เรื่องคืนนั้น…

“เจ้าแต่งงานกับข้าฮ่องเต้ติดสินบนใช่หรือไม่!!” นางกรอกตามองชายสูงศักดิ์ผู้นี้ที่ยังตามถามนางไม่หยุดหย่อน แม้แต่ตอนนี้จะเป็นเวลาที่พึ่งเข้าหอยังไม่ถึงครึ่งชั่วยามด้วยซ้ำ

“องค์ชายสิบเอ็ดท่านลองนึกย้อนกลับไปดูการกระทำของท่านดีหรือไม่ เหตุใดจึงได้ข้าเป็นพระชายา” นางเลิกคิ้วขึ่นสูงพร้อมมองหน้า

“ข้าไม่เชื่อว่าคืนนั้นจะมีอะไรเกินเลย ข้าไม่ชอบสตรี เช่นเจ้า!!”

“ข้าก็ไม่ชอบบุรุษเช่นท่าน แต่ข้าเรียกร้องสิ่งใดได้ในเมื่อนี่เป็นคำสั่ง หากไม่พอใจ ท่านก็แค่ไปร้องเรียนองค์ฮ่องเต้เสียสิ หึ แล้วก็หุบปากของท่านสะ ข้าลำคาญเต็มทน!!”

“เจ้า!!” ร่างหนาอ้าปากค้าง เขาไม่เคยเจอสตรีนางใดบอกว่าลำคาญเขาเช่นนี้ นางเป็นใครเหตุใดจึงทำหน้าอิดหนาระอาใจกับเขาได้ นี่มัน…อะไรกัน!!

เรื่องคืนนั้นที่เขาเอ่ยถึง ทำนางไพร่คิดไปถึงคืนนึงที่นางเดินทางไปไหว้ป้ายบรรพบุรุษตระกูลหลิว เพราะความรีบร้อนเพราะบ่าวรับใช้มีเรื่องราวชู้สาวในจวน นางจึงต้องเดินทางกลับมาก่อนท่านแม่และพี่ใหญ่ กว่าจะเดินทางลงมาจากเขาก็เป็นเวลาเย็นย่ำ ระหว่างที่รถม้ากำลังเดินทางผ่านวัดซู่เจียงก็พบเจอบุรุษผู้หนึ่งนอนไม่ได้สติอยู่ข้างทาง บ่าวที่มาด้วยรีบเข้ามารายงานนาง นางจึงลงไปดูด้วยตัวเอง พบว่าตามตัวเขามีแต่ผื่นแดงจึงให้คนช่วยเหลือโดยการพาเขากลับมาที่จวนด้วย

เมื่อเขาตื่นมานางจึงพบว่าเขาคือองค์ชายสิบเอ็ด หลานชายองค์ฮ่องเต้ ท่านแม่ของนางจึงถวายคำแนะนำให้ตามหมอหลวงในวันรุ่งขึ่นที่กลับมาถึงจวน แต่เวลาต่อมาไม่ได้มาเพียงหมอหลวง แต่ยังมีคนสนิทขององค์ไทเฮาติดตามมาด้วย และไม่รู้ว่าคนสนิทองค์ไทเฮากลับไปรายงานว่าอะไร วันรุ่งขึ้นทางวังส่งคนมาทาบทามนางเพื่อรับผิดชอบทันที

“ หากคืนนั้นข้ารู้สึกนิด ว่าการที่พาเขาเข้ามาในจวนจะทำให้ชีวิตข้าต้องมามีสามีเป็นบุรุษเช่นเขาข้าควรปล่อยให้เขานอนป่วยตายอยู่ที่นั่นเสีย” นางพึมพำด้วยหัวใจอันหนักอึ้ง แต่เพราะสิ่งที่องค์ไทยเฮา พูดกับนางอยู่เสมอนางคิดว่าการกระทำของหลี่จ้านต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่นอนจึงยอมตกลงแต่งงาน ทั้งๆที่เรื่องวันนั้นทั้งนางและเขามั่นใจว่าไม่มีสิ่งใดเกินเลย มารดาของนางเองก็ไม่มีสิ่งใดติดขัดและเรียกร้อง แต่ฮ่องเต้และองค์ไทยเฮาก็ใช้เหตุผลในเรื่องคืนนั้นบังคับให้เค้ารับผิดชอบโดยการแต่งงานกับนาง

เขาที่หลีกเลี่ยงมาหลายปีถึงกับกุมขมับ แม้รู้ดีว่านางไม่ใช่คนเรียกร้อง แต่เขาอดที่จะมาหัวเสียใส่นางไม่ได้

“ ตามแผนการของชีวิตข้าไม่ได้มีเจ้าเข้ามาเกี่ยวข้องเลยสักนิด บางทีข้าอาจจำเป็นต้องเป็นคนที่ใจร้ายเพื่อปกป้องตนเองจากคนชั่วร้ายพวกนั้น” บุรุษที่ถูกภรรยาหมาดสั่งให้หุบปาก ทั้งที่พึ่งแต่งงานกันได้เพียงชั่วยามนั่งบ่นพึมพำอยู่ที่โต๊ะทำงาน สายตามองไปยังเตียงนอน ที่บัดนี้นางเปลี่ยนเสื้อผ้าและล้มตัวลงนอน โดยไม่คิดจะแตะเหล้ามงคลหรือขนมมงคลแม้แต่คำเดียว เช่นเดียวกันเขาก็ไม่คิดจะแตะเช่นกัน

“ เห็นทีวันพรุ่งนี้ข้าคงต้องหาวิธีทำให้เจ้าระเห็จออกจากตำหนักนี้ไวๆ หลิวซ่งหร่าน!!”