6 วายร้ายดุๆ กับผัวขาของมิน Nc+

ที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินอากาศเย็นมาก แต่แปลกที่มันไม่ได้ทำให้ความร้อนรุ่มในตัวฉันลดลงเลยสักนิด ร่างกายเปลือยเปล่าของฉันตอนนี้มีแค่เสื้อกาวน์สีขาวตัวใหญ่ของพี่หมอคลุมทับเอาไว้แค่นั้น กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายบนเนื้อผ้ามันหอมจนฉันต้องแอบสูดดมเข้าปอดลึกๆ ฉันเดินตามแผ่นหลังกว้างของเขาไปจนถึงรถยุโรปคันหรู

"เข้าไปสิ" เขาสั่งเสียงเรียบพลางเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้ฉัน

"ขอบคุณค่ะ" ฉันก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะหนังนุ่มๆ

เขาปิดประตูให้แล้วเดินอ้อมไปฝั่งคนขับ ทันทีที่เขาเข้ามานั่งและสตาร์ทเครื่องยนต์ แอร์ในรถยังไม่ทันจะเย็นด้วยซ้ำ แต่ความต้องการในตัวฉันมันพุ่งสูงปรี๊ดจนทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

เอาวะ เป็นไงเป็นกัน ฉันบอกตัวเอง

แล้วตัดสินใจยกขาข้ามคอนโซลกลางรถไปหาพี่หมอทันที เสื้อกาวน์ตัวยาวเลิกร่นขึ้นมาจนเห็นไปถึงไหนต่อไหน แต่นาทีนี้ใครจะไปสนความอายกันล่ะ ฉันพาร่างตัวเองปีนข้ามไปคร่อมทับลงบนตักกว้างของหมอเท็นอย่างรวดเร็ว

"นี่คุณ ทำอะไรของคุ..."

คำพูดของเขาถูกฉันกลืนกินหายไปหมด ฉันประกบริมฝีปากลงไปหาเขาทันที แต่ครั้งนี้ฉันไม่ได้จูบแบบเร่าร้อนหิวกระหายเหมือนตอนอยู่ในห้องใต้ดินหรอกนะ ฉันตั้งใจจูบซับไปทั่วใบหน้าหล่อๆ ของเขาอย่างทะนุถนอม เริ่มตั้งแต่หน้าผาก เลื่อนลงมาที่สันจมูกโด่ง สองข้างแก้ม แล้วก็ปลายคาง ฉันพรมจูบเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฉันคลั่งรักผู้ชายคนนี้ คลั่งรักตัวละครตัวนี้มาตลอด วันนี้ฉันได้สัมผัสเขาแล้วจริงๆ

หมอเท็นนั่งตัวแข็งทื่อไปเลย สองมือใหญ่ของเขาที่ทำท่าจะดันร่างฉันออกกลับชะงักค้างไป เพราะตอนนี้หยดน้ำตาอุ่นๆ ของฉันมันร่วงเผาะลงไปโดนหน้าเขาเข้าพอดี

ฉันกำลังร้องไห้ น้ำตามันไหลออกมาเองแบบห้ามไม่อยู่ มันไหลอาบแก้มจนเปียกชุ่ม ฉันสะอื้นจนตัวสั่น ซุกหน้าลงกับซอกคออุ่นๆ ของเขา สองแขนโอบกอดรัดคอเขาไว้แน่นมากๆ

ฉันไม่อยากให้เขาหายไปไหนเลย ไม่อยากให้เขาต้องมีจุดจบแบบในนิยาย

"มิน ร้องไห้ทำไม" เขาถามฉันเสียงพร่า แววตาเขาสับสนไปหมด มือหนาจับไหล่ฉันให้ผละออกนิดหน่อยเพื่อจะมองหน้าฉันให้ชัดๆ "กลัวเหรอ พอสติกลับมาก็เลยกลัวว่าผมจะฆ่าคุณจริงๆ ใช่มั้ย"

"ไม่ ไม่ใช่ค่ะ" ฉันรีบส่ายหน้าอย่างแรงจนผมเผ้ากระจายไปหมด

ฉันช้อนสายตาที่พร่ามัวเพราะน้ำตามองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ดวงตาคู่นี้ที่เคยมีแต่ความเจ็บปวดจากการโดนคนที่รักที่สุดหักหลัง ความรู้สึกสงสารมันตีขึ้นมาจนฉันจุกอกไปหมด

ฉันรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้ต้องแตกสลายแค่ไหนในเนื้อเรื่องนิยาย เขาเกือบต้องกลายเป็นฆาตกรโรคจิต ต้องทำลายชีวิตตัวเอง ทำลายชีวิตลูกคุกกี้ หมาที่เขารัก เพียงเพราะผู้หญิงเลวๆ คนหนึ่งที่ชื่อมินตรา

"เปล่าค่ะ มินไม่ได้กลัว มินแค่รู้สึกผิด มินสงสารพี่หมอ ทำไมมินถึงเลวขนาดนี้ มินทำเรื่องแย่ๆ แบบนั้นลงไปได้ยังไง"

"คุณหมายความว่ายังไง"

"มินทิ้งคนดีๆ แบบพี่หมอไปคบชู้ได้ยังไง มินมันโง่ มินมันเลว มินทำให้พี่หมอต้องเจ็บปวดจนแทบจะเป็นบ้า มินทำให้พี่หมอเกือบต้องติดคุกเพราะผู้หญิงหน้าโง่แบบมิน"

ฉันยกมือขึ้นลูบไล้โครงหน้าคมคายของเขาอย่างรักใคร่

"พี่หมอเจ็บมากใช่มั้ยคะ ตอนที่เห็นมินไปกับคนอื่น มินขอโทษ มินขอโทษจริงๆ ค่ะพี่หมอ"

ฉันเห็นสายตาเขาไหววูบแว๊บนึง คำสารภาพของฉันคงไปกระแทกใจเขาสินะ

ก็มินตราคนเดิมไม่เคยยอมรับผิด ไม่เคยพูดคำว่าขอโทษออกจากปากเลยสักครั้ง แต่วันนี้ฉันกลับมานั่งร้องไห้คร่ำครวญอยู่บนตักเขา โอบกอดเขาไว้เหมือนเขาเป็นโลกทั้งใบ ฉันจะชดเชยให้เขาทุกอย่างเอง

"มินไม่รู้ว่าที่ผ่านมามินโดนผีบ้าตัวไหนสิงถึงได้ทำเรื่องระยำแบบนั้นลงไป แต่ตอนนี้มินตาสว่างแล้ว มินรักพี่หมอ รักมากจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว"

ฉันเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ แนบหน้าผากตัวเองเข้ากับหน้าผากของเขา ปล่อยให้ลมหายใจอุ่นร้อนของเราเป่ารดกันและกัน

"ตีมินเลยนะคะ พี่หมอ ลงโทษมินให้หนักๆ เอาให้มินตายคามือพี่หมอไปเลยก็ได้ แต่มินขอแค่อย่างเดียวนะคะ"

ฉันพยายามกลั้นเสียงสะอื้น ขยับริมฝีปากเข้าไปเฉียดใกล้กับริมฝีปากของเขาจนสัมผัสได้ถึงความชื้น

"พี่หมอขา กลับมารักมินนะคะ" ฉันปรับเสียงให้เว้าวอนและออดอ้อนที่สุดเท่าที่จะทำได้ "อย่าทิ้งมินไปไหนนะ ผัวขาของมิน"

หมอเท็นสะดุ้ง สติเขาคงขาดลงไปแล้วจริงๆ กับคำเรียกสุดท้ายของฉัน

ฉันยังไม่หยุดแค่นั้น ฉันจงใจขยับสะโพกยุกยิกไปมาบนตักเขาเพื่อออดอ้อนต่อ ร่างกายข้างล่างของฉันที่ไม่ได้ใส่อะไรเลยภายใต้เสื้อกาวน์ มันเลยบดเบียดเข้ากับเป้ากางเกงของเขาเข้าอย่างจัง ความเปียกชื้นที่ยังค้างอยู่มันคงซึมผ่านเนื้อผ้ากางเกงเขาไปแล้วแน่ๆ เพราะตอนนี้ฉันรู้สึกได้เลยว่าแก่นกายที่เพิ่งอ่อนตัวลงไปเมื่อกี้ มันเริ่มตื่นตัวดุนดันขึ้นมาสู้กับร่องของฉันอีกรอบแล้ว

"คุณรู้ตัวมั้ยว่าพูดอะไรออกมา มินตรา" หมอเท็นกัดกรามแน่นจนเป็นสัน เสียงทุ้มของเขาแหบพร่าจนฟังดูอันตราย

มือหนาทั้งสองข้างของเขาเลื่อนลงมากระชากจับสะโพกฉันไว้แน่น บีบจนเจ็บเพื่อหยุดไม่ให้ฉันขยับยุกยิกยั่วเขาไปมากกว่านี้

"เรียกผมว่าอะไรนะ ตอบมา" พี่หมอเค้นเสียงถามฉันอีกรอบ

"ผัวขา" ฉันเรียกซ้ำเสียงหวานเจี๊ยบ ไม่มีอิดออดเลยสักนิด แถมยังจงใจเกร็งสะโพกกดเบียดทับความนูนแน่นของเขาให้หนักกว่าเดิม "พี่หมอเท็นเป็นผัวขาของมิน เป็นเจ้าชีวิตของมินคนเดียวนะคะ"

"ในเมื่ออยากเป็นเมียผมนัก" เขากระซิบเสียงดุดันจนฉันวูบวาบ

มือหนาสอดพรวดเข้ามาใต้เสื้อกาวน์ ฝ่ามืออุ่นๆ สัมผัสโดนร่องเนื้อของฉัน เขยิบขึ้นมาบีบเค้นขยำสะโพกฉันอย่างหมั่นเขี้ยวและรุนแรง

"อ๊ะ" ฉันเผลอครางหลุดปากออกมา

"ผมก็จะสนองให้คุณเดี๋ยวนี้แหละ แต่บอกไว้ก่อนนะ ว่าผมไม่ใช่พระเอกแสนดีที่จะมาทะนุถนอมคุณเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว"

ฉันยิ้มออกมาทั้งที่น้ำตายังคลอเบ้าอยู่เลย ส่งสายตาวิบวับไปให้เขาอย่างพอใจที่สุด ฉันโอบรอบคอเขาให้แน่นขึ้นไปอีก ยื่นหน้าเข้าริมฝีปากตัวเองให้เขาบดขยี้อย่างเต็มใจ

"มินไม่ชอบพระเอกแสนดีค่ะ มินชอบวายร้ายดุๆ แบบผัวขาของมินนี่แหละ"

หมอเท็นก็กระชากท้ายทอยฉันเข้าไปประกบจูบอย่างรุนแรงทันที มันเป็นจูบที่ดุดันและป่าเถื่อนที่สุด รสจูบของเขาเต็มไปด้วยความหึงหวง ความแค้น และความต้องการที่ลุกโชน ลิ้นร้อนๆ ของเขาสอดแทรกเข้ามาในปากฉัน ดูดดึงอย่างมูมมามสุดๆ

แต่มีเหรอที่ฉันจะยอมแพ้ ฉันตอบสนองทุกสัมผัสของเขา สอดลิ้นตวัดรัดพันกันอย่างเร่าร้อนและบ้าคลั่งไม่แพ้กันเลย

ระหว่างที่เรากำลังแลกจูบกันอย่างดูดดื่ม มือหนาของเขาก็ลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังของฉัน ก่อนจะลูบต่ำลงมาเรื่อยๆ จนถึงร่องรูที่กำลังเปียกชื้น เขาใช้นิ้วลากผ่านความฉ่ำเยิ้มตรงนั้นเบาๆ

"อื้อออ" ฉันสะดุ้งเฮือก ครางประท้วงอู้อี้อยู่ในลำคอเพราะปากยังโดนเขาปล้นจูบอยู่

เขาค่อยๆ ผละริมฝีปากออกช้าๆ เลื่อนมากระซิบชิดริมฝีปากฉันที่ตอนนี้คงเจ่อช้ำไปหมดแล้ว เสียงหอบหายใจของเราสองคนดังประสานกันไปทั่วรถ

"แฉะขนาดนี้ รอมารับการลงโทษที่บ้านไม่ไหวแล้วสินะ"

"ก็ผัวขาของมินหล่อขนาดนี้ ใครจะไปอดใจไหวล่ะคะ"

หมอเท็นเหยียดยิ้มกว้าง มันเป็นรอยยิ้มที่โคตรอันตรายแต่ก็ทรงเสน่ห์จนฉันแทบละลายคาอกเขา เขาดันตัวฉันออกนิดนึง เอื้อมมือไปปรับเบาะคนขับให้เอนราบลงไปด้านหลังจนสุด แล้วรั้งเอวฉันให้ล้มทาบทับลงไปแนบชิดกับอกแกร่งๆ ของเขาอีกครั้ง

"งั้นก็จับแน่นๆ แล้วกัน เพราะบทลงโทษบนรถของผม มันอาจจะทำให้คุณจุกจนร้องไม่ออกเลยล่ะ"