หลี่เจียนเจียน1

หลี่เจียนเจียน สาวน้อยผมบ๊อบหน้าม้ายาวประบ่า นัยน์ตากลมโตสุกใสดุจดั่งดวงดาวที่สุกสกาวพร่างพราวอยู่บนท้องฟ้า กำลังตวัดปลายพู่กันแต่งแต้มลวดลายภาพวาดลงบนผืนผ้าใบอยู่ด้วยสีหน้าผ่อนคลายน่าชื่นชม

สายลมเย็นจากท้องทะเลพัดพาความเย็นอันชุ่มฉ่ำมาปะทะร่างงามอยู่เป็นระยะ ทำเอาสาวน้อยต้องพลันระบายรอยยิ้มน้อย ๆ ออกมาแต่งแต้มอยู่บนใบหน้าด้วยท่าทีมีความสุข

ภาพที่เธอกำลังวาดอยู่นี้เป็นภาพคฤหาสน์สีขาวสไตล์โมเดิร์น-โคโลเนียลที่เธอชื่นชอบ ตั้งอยู่ท่ามกลางสนามหญ้าที่เขียวขจี และแปลงดอกไม้อันงดงามนา ๆ ชนิด

ในขณะที่เธอกำลังลงสีก้อนเมฆสีขาวดุจปุยฝ้าย

อยู่นั้น เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์สุดหรูราคาแพงระยับก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน

หลี่เจียนเจียนเหล่สายตาเหลือบมองดูหน้าจอโทรศัพท์แวบหนึ่ง เธอคิดเอาไว้ในใจว่าหากเป็นเบอร์แปลกโทรเข้ามาแล้วล่ะก็ เธอจะตัดสายทิ้งและปิดเครื่องไปในทันที จะไม่ยอมเสวนากับใครในเวลานี้เป็นอันขาด

แต่ทว่าชื่อที่ขึ้นโชว์หราอยู่บนหน้าจอนั้นกลับขึ้นแสดงคำว่า ปะป๋าสุดที่รัก จึงทำให้สาวน้อยต้องละมือจากการวางพู่กันลงอย่างแสนเสียดาย และสัมผัสหน้าจอรับสายผู้เป็นบิดาด้วยท่าทีไม่สบายใจอย่างไรก็บอกไม่ถูก ลางสังหรณ์แปลก ๆ ได้เกิดขึ้นมาในทันทีอย่างช่วยไม่ได้ ราวกับว่าอนาคตข้างหน้านี้ เธอจะได้รับฟังเรื่องที่ไม่ดี ไม่ถูกใจเธออย่างไรก็อย่างนั้น

“สวัสดีค่ะปะป๋า” หลี่เจียนเจียนพยายามพูดขึ้นน้ำเสียงสดใสหลังจากกดรับสายผู้เป็นบิดาแล้ว

“โอ้ว! นางฟ้าของพ่อยอมรับสายแล้วหรือนี่นึกว่านางฟ้าตัวน้อยคนดีจะยอมรับสายพ่อพรุ่งนี้เสียอีก”

หลี่เฉียนอดที่จะกล่าวเย้าแหย่ จิกกัดบุตรสาว

คนสวยน้องเล็กคนสุดท้องอย่างอารมณ์ดีขึ้นมาไม่ได้

“โถ่ ปะป๋าก็กล่าวหนักมากเกินไปแล้ว หลี่เจียนเจียนคนนี้มีหรือที่จะกล้าไม่รับสายปะป๋ากันได้ล่ะคะ”

หลี่เจียนเจียนพูดพร้อมกำหมัดแน่นแล้วคลาย แน่นแล้วคลายอยู่อย่างนั้น เพราะเริ่มที่จะออกอาการหมั่นไส้บิดาขึ้นมาไม่ได้เสียแล้ว

“ยอมรับสายป๊าแล้วก็ดี เย็นนี้กลับมากินข้าวด้วยกันกับป๊านะลูก แม่ของลูกบ่นคิดถึงลูกจนป๊าหูชาไปหมดแล้ว”

หลี่เฉียนแสร้งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความเศร้าห้าส่วนด้วยกัน ส่วนอีกห้าส่วนนั้นเป็นความพยายามตบตาลูกสาวนิดหน่อยอย่างเต็มที่

หลี่เจียนเจียนทำได้เพียงกรอกตาขึ้นมองบนด้วยความเบื่อหน่าย ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าบิดาตัวดีนั้นชอบ

นัดบอดจับคู่เธอกับหนุ่ม ๆ ลูกชายบรรดาเพื่อน ๆ ในก๊วนนักธุรกิจหมื่นล้านของเขามากมายขนาดไหน แม้ว่าเธอจะเคยบอกกับบิดาออกไปตั้งหลายครั้งแล้วว่า เธอไม่ชอบวิธีการคลุมถุงชนแบบนี้แต่บิดาก็ล้วนไม่ใส่ใจเพราะบรรดาพี่ชายของเธอทั้งสี่คนนั้น ก็ล้วนแล้วแต่มีคนรักเป็นผู้หญิง

ที่บิดาจัดหามาให้ด้วยเช่นกัน แต่นั่นย่อมใช้ไม่ได้ผลกับ

หลี่เจียนเจียนสาวน้อยหัวขบถ ยอดนักปฏิวัติคนนี้เพราะเธอไม่ใช่แม่หมูในอวย วัวในคอกเสียหน่อย ที่จะยอมให้ใครมาจูงจมูกหรือสนตะพายเธอไปเรื่อยโดยไม่ใส่ใจถามไถ่ห่วงใยในสุขภาพจิตและความคิดของเธอเลยแม้แต่เพียงครึ่งคำ

“พอดีหนูมีนัดประชุมแผนงานการออกแบบและแผนงานธุรกิจทางการทางตลาดกับทีมงานที่บริษัทน่ะค่ะป๊า แล้วหนูก็พึ่งจะกลับไปเยี่ยมบ้านมาได้ราวสองสัปดาห์เองนะคะ หม่าม๊าจะคิดถึงหนูจนทนไม่ไหวขนาดนั้นเลยหรือคะ มันชักจะดูแปลก ๆ ไปนิดนึงนะ”

หลี่เจียนเจียนแสร้งทำน้ำเสียงเคร่งขรึมส่งไปตามสายเพื่อปรามบิดาตัวดีของเธอเสียหน่อย

“คนสวยก็จิตใจเข้มแข็งเกิ๊น ไม่เห็นใจเห็นคอคนที่

เขาเอาแต่เฝ้าคิดถึงหนูเลยนะ”

หลี่เฉียนแสร้งทำเสียงน้อยอกน้อยใจส่งมาตามสาย

พร้อมถามต่อไปว่า “แล้วนี่ ตอนนี้หนูอยู่ที่ไหน?”

“หนูอยู่ชายทะเลไท่เหอค่ะ หนูออกมาวาดรูปเล่นชมวิวผ่อนคลายเสียหน่อย เดี๋ยวก็กลับแล้ว ฝากความคิดถึงไปให้พี่ ๆ และหม่าม๊าด้วยนะคะ แล้วหนูจะกลับไปเยี่ยมทุกคนค่ะ”

หลังกล่าวจบหลี่เจียนเจียนก็วางสายโทรศัพท์ไปในทันที

“หยางฟ่ง” เสียงร้องเรียกหาบอดี้การ์ดข้างกายร่างสูงส่งเสียงขึ้นดังลั่น เนื่องด้วยเธอรู้สึกอารมณ์ไม่ดีเป็นอย่างมาก หลังจากนั้นไม่นานนักชายหนุ่มร่างสูง รูปร่างแข็งแรงก็วิ่งออกมาจาก ณ ที่มุมหนึ่งก่อนหลี่เจียนเจียนจะโยนโทรศัพท์มือถือของเธอออกไปข้างหน้าอย่างไม่ไยดี เดชะบุญที่บอดี้การ์ดของเธอหูตาว่องไวจึงสามารถรับโทรศัพท์สุดหรูเอาไว้ได้ทันก่อนที่มันจะร่วงตกลงไปสู่พื้น

“ช่วยเอาโทรศัพท์บ้า ๆ นี่ ออกไปให้ห่างจากตัวฉันที แล้วใครโทรมาก็ไม่ต้องเสนอหน้ากดรับสายหรือเอา

โทรศัพท์มาให้ฉันนะ รบกวนเวลาการวาดรูปชะมัดเลย”