ทิ้งลูกไม่ได้

ชีวิตแม่ลูกอ่อนแบบนี้มันไม่ง่ายเลยสักนิด จากที่คิดว่าจะเข้าตลาดในตำบลกลับกลายเป็นว่านางต้องมากังวลเรื่องลูกน้อยไม่มีนมกินระหว่างนางไม่อยู่อีก จะเอาขวดนมออกมาใช้ก็กลัวจะเป็นเรื่อง

“ไม่เป็นไรเจ้าอยากได้สิ่งใดบอกข้าก่อนก็ได้” นางคิดแล้วคิดอีก นอกจากนางจะอยากไปดูเครื่องปรุงหรือข้าวขาว นางก็ยังอยากไปดูตลาดเสียด้วยว่าพอจะขายสิ่งใดได้บ้าง

“ลำบากท่านยายแล้ว ข้าจะฝากซื้อข้าวขาวกับแป้ง แล้วก็ไก่แม่พันธ์ได้หรือไม่เจ้าคะ” นางยื่นแหวนทองเนื้อดีให้แม่เฒ่าลี่ที่เห็นว่านางไม่ยอมเอาเจินเจินไปฝากเสียทีจึงมาตามถึงบ้าน

“หืม ฝากข้าขายงั้นรึ” แม่เฒ่าลี่หยิบข้อมือหยกมาพิจราณา

“นี่เป็นของสินเดิมที่พ่อข้ามอบให้ก่อนถูกส่งตัวมาแต่งงาน คราแรกข้าตั้งใจจะเก็บไว้ให้เจินเจินตอนโต แต่…ข้าก็มิอาจเห็นลูกอดได้เจ้าค่ะ” นางสร้างเรื่องที่มาที่ไปเสียหน่อยเพื่อให้ไม่เป็นที่น่าสงสัย

“ของสำคัญต่อจิตใจเจ้าเช่นนี้ เก็บไว้ก่อนดีหรือไม่ มูลค่ามันคงมากพอที่จะจุนเจือเจ้าสองคนจนกว่าเจินเตินน้อยจะโตกว่านี้ แต่เจ้าเองอาจเป็นทุกข์” คนที่อาบน้ำร้อนมาก่อนเข้าใจ คนเราทุกคนมักมีของแทนใจเวลาคิดถึงครอบครัว

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าจะลงทุนเพียงครั้งเดียวเห็นทีว่าหากฝนลงครั้งนี้ ข้าจะเริ่มปลูกผัก เลี้ยงไก่สร้างรายได้ไปทีละนิดเจ้าค่ะ” นางเอ่ยบอกอย่างเต็มใจให้ขาย

“เช่นนั้นแล้วซื้อของที่จำเป็นในบ้านมาเถอะ เรื่องปลูกผักขายข้าจะเอาใจช่วย ไว้รอเจินเจินน้อยโตอีกสักหน่อย เต้าค่อยไปเลือกซื้อด้วยตัวเอง” นางพยักหน้าก่อนจะมองเด็กในอ้อมกอด เอาไว้ให้แข็งแรงกว่านี้เสียหน่อย แม่จะพาเจ้าไปตลาดด้วยกัน