2
เสี่ยวเถาเอียงศีรษะ
“พระชายาตรัสว่าอะไรนะเพคะ”
“เปล่า!”
นางรีบยกมือจับคอตัวเอง
ซ้ายที ขวาที
ยังอยู่!
ศีรษะยังอยู่บนบ่า!
“ขอบคุณสวรรค์!”
เสี่ยวเถามองเจ้านายด้วยความงุนงง
“พระชายา...”
“เสี่ยวเถา!”
“เพคะ!”
“ตอนนี้วันที่เท่าไร”
เสี่ยวเถารีบบอกวันและเดือนในขณะนั้น เหมยฮวาฟังแล้วพยักหน้า ก่อนเริ่มนับระยะเวลาในใจอย่างรวดเร็ว
หากความทรงจำเกี่ยวกับนิยายต้นฉบับไม่ผิดพลาด อีกประมาณสองเดือนข้างหน้า เสนาบดีหลี่เหวินจงจะเริ่มลงมือใส่ร้ายนาง
เหลือเวลาอีกประมาณสองเดือนเท่านั้น!
สองเดือน!
ในโลกเดิม ระยะเวลาสองเดือนอาจเพียงพอสำหรับจัดงานอีเวนต์ใหญ่สักงาน
แต่ในโลกนี้ มันคือเส้นตายของชีวิต!
ฉันทำงานจนตายมาแล้วครั้งหนึ่ง จะให้มาตายเพราะสามีอีกครั้งไม่ได้เด็ดขาด!
นางสูดหายใจลึก พยายามเรียกสติของตนเองกลับมา
ก่อนอื่นต้องรู้ว่าตนมีอะไรอยู่ในมือบ้าง
“เสี่ยวเถา”
“เพคะ”
“สินเดิมของข้าอยู่ที่ใด”
“สินเดิมหรือเพคะ”
“ใช่ เงิน เครื่องประดับ ที่ดิน อะไรก็ได้ที่เป็นของข้าโดยชอบธรรม”
เสี่ยวเถากะพริบตาปริบ ๆ
“พระชายาต้องการใช้เงินหรือเพคะ”
“ข้าต้องการตรวจดูทรัพย์สิน”
“ยังอยู่ครบเพคะ เงินแปดร้อยตำลึงเงิน เครื่องประดับที่ฮูหยินผู้ล่วงลับทิ้งไว้ และโฉนดที่ดินอีกหนึ่งแปลง บ่าวเก็บบัญชีไว้ในหีบตามที่พระชายาสั่งเพคะ”
เหมยฮวาตาเป็นประกาย
“แปดร้อยตำลึง!”
“เพคะ”
“ทั้งหมดเป็นสินเดิมของข้า”
“ใช่เพคะ”
“ไม่ได้เป็นของท่านอ๋อง”
“ไม่ใช่เพคะ”
“หากข้าออกจากจวนอ๋อง ก็ยังเป็นของข้าใช่หรือไม่”
เสี่ยวเถาหน้าเปลี่ยนสีทันที
“พระชายาจะออกจากจวนหรือเพคะ!”
“ข้าถามเรื่องเงินก่อน!”
“ตามบัญชีสินเดิมก็เป็นทรัพย์สินของพระชายาเพคะ แต่เหตุใดจึงตรัสเช่นนั้น”
“ไม่มีอะไร ข้าเพียงรู้สึกว่าควรใส่ใจทรัพย์สินของตัวเองบ้าง”
เหมยฮวาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนถามต่อ
“เสี่ยวเถา นำบัญชีสินเดิมกับโฉนดที่ดินมาให้ข้าตรวจดูด้วย ข้าอยากรู้ว่าเอกสารเหล่านั้นมีรายละเอียดอย่างไรบ้าง”
“ได้เพคะ บ่าวจะรีบไปนำมาให้”
เสี่ยวเถาพยักหน้ารับ แม้จะยังสงสัยว่าเหตุใดเจ้านายจึงสนใจเรื่องทรัพย์สินขึ้นมากะทันหัน
เหมยฮวายิ้มอย่างพอใจ อย่างน้อยนางก็ควรตรวจสอบให้แน่ใจเสียก่อนว่าสิ่งใดเป็นของตนจริง ๆ และสิ่งใดอาจกลายเป็นปัญหาหากต้องออกจากจวนอ๋องในอนาคต
ดีมาก!
อย่างน้อยก็พอมีทุนตั้งต้น ส่วนจะนำทรัพย์สินเหล่านั้นออกไปได้มากน้อยเพียงใด คงต้องตรวจสอบเอกสารให้แน่ชัดเสียก่อน
แปดร้อยตำลึงเงินอาจไม่มากพอให้นางนอนกินไปตลอดชีวิต แต่หากบริหารอย่างระมัดระวัง ย่อมใช้เริ่มต้นกิจการเล็ก ๆ ได้
ยิ่งมีที่ดินอีกหนึ่งแปลง ก็เท่ากับมีทางเลือกเพิ่มขึ้น
แต่ก่อนจะคิดเรื่องค้าขาย นางต้องจัดการปัญหาใหญ่ที่สุดเสียก่อน
สามี!
