4 น้ำร่านของคนแพศยา

ฉันจ้องมองมือใหญ่ที่กำลังปลดกระดุมกางเกงสแล็คออกช้าๆ สายตาคมกริบของเขาจ้องตรงมาที่ร่องเนื้อของฉันที่กำลังสั่นระริก แต่แล้วจู่ๆ เขากลับชะงักมือไปซะงั้น เขาเลื่อนมือกลับไปดึงซิปกางเกงขึ้นตามเดิม ฉันที่กำลังหอบหายใจรวยรินถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความรู้สึกขัดใจสุดๆ

"อ้าว พี่หมอ ทำไมหยุดล่ะคะ" ฉันถามออกไปเสียงพร่า ขยับสะโพกเบียดเสียดกับเบาะเก้าอี้ขาหยั่งอย่างลืมตัว

"คุณคิดว่าการบำบัดของผมมันจะจบลงง่ายๆ ด้วยการสอดใส่แค่นั้นเหรอ มินตรา" เขาตอบกลับมาเสียงเรียบ ใบหน้าหล่อเหลานั้นนิ่งสนิทไร้อารมณ์ความรู้สึก หมอเท็นหันไปหยิบหูฟังแพทย์บนโต๊ะขึ้นมาถือไว้ "คนไข้ที่อาการหนักอย่างคุณ ต้องได้รับการตรวจที่ลึกซึ้งกว่านี้"

เขาสวมหูฟังเข้ากับหูตัวเอง แล้วก้าวเข้ามาประชิดตัวฉัน นิ้วชี้กับนิ้วกลางของเขาคีบแป้นรับเสียงเอาไว้ ก่อนจะทาบมันลงบนผิวเนื้อนุ่มตรงหน้าอกข้างซ้ายของฉัน

"อ๊ะ เย็นจังค่ะพี่หมอ" ฉันสะดุ้งนิดๆ เมื่อความเย็นเฉียบแตะลงบนผิวหนัง

"ผมอยากฟังให้ชัด ว่าหัวใจร่านๆ ของคุณมันเต้นแรงแค่ไหน เวลาที่กำลังจะโดนผัวตัวเองลงโทษ" เขาพูดพลางขยับแป้นรับเสียงไปมา กดน้ำหนักลงมาเล็กน้อย

"หัวใจคุณเต้นแรงมาก แต่ไม่ได้เต้นเพราะกลัวตายสินะ"

"มินจะกลัวทำไมคะ ในเมื่อมินกำลังมีความสุข" ฉันตอบเสียงสั่น ร่างกายร้อนผ่าว เตรียมพร้อมรับทุกสัมผัสจากผู้ชายตรงหน้า

ฉันอาศัยจังหวะที่เขาโน้มตัวลงมาใกล้ รีบยกแขนทั้งสองข้างที่เพิ่งเป็นอิสระขึ้นไปสวมกอดรอบลำคอหนาของเขาเอาไว้ ฉันเชิดหน้าขึ้น ประทับริมฝีปากแตะลงบนปลายคางสากของเขาเบาๆ หมอเท็นชะงักไปเลย ฉันไม่รอช้า แลบลิ้นออกมาชิมรสริมฝีปากล่างของเขา ก่อนจะปล้นจูบเขาอย่างรุนแรง

สองแขนฉันตวัดกอดแผ่นหลังกว้าง รั้งตัวเขาให้แนบชิดจนหน้าอกเปลือยเปล่าของฉันบดเบียดกับเสื้อเชิ้ตของเขา ฉันสอดลิ้นร้อนๆ มุดเข้าไปในปากเขาอย่างเอาแต่ใจ ดูดดึงตวัดลิ้นไปมา สลับกับขบกัดริมฝีปากเขาเบาๆ

ฉันลืมตาขึ้นมอง เห็นหมอเท็นเบิกตากว้าง ร่างกายสูงใหญ่แข็งทื่อไปชั่วขณะ เขาคงกำลังช็อก

