก็ไม่เคยมาเหลียวแลน้องสาวตัวเองเลย พอเธอตายพี่ก็ไม่เคยมาช่วยงานศพแม้แต่วันเดียว อีกทั้งยังเคยพูดว่าเสี่ยวเป่าคือตัวภาระของคนตระกูลหลี่อีกด้วย แล้ววันนี้มันเกิดอะไรขึ้น พี่ถึงจะมาพรากตัวเสี่ยวเป่าไปจากผม หรือพี่มีเจตนาอื่นแอบแฝง?"

คำพูดของเฉินอี้ทำเอาหลี่กุ่ยถึงกับเอ่ยวาจาใดไม่ออก เขาอ้ำๆอึ้งๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังพยายามชักแม่น้ำทั้งห้าขึ้นมาเพื่อหวังจะเอาตัวหลานชายไปให้ได้

"ฉันจะเอามันไปเลี้ยงเอง แกก็แต่งงานใหม่ไปแล้วอีกหน่อยก็มีลูกใหม่ได้อีกเป็นโขยงพอแกมีลูกใหม่ก็จะต้องทอดทิ้งเสี่ยวเป่าอย่างแน่นอน ฉันมาเพื่อปกป้องหลานชายตัวเองแล้วมันผิดตรงไหน! ส่งตัวเสี่ยวเป่ามาซะ!"

หลี่กุ่ยคำรามพลางเงื้อไม้หน้าสามในมือหมายจะฟาดเข้าที่ศีรษะของเฉินอี้

"หยุดนะ!"

อยู่ๆกลับมีเสียงตวาดแหลมคมดุจใบมีดของหลินชิงดังขึ้น เธอเดินกลับออกมาจากในห้องครัวพร้อมกับมีดเล่มใหญ่ที่ถือเอาไว้ในมือ หลินชิงก้าวมาเบื้องหน้าหลี่กุ่ย แววตาของเธอดุดันเสียจนหลี่กุ่ยถึงกับต้องชะงักฝีเท้า

"นายบอกว่าจะเอาตัวเสี่ยวเป่าไปเลี้ยงอย่างนั้นเหรอ? หึ! คนทั้งหมู่บ้านเขารู้กันทั่วว่านายติดการพนันจนต้องขายที่นาขายบ้านจนไร้ที่ซุกหัวนอน แล้วนายจะเอาปัญญาที่ไหนมาเลี้ยงหลาน เอาไปเลี้ยงดูอะไรกัน ถุย! นายจะเอาตัวเสี่ยวเป่าไปขายให้พวกพ่อค้ามนุษย์ในเมืองเพื่อใช้หนี้พนันของนายต่างหาก ฉันพูดถูกไหมล่ะ!"

"แก นังตัวดี! แกกล้าดียังไงมาปรักปรำฉัน!"

หลี่กุ่ยใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธที่ถูกหลินชิงเอ่ยวาจาแทงใจดำเข้าอย่างจัง หลินชิงเบ้ปากอีกทั้งยังเอ่ยวาจาถากถางหลี่กุ่ยไม่หยุด

"ฉันไม่ได้ปรักปรำ แต่ฉันพูดความจริงต่างหาก ตอนนี้ในเมืองเขาร่ำลือกันว่ากำลังมีการจับกุมขบวนการค้าเด็กและยังมีพวกอันธพาลร่วมมือกันเป็นนกต่อให้พวกมันอีกด้วย เอ๋? นายเองก็คงจะเป็นลูกน้องของพวกมันสินะ ใช่ไหม ถ้าฉันไปแจ้งให้ทางการมาตรวจสอบประวัติของนาย นายคิดว่าคนอย่างนายจะรอดคุกไปได้ไหม ไม่ใช่แค่คดีเดียวนะ นายยังอาจถูกจับเรื่องเล่นพนันในบ่อนอีกด้วย?"

"นังตัวแสบ! แกอย่าเอ่ยวาจาเหลวไหล!"

“ถ้าบริสุทธิ์ใจก็ไปพบคนของทางการพร้อมกันเลยสิ ให้พวกเขาช่วยตัดสินว่าเสี่ยวเป่าควรจะอยู่ในความดูแลของใครระหว่างนายกับเฉินอี้!”

หลี่กุ่ยเมื่อได้ฟังก็คำรามออกมาด้วยความคลั่ง เขาย่อมไม่กล้าไปพบกับคนของทางการอยู่แล้ว นั่นเท่ากับหาเรื่องใส่ตัวชัดๆ หลี่กุ่ยมองดูหลินชิงด้วยสายตาเย็นชาก่อนจะพุ่งตัวเข้าใส่หญิงสาวหมายจะตบตีเพื่อระบายความแค้น

พลั่ก!

แต่แทนที่หลินชิงจะถอยหนี เธอกลับใช้ทักษะการเคลื่อนไหวที่เคยฝึกฝนจากศิลปะป้องกันตัวในโลกอนาคตมาใช้ได้อย่างคล่องแคล่ว เธอเบี่ยงตัวหลบหลี่กุ่ยก่อนจะใช้สันมีดฟาดเข้าที่ข้อมือของหลี่กุ่ยอย่างแม่นยำ

"โอ๊ย!"

หลี่กุ่ยร้องลั่นไม้หน้าสามในมือหลุดกระเด็นไปไกล เฉินอี้ที่เห็นอย่างนั้นก็ไม่ได้นิ่งเฉยรอให้หลินชิงลงมือเพียงฝ่ายเดียว ชายหนุ่มพุ่งเข้าไปรวบตัวหลี่กุ่ยด้วยพละกำลังมหาศาล แล้วเหวี่ยงร่างของหลี่กุ่ยออกไปนอกประตูบ้านอย่างแรงจนหลี่กุ่ยล้มกลิ้งลงไปกับพื้นดินด้วยสภาพทุลักทุเล

"ฟังนะหลี่กุ่ยเสี่ยวเป่าคือลูกชายของผม ถ้าพี่กล้าโผล่หัวมารบกวนคนในบ้านของผมอีก ผมจะหักขาพี่ทิ้งซะ! แล้วต่อให้พี่จะไปร้องเรียนที่ไหน ผมก็จะหาทางสู้กับพี่ให้ถึงที่สุดและจะบอกกับทุกคนว่าพี่พยายามจะลักพาตัวเด็กไปขาย!"

ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ใกล้กันเมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายก็เริ่มออกมามุงดูด้วยความสงสัยใคร่รู้ หลินชิงไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอย เธอยกยิ้มมุมปากก่อนจะตะโกนเสียงดังลั่นให้ทุกคนได้ยิน

"ทุกคนมาดูกันค่ะ! นี่คือพี่ชายเมียเก่าของเฉินอี้ เขาคิดจะมาเอาตัวหลานชายไปขายกินเพื่อใช้หนี้พนัน! ขนาดครอบครัวเรายากจนข้นแค้นขนาดนี้เขายังมาข่มขู่รีดไถเงินไม่หยุด คนแบบนี้ไม่สมควรเหยียบย่างเข้ามาในหมู่บ้านเรา!"

เมื่อได้ยินอย่างนั้นเหล่าชาวบ้านก็มองหลี่กุ่ยอย่างไม่พอใจ ก่อนจะส่งเสียงประณามสาปแช่งไม่หยุด บางคนยังเอาเศษอาหารเน่ามาสาดใส่หลี่กุ่ยอีกด้วย หลี่กุ่ยที่ทั้งบาดเจ็บและอับอายจนถึงที่สุดรีบกระเสือกกระสนคลานหนีไปอย่างรวดเร็ว ก่อนไปยังไม่วายส่งสายตาข่มขู่มาให้เฉินอี้และหลินชิงอีกด้วย

เมื่อหลี่กุ่ยจากไปแล้ว หลินชิงรีบทิ้งมีดในมือแล้วปราดเข้าไปหาเสี่ยวเป่าที่อยู่ใต้โต๊ะทันที ก่อนจะคว้าตัวเขามากอดเอาไว้

"เสี่ยวเป่าไม่เป็นไรแล้วนะ ฉันไล่คนใจร้ายไปหมดแล้ว"

เด็กน้อยที่ได้ยินอย่างนั้นก็กอดหลินชิงเอาไว้แน่นพลางสะอื้นไห้จนตัวโยน

"ฮือ แม่ครับ อย่าให้เขาเอาตัวผมไปนะ ผมจะทำงานหนัก ผมจะช่วยแม่ปลูกผักทุกวันเลย ได้โปรดอย่าทิ้งผมไปเลยนะครับแม่"

หลินชิงลูบหลังปลอบเด็กน้อยด้วยความสงสารจับใจ ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเฉินอี้ที่ยืนมองเธออยู่ แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ตอนนี้สายตาที่เขามองเธอมันไม่ใช่แค่ความระแวงหรือสงสัยอีกต่อไป แต่มันคือความชื่นชม ความซาบซึ้ง และความเชื่อมั่นที่เริ่มหยั่งรากลึกลงไปในใจ

ติ๊ด ภารกิจ 'ปกป้องลูกเสือ' สำเร็จ! รับรางวัล: แต้มสะสม 50 แต้ม และปุ๋ยสูตรเร่งรากมหาศาล 1 กระสอบ ความสัมพันธ์กับสามี: +20% / ความสัมพันธ์กับลูกเลี้ยง: +50%

หลินชิงในตอนนี้ไม่มีเวลามาสนใจของรางวัลอะไรพวกนี้มากนัก แต่กลับทุ่มความสนใจไปที่เสี่ยวเป่าเด็กน้อยผู้น่าสงสารในอ้อมกอดของตน

"ขอบคุณนะหลินชิง ถ้าไม่มีเธอ ฉันอาจจะคุมอารมณ์ไม่อยู่จนทำเรื่องที่รุนแรงมากกว่านี้"

เฉินอี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน เมื่อครู่นี้เขาคิดว่าหลินชิงจะหนีไปแล้ว แต่กลับผิดคาดนอกจากจะไม่หนีเธอยังช่วยเขาปกป้องเสี่ยวเป่าอีกด้วย หลินชิงยิ้มกว้างจนดวงตาเป็นรูปจันทร์เสี้ยว ก่อนจะเอ่ยตอบเขา

"ก็พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันนี่ ต่อไปนี้ใครหน้าไหนก็มารังแกครอบครัวเราไม่ได้ ฉันจะปกป้องพวกนายเอง!"