ลูกและสามีที่ได้มาแบบงงๆ

“ท่านพ่อ เราไปตามหมอมาดูอาการท่านแม่ดีหรือไม่” เสียงเล็กๆเอ่ยถามผู้ให้กำเนิดอย่างกังขา พร้อมมองคนที่อยู่บนเตียงไม้เก่าไปด้วย

“ไม่มีประโยชน์ แม่เจ้าหยุดหายใจแล้ว” ชายหนุ่มที่ไม่แสดงสีหน้าว่าเสียอกเสียใจเมื่อเห็นคนเป็นเมียนอนแน่นิ่งอยู่บนตั่งไม้ด้านหน้า มือหนาลูบหัวบุตรชายวัย3ขวบช้าๆ

“เฟิงซีเจ้าออกมาเดี๋ยวนี้ กล้าดียังไงจะขอฝังเมียชั่วช้าของเจ้าในสุสานตระกูลข้า ห๊า!!ออกมา“ เสียงโวกเหวกโวยวายดังลั่นหน้ากระท่อมที่แทบจะไม่มีไฟส่องสว่างนอกจากตะเกียงน้ำมันอันเดียว

แอ็ดดดด ประตูไม้เก่าทรุดโทรมเปิดออกช้าๆ พร้อมกับเจ้าของชื่อค่อยๆก้าวเท้าออกมา

”แม่ใหญ่ขอรับ หากไม่ได้ที่ฝังศพของตระกูล นางก็จะไม่มีที่ฝังขอรับ ข้าไปคุยกับท่านผู้นำตระกูลแล้ว ท่านอนุญาติ“ เขาก้มหน้าลงหลังพูดจบ

”เขาอนุญาติแล้วอย่างไร ข้าไม่ยอมเด็ดขาด ข้าไม่รับคนบ้านสี่แบบเมียเจ้าเข้าหลุมฝังตระกูลให้เสียฮวงจุ้ย“ แม้นี่จะเป็นยามพลบค่ำแต่ผู้คนแถวนั้นยังไม่มีใครนอน ต่างเยี่ยมหน้าออกมาดูความใจดำของตระกูลใหญ่

”เจ้าไปแจ้งที่ตำบลเถอะเฟิงซี อย่าหาว่าข้าใจดำเลย เดิมทีเจ้าเป็นเพียงลูกบ้านเล็ก แม่ข้าให้ที่ดินทำกินก็ถือว่ามากโข“ พี่สะใภ้คนโตอย่างซีเหอเอ่ยขึ้นพร้อมสายตาเหยียดหยาม

“หากเจ้ายังดื้อดึง คงต้องคุยกับผู้นำตระกูลเสีย เรื่องตัดบ้านสี่ออกจากที่ดินของข้า” พูดจบก็สะบัดพัดและเดินกลับไปพร้อมเหล่าลูกสะใภ้

แคร่ก แคร่ก เสียงคนไอทำหวังเฟิงซี ขมวดคิ้ว แต่ยังไม่ทันก้าวขาร่างเล็กๆของคนเป็นลูกก็วิ่งออกมา

“ท่านพ่อ ท่านแม่ฟื้นแล้ว” เสียงตระหนกตกใจทำเขารีบก้าวเท้าเข้าไปดู ก่อนจะเห็นคนหน้าