ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย...สยบรักสามีผู้เย็นชา

"อื้อ..."

หลินชิงเหยียนรู้สึกเหมือนมีของหนักบางอย่างกดทับอยู่บนร่าง อึดอัดแน่นหน้าอกจนแทบหายใจไม่ออก

เธอพยายามลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นศีรษะสีดำขลับของใครบางคน ผู้ชายคนหนึ่งกำลังคร่อมทับอยู่บนร่างของเธอ

ภาพตรงหน้าสร้างความตกตะลึงให้หลินชิงเหยียนอย่างรุนแรง

"อ๊าย!" เธอกรีดร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ

ยังไม่ทันได้คิดอะไร มือก็สะเปะสะปะคว้าสิ่งของชิ้นหนึ่งได้พอดี จากนั้นจึงฟาดลงไปบนศีรษะของผู้ชายคนนั้นอย่างแรง

"ปึก!"

ศีรษะของอีกฝ่ายแตก เลือดไหลออกมาทันที กลิ่นคาวเลือดเริ่มคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ผู้ชายที่เดิมทีนอนนิ่งไม่ไหวติงส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ ก่อนจะลืมตาขึ้นอย่างกะทันหัน กัดฟันเอ่ยทีละคำ

"หลินซื่อ!"

หลินชิงเหยียนเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาดำขลับคู่นั้นที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง

หัวใจของเธอสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะยกมือขึ้นตามสัญชาตญาณ หมายจะฟาดใส่ศีรษะของอีกฝ่ายซ้ำอีกครั้ง

ในเมื่อทำไปแล้ว ก็ต้องทำให้ถึงที่สุด!

อย่างไรเสียก็ลงมือไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ชายแปลกหน้าคนนี้ก็โผล่มาอยู่ในบ้านของเธออย่างกะทันหัน จะต้องเป็นคนคิดมิดีมิร้ายแน่นอน!

แต่ยังไม่ทันที่ของในมือของหลินชิงเหยียนจะกระทบศีรษะของอีกฝ่าย ผู้ชายคนนั้นก็หลับตาลงอย่างกะทันหัน แล้วล้มฟุบไปด้านข้าง

หลินชิงเหยียนมองดูผู้ชายที่นอนแน่นิ่งไร้การเคลื่อนไหวอยู่ข้างกาย แล้วกลืนน้ำลายไปอึกหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ยื่นมือที่สั่นเทาออกไปแตะสำรวจลมหายใจของเขา

เมื่อครู่เธอออกแรงมากเกินไป หรือว่าจะฟาดเขาจนตายแล้วจริงๆ?

ถ้าคนตายขึ้นมาจริงๆ เธอจะโดนคดีหรือเปล่านะ?

คงไม่หรอกมั้ง ยังไงสิ่งที่เธอทำก็ถือเป็นการป้องกันตัว ผู้ชายแปลกหน้าถึงกับขึ้นมาคร่อมอยู่บนตัวเธอแล้ว ถ้าไม่สู้กลับ จะให้นั่งรอถูกเขาทำร้ายหรือไง?

"ฮูหยินน้อย เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ?"

ในขณะนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดเข้ามาอย่างแรง มีคนผู้หนึ่งพุ่งเข้ามาด้านใน หลินชิงเหยียนสะดุ้งตกใจ รีบโยนอาวุธสังหารในมือทิ้งทันที

พอหันหน้าไป ก็สบเข้ากับสายตาของผู้มาใหม่พอดี ทั้งสองฝ่ายต่างชะงักไปพร้อมกัน

เมื่อได้สติกลับมา หลินชิงเหยียนก็มองสำรวจอีกฝ่ายตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ก่อนจะเบิกตากว้าง

"เดี๋ยวนะ! คุณเป็นใคร? แต่งตัวแบบนี้ทำไม? นี่กำลังถ่ายละครอยู่เหรอ?"