ก็แน่ล่ะ มินตราคนเดิมที่เขารู้จักไม่เคยทำแบบนี้นี่นา ในนิยายบอกไว้ชัดเจนเลยว่าทุกครั้งที่มีอะไรกัน ยัยนั่นจะหันหน้าหนี ไม่ยอมให้จูบ หรือเต็มที่ก็แค่เอาปากแตะกันส่งๆ แถมยังเคยด่าว่าการจูบกับเขามันน่าสะอิดสะเอียน ความสับสนคงกำลังตีรวนในหัวเขาสินะ เขาคงสงสัยว่าผู้หญิงที่กำลังดูดลิ้นเขาอยู่นี่คือใคร หรือคิดว่าฉันแค่กลัวตายจนสติแตกพยายามทำทุกทางเพื่อเอาใจคนอย่างเขากันแน่

จู่ๆ หมอเท็นของฉันก็ผละริมฝีปากออกอย่างแรง มือหนาของเขาบีบปลายคางฉันจนหน้าหงาย เขาจ้องลึกลงมาในดวงตาฉัน คงพยายามค้นหาความหวาดหวั่นที่ซ่อนอยู่ในนั้นล่ะสิ แต่เสียใจด้วยนะ เพราะตอนนี้ฉันไม่มีร่องรอยของความกลัวเลยสักนิด มีแต่ความคลั่งไคล้ หลงใหล และหิวกระหายในตัวเขาอย่างปิดไม่มิด

"นี่คุณเล่นบ้าอะไร มินตรา คิดว่าจูบผมแล้วผมจะใจอ่อนปล่อยคุณไปงั้นเหรอ" เขาเค้นเสียงถาม แรงบีบที่ปลายคางเพิ่มมากขึ้นจนฉันต้องนิ่วหน้า แต่มันกลับทำให้ฉันยิ้มออกมา

"มินไม่ได้อยากให้ปล่อยนี่คะ มินแค่อยากจูบผัวตัวเอง ผิดตรงไหนคะ อีกอย่างปากพี่หมอหวานจัง หวานกว่าที่มินคิดไว้ซะอีก จูบมินอีกสิคะ"

"ปากดีนักนะ" เขาสะบัดมือออกจากคางฉันอย่างแรง หน้าตาเขาดูหงุดหงิดที่กำลังถูกฉันดึงลงไปในเกมวิปริตที่ฉันเป็นคนคุมจังหวะ "ผมจะดูซิว่าคุณจะปากดีไปได้อีกนานแค่ไหน"

เขาหันขวับไปที่ถาดเครื่องมือสแตนเลส คว้ากระปุกน้ำเกลือเย็นจัดที่แช่อยู่ในถังน้ำแข็งออกมา แล้วเทราดลงบนก้อนสำลีจนชุ่มฉ่ำ ฉันมองตามตาไม่กะพริบ เขาก้าวกลับมายืนตรงหว่างขาฉัน มือซ้ายจับต้นขาด้านในของฉันแหวกออกจนสุด เขามองรอยแยกของฉันที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำเมือก แล้วเขาก็ไม่รอช้า กดก้อนสำลีที่ชุ่มด้วยน้ำเย็นจัดลากผ่านร่องรักของฉันอย่างรวดเร็ว

"อ๊ายยย พี่หมอ มันเย็น" ฉันหวีดร้องออกมาสุดเสียง ร่างกายกระตุกเฮือก

ฉันพยายามหุบขาเข้าหากันตามสัญชาตญาณ แต่มันก็ติดสายรัดที่ข้อเท้า แถมมือหนาของเขาก็จับยึดเอาไว้แน่น

"เย็นเหรอครับ ผมนึกว่าคนร่านๆ อย่างคุณจะชอบความรุนแรงซะอีก" เขาเหยียดยิ้มอย่างร้ายกาจ ลากก้อนสำลีเย็นเฉียบวนรอบร่องเนื้อของฉันที่กำลังขมิบสั่น ก่อนจะกดขยี้มันลงไปที่ติ่งเนื้อด้านบนเต็มแรง

"อ๊ะๆๆ ซี๊ดดด พี่หมอขา เอาออกไป มินเสียว อ๊าา" ฉันดิ้นทุรนทุราย สะโพกลอยพ้นจากเบาะเก้าอี้ น้ำตาใสๆ ปริ่มอยู่ที่หางตา

"ทีตอนจูบผมเมื่อกี้ยังเก่งอยู่เลยนี่ ตอนนี้ร้องทำไมล่ะครับ"