เหมยฮวาหลับตาทบทวนพล็อตต้นฉบับอีกครั้ง
ลี่เซียวเป็นบุรุษฉลาด มีอำนาจ และเคร่งครัดในหน้าที่
เขาไม่ใช่คนชั่วร้าย
แต่เขาเกลียดพระชายาของตนอย่างมาก
ส่วนพระชายาคนเดิมก็ไม่ใช่คนดีนัก ทั้งหึงหวง อาละวาด และเคยลงโทษบ่าวอย่างไม่เป็นธรรม
เพียงแต่เรื่องร้ายบางอย่างยังถูกคนอื่นเติมแต่งให้หนักกว่าเดิม
ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จึงเลวร้ายลงทุกวัน
ในเมื่อเขาไม่รักฉัน และฉันก็ไม่ได้รักเขา...
หย่าสิ! จะรออะไร!
นางลืมตาขึ้นทันที
“เสี่ยวเถา!”
“เพคะ!”
“ท่านอ๋องอยู่ที่ใด”
สาวใช้สะดุ้ง
“พระชายาจะไปพบท่านอ๋องหรือเพคะ”
“ใช่”
“แต่ว่า...”
“แต่อะไร”
เสี่ยวเถาเม้มริมฝีปาก
“เมื่อวานพระชายาเพิ่งก่อเรื่องในตลาด ท่านอ๋องทรงกริ้วมาก บ่าวเกรงว่า...”
“เมื่อวานข้าทำอะไรไปบ้าง”
เสี่ยวเถามีสีหน้าลำบากใจ
“พระชายาทรงเห็นสาวใช้คนหนึ่งพูดคุยกับบุรุษที่เข้าใจว่าเป็นคนของอนุฟาง จึงทรงคิดว่าอนุฟางส่งคนมาลอบนัดพบท่านอ๋อง”
“แล้ว”
“พระชายาทรงเข้าไปต่อว่าเพคะ”
“ต่อว่าอย่างไร”
“เอ่อ...”
“พูดมาเถอะ ข้าไม่ลงโทษเจ้า”
“พระชายาทรงกล่าวหาว่านางเป็นสตรีไร้ยางอาย แล้วสั่งให้คนจับตัวนางไว้กลางตลาดเพคะ”
เหมยฮวาหลับตาลง
ยอดเยี่ยมมาก เจ้าของร่างเดิม
สร้างศัตรูตั้งแต่ชาวบ้านยันเชื้อพระวงศ์เลยสินะ
“แล้วคนผู้นั้นเป็นคนของอนุฟางจริงหรือไม่”
“ยังไม่มีผู้ใดยืนยันได้เพคะ”
“แล้วบุรุษที่นางพูดด้วย”
“เป็นคนส่งของจากร้านผ้าเพคะ”
“...”
เหมยฮวายกมือกุมหน้าผาก
“แล้วข้าหมดสติได้อย่างไร”
“พระชายาทรงกริ้วมาก ประกอบกับยังไม่ได้เสวยอาหารตั้งแต่เช้า จึงหน้ามืดล้มลงเพคะ”
นางถอนหายใจยาว
“เสี่ยวเถา”
“เพคะ”
“ต่อไปหากข้าจะทำอะไรโง่ ๆ เจ้าช่วยเตือนข้าด้วย”
สาวใช้รีบคุกเข่า
“บ่าวไม่กล้า!”
“ข้าสั่งให้กล้า”
“เพคะ”
“หากเห็นข้าทำเรื่องไม่สมควร เจ้าต้องเตือน เข้าใจหรือไม่”
เสี่ยวเถามองนางอย่างไม่อยากเชื่อหู
“พระชายา... ทรงไม่กริ้วหรือเพคะ”
“ข้าจะโกรธคนที่ช่วยไม่ให้ข้าทำเรื่องขายหน้าไปทำไม”
สาวใช้เงียบไปชั่วครู่ ก่อนพยักหน้าแรง ๆ
“บ่าวเข้าใจแล้วเพคะ!”
เหมยฮวาพยักหน้าพอใจ
อย่างน้อยก็เริ่มต้นแก้ไขชีวิตใหม่ได้หนึ่งเรื่อง
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าจากด้านนอกก็ดังขึ้น
“ท่านอ๋องเสด็จ!”
เสี่ยวเถาหน้าซีด รีบลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
เหมยฮวาหันขวับไปทางประตู
มาแล้วหรือ