อีกฝ่ายมองเธอด้วยสายตาแปลกประหลาด แต่เมื่อเหลือบไปเห็นผู้ชายที่นอนอยู่บนเตียง ทั้งศีรษะและใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด ก็ถึงกับกรีดร้องเสียงดัง

"แย่แล้ว! ซื่อจื่อได้รับบาดเจ็บ!"

เสียงร้องนั้นดังลั่นราวกับสายฟ้าฟาด หลินชิงเหยียนยังไม่ทันตั้งตัว ผู้คนจำนวนมากก็กรูกันเข้ามาในห้อง

ทันทีที่เห็นผู้ชายบนเตียงซึ่งมีเลือดท่วมศีรษะ ทุกคนต่างแตกตื่นจนโกลาหลไปหมด

"เร็วเข้า! รีบไปเชิญหมอมา!"

"รีบไปแจ้งท่านกั๋วกงฮูหยินเร็ว!"

เสียงตะโกนดังระงมปะปนกันไปคนละทิศละทาง ทว่าขณะนี้ หลินชิงเหยียนกลับไม่ได้ยินสิ่งใดอีกแล้ว เพราะในสมองของเธอ กำลังมีความทรงจำแปลกหน้าจำนวนมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาไม่หยุด

เธอทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายเสียแล้ว! ยิ่งไปกว่านั้น ยังทะลุมาเป็นนางร้ายตัวฉกาจในนิยายที่เพิ่งอ่านจบไปเมื่อไม่กี่วันก่อนอีกด้วย

นางร้ายผู้นั้นมีชื่อเดียวกับเธอ แซ่เดียวกับเธอ ใช้ชื่อหลินชิงเหยียนเหมือนกัน!

หลินชิงเหยียนรู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดใส่กลางศีรษะ เธอไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งเรื่องเหลือเชื่อเช่นนี้จะเกิดขึ้นกับตัวเอง

จริงสิ...เธอนึกออกแล้ว

ก่อนทะลุมิติมา ตอนนั้นเธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ขณะเดินออกจากห้องน้ำกลับลื่นล้มโดยไม่ทันระวัง จากนั้นก็หมดสติไป เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็มาอยู่ที่นี่เสียแล้ว

หรือว่าเพราะล้มครั้งนั้น เธอจึงต้องจบชีวิตลง และทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยาย?

หลินชิงเหยียนแทบอยากร้องไห้ออกมา โชคร้ายเกินไปแล้วกระมัง!

ทะลุมิติมาก็ว่าแย่แล้ว แต่กลับยังต้องมาอยู่ในร่างนางร้ายอีกต่างหาก เมื่อนึกถึงจุดจบอันน่าอนาถของนางร้ายในเรื่อง หลินชิงเหยียนก็อดหนาวสะท้านขึ้นมาไม่ได้

ผู้ชายที่ถูกเธอฟาดศีรษะแตกเมื่อครู่นี้ ก็คือหานเยี่ยนเฉิน สามีของนางร้าย และยังเป็นผู้ชายที่นางร้ายใช้เล่ห์กลแย่งชิงมาจากนางเอกอีกด้วย

เพราะวิธีการที่ใช้ต่ำช้าเกินไป แม้นางร้ายจะได้แต่งงานกับหานเยี่ยนเฉินสมดังใจหวัง แต่กลับไม่ได้รับการยอมรับจากคนในตระกูลหาน

ทั้งคู่แต่งงานกันมาครึ่งปีแล้ว ทว่ายังไม่เคยเข้าหอกันเลยแม้แต่ครั้งเดียว

หานเยี่ยนเฉินยิ่งปฏิบัติต่อนางร้ายอย่างเย็นชา ไม่เคยก้าวเข้ามาในเรือนของเธอแม้แต่หนเดียว

ดังนั้นนางร้ายจึงตัดสินใจทำทุกวิถีทาง ทั้งแอบวางยาหานเยี่ยนเฉิน หวังสร้างความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาให้เกิดขึ้นจริง

ส่วนสาเหตุที่เมื่อครู่หานเยี่ยนเฉินคร่อมอยู่บนร่างของเธอ ก็เป็นเพราะนางร้ายวางยาปลุกกำหนัดเขา...หลินชิงเหยียนรู้สึกเหงื่อเย็นไหลซึมไปทั่วแผ่นหลัง

ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งสติได้ หญิงสูงศักดิ์คนหนึ่งซึ่งมีท่าทางสง่างามน่าเกรงขามก็เดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ โดยมีสาวใช้และบ่าวรับใช้จำนวนมากติดตามอยู่ด้านหลัง

"ซื่อจื่อเป็นอย่างไรบ้าง? หมอมาถึงหรือยัง?"

เพียงฟังก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังกังวลและร้อนใจอย่างยิ่ง

เมื่อสายตาของสตรีสูงศักดิ์คนนั้นมองมาที่หลินชิงเหยียน ความโกรธก็ฉายวาบขึ้นบนใบหน้า ทว่าด้วยการอบรมและมารยาทอันดีงาม นางจึงไม่ได้ระเบิดอารมณ์หรือซักถามในทันที

ไม่นานนัก ท่านหมอก็มาถึง หลังตรวจอาการและทำแผลให้หานเยี่ยนเฉินเรียบร้อยแล้ว บาดแผลบนศีรษะของเขาก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง เพียงแต่ยังคงหมดสติอยู่

"อาการบาดเจ็บของซื่อจื่อไม่ร้ายแรง อย่างช้าที่สุดพรุ่งนี้เช้าก็น่าจะฟื้นแล้ว เพียงแต่..."

ท่านหมอมีสีหน้าประหลาด ราวกับอยากพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ลังเล

สตรีสูงศักดิ์คนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปสั่งบ่าวรับใช้

"เหลือเพียงฮูหยินน้อยไว้ ที่เหลือออกไปให้หมด"

ชั่วพริบตาเดียว บ่าวรับใช้ทุกคนในห้องก็พากันถอยออกไปจนหมด

เมื่อไม่มีใครอยู่แล้ว ท่านหมอจึงเอ่ยต่ออย่างไร้กังวล

"นอกจากบาดแผลที่ศีรษะแล้ว ข้ายังตรวจพบอีกว่า ซื่อจื่อได้รับ... ยาปลุกกำหนัด"

ขณะกล่าวคำเหล่านี้ ท่านหมอมีสีหน้ากระอักกระอ่วนอย่างเห็นได้ชัด เห็นทีจะเข้าใจเรื่องราวผิดไปแล้ว

สตรีสูงศักดิ์คนนั้นชะงักงันไปทันที ครั้นเหลือบเห็นหลินชิงเหยียนที่เสื้อผ้ายังไม่เรียบร้อยอยู่ด้านข้าง นางก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดในพริบตา ใบหน้าปรากฏความกระอักกระอ่วนขึ้นเช่นกัน

ทั้งสองคนคงเข้าใจไปว่า ศีรษะของหานเยี่ยนเฉินได้รับบาดเจ็บเพราะฤทธิ์ยา จนเผลอชนเข้ากับหัวเตียงระหว่างเรื่องบนเตียง

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาอันคลุมเครือของทั้งคู่ หลินชิงเหยียนก็ทั้งอับอายทั้งรู้สึกผิด แต่บนใบหน้ากลับต้องแสร้งทำเป็นเขินอาย

อย่างไรเสีย สาเหตุที่หานเยี่ยนเฉินบาดเจ็บจนหมดสติก็เป็นเพราะเธอฟาดเขาเอง

ยิ่งไปกว่านั้น หานเยี่ยนเฉินยังเป็นคนสำคัญของสกุลหาน หากพวกเขารู้ว่าเธอกล้าทำร้ายเขาจนได้รับบาดเจ็บ เธอคงไม่มีทางมีจุดจบที่ดีแน่นอน

ตราบใดที่ยังคิดหาทางรับมือไม่ได้ หลินชิงเหยียนก็ทำได้เพียงปล่อยให้ทั้งสองเข้าใจผิดเช่นนั้นต่อไป

*****

ทางด้านเหลียนซื่อ ในใจของนางไม่เคยชอบหลินชิงเหยียนผู้นี้เลย

แม้สะใภ้คนนี้จะมีรูปโฉมงดงามหาได้ยาก แต่กลับใช้วิธีการต่ำช้า ไม่น่าเชิดหน้าชูตา

หากวันนั้นนางไม่ได้วางแผนเล่นงานบุตรชายของตน เขาก็คงไม่จำเป็นต้องแต่งงานกับหญิงชาวบ้านผู้ต่ำต้อยเช่นนี้

สิ่งที่เหลียนซื่อคาดไม่ถึงก็คือ บุตรชายผู้เยือกเย็น สุขุม รอบคอบ และยึดมั่นในคุณธรรมมาโดยตลอด กลับทำเรื่องเหลวไหลถึงขั้นนี้ ถึงกับใช้ยาปลุกกำหนัดในเรื่องระหว่างสามีภรรยา

นางทั้งไม่อยากเชื่อ และยากจะเอ่ยถึงเรื่องนี้ บุตรชายที่นางภาคภูมิใจมาโดยตลอด กลับทำเรื่องเหลวไหลถึงเพียงนี้เพราะหลินชิงเหยียน

นับว่ายังโชคดีที่ท่านหมอจงมีความสัมพันธ์อันดีกับสกุลหาน และไม่มีทางนำเรื่องน่าอับอายเช่นนี้ออกไปแพร่งพรายภายนอก

ถึงกระนั้น สายตาที่เหลียนซื่อมองหลินชิงเหยียนก็ยังแฝงไว้ด้วยความเข้มงวดและคำเตือน

"เจ้าดูแลสิงจือให้ดี"

สิงจือคือชื่อรองของหานเยี่ยนเฉิน

เมื่อสบเข้ากับสายตาของแม่สามี หลินชิงเหยียนก็กำปลายนิ้วแน่น ก่อนจะก้มหน้าลงต่ำ

"เจ้าค่ะ"

จะให้ทำอย่างไรได้เล่า ใครใช้ให้เธอรู้สึกผิดอยู่ในใจ

เหลียนซื่อไม่ได้อยู่ต่อ เพียงกำชับอีกสองสามประโยค ก่อนจะจากไปพร้อมกับท่านหมอจง

เมื่อในห้องไม่เหลือใครอีก หลินชิงเหยียนจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แต่พอหันไปมองผู้ชายที่ยังคงนอนหมดสติอยู่บนเตียง ความกังวลก็ผุดขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง

ตอนนี้เธอเข้ามาอยู่ในร่างของนางร้ายแล้ว เช่นนั้นผู้ชายตรงหน้าคนนี้ ก็ย่อมกลายเป็นสามีของเธอไปโดยปริยาย

คิดดูเถิด ตลอดยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา เธอโสดมาตั้งแต่เกิด แต่พอทะลุมิติเข้ามาในนิยายกลับกลายเป็นสตรีที่ออกเรือนแล้ว แถมยังได้สามีมาฟรีๆ คนหนึ่งอีกต่างหาก

สิ่งที่ทำให้เธอปวดหัวที่สุด ก็คือปัญหายุ่งเหยิงทั้งหมดที่นางร้ายคนนี้ทิ้งเอาไว้

ตามเนื้อเรื่องในนิยาย นางร้ายที่คอยหาเรื่องนางเอกและเป็นศัตรูกับเธอมาตลอด มีจุดจบที่น่าอนาถอย่างยิ่ง

เพราะสุดท้าย เธอก็ถูกลงโทษด้วยการแล่เนื้อทีละชิ้นจนตาย...