เขาพูดพลางโยนสำลีก้อนนั้นทิ้งลงถังขยะข้างเตียง แล้วใช้นิ้วชี้กับนิ้วกลางที่ยังเย็นเฉียบ สอดพรวดเข้ามาในร่องรักของฉันทีเดียวสองนิ้วรวด

"อ๊างงงง" ฉันกรีดร้องลั่น ร่างกายข้างในบีบรัดนิ้วของเขาแน่นหนึบ

หมอเท็นเริ่มขยับนิ้วเข้าออกช้าๆ เขาจงใจหมุนคว้านผนังเนื้อนุ่มด้านในเพื่อให้ฉันรับรู้ถึงความเย็นจัดจากปลายนิ้วเขา

"อื้อออ พี่หมอ แกล้งมินทำไม มินเสียวจนจะบ้าอยู่แล้วเนี่ยย" ฉันหอบหายใจแรง ส่ายหน้าไปมาจนผมเผ้ายุ่งเหยิง สองมือจิกเกร็งกับขอบเบาะเก้าอี้ขาหยั่งแน่น "มินอยากได้ของพี่หมอแล้ว ใส่เข้ามาเถอะนะคะ กระแทกมินแรงๆ เลย"

"ยังครับ การบำบัดเพิ่งจะเริ่ม"

"อ๊ะๆๆ ซี๊ดดด ลึก ลึกจังเลยค่ะพี่หมอ" ฉันครางกระเส่า ร่างกายบิดเร่ารับสัมผัสจากผู้ชายตรงหน้า

"บอกผมมาสิ ว่าคุณไปร่านกับไอ้สวะนั่นถึงไหนต่อไหนแล้ว" เขาถามเสียงแข็ง นิ้วที่ขยับเข้าออกเริ่มรุนแรงขึ้นตามแรงอารมณ์หึงหวง "มันใช้นิ้วกับคุณแบบนี้ไหม มันทำให้คุณครางเสียงหลงแบบนี้หรือเปล่า"

"ไม่ อื้ออ ไม่เคย ไอ้วีระไม่เคยทำแบบนี้" ฉันรีบปฏิเสธเสียงหลง

ไอ้วีระในนิยายก็เป็นแค่ชู้ที่หลอกฟันมินตรา มันไม่เคยใส่ใจเรื่องบนเตียงเลยสักนิด ฉันคิดทบทวนเนื้อหาในหัว ก่อนจะส่งเสียงครางอ้อนเขา

"มีแค่พี่หมอ อ๊ะ มีแค่พี่หมอที่ทำให้มินเสียวขนาดนี้ ซี๊ดดด นิ้วพี่หมอเก่งที่สุดเลยค่ะ"

คำตอบของฉันคงทำให้เขาพอใจสุดๆ เขาเพิ่มแรงกระแทกนิ้วเข้ามาลึกขึ้นอีก งอนิ้วสะกิดโดนจุดกระสันด้านในอย่างแม่นยำ

"อ๊ายยย ตรงนั้น อ๊ะ พี่หมอขา แรงอีก"

"คุณนี่มัน ขาดผู้ชายไม่ได้จริงๆ สินะ" เขาสบถด่า

แต่การกระทำเขากลับสวนทางกับคำด่า เขาโน้มตัวลงมาประกบจูบริมฝีปากฉันอย่างรุนแรง บดขยี้ปากของฉันอย่างเอาแต่ใจ ฉันเองก็จูบตอบเขาอย่างไม่ลดละ ลิ้นของเราทั้งสองตวัดรัดพันกันอย่างดูดดื่ม

หมอเท็นถอนจูบออกช้าๆ เขามองใบหน้าแดงซ่านและแววตาที่ล่องลอยของฉัน ก่อนจะชักนิ้วออกจากร่องสวาทที่เปียกชุ่ม เขารูดน้ำใสที่ติดปลายนิ้วออก แล้วเอามาป้ายลงบนริมฝีปากของฉัน

"ชิมซะ นี่คือน้ำของคนแพศยาที่กำลังจะโดนผมลงโทษ"

"อร่อยจังค่ะ พี่หมออยากชิมอีกมั้ยค้าา"

"เตรียมตัวครางจนเสียงแหบได้เลย มินตรา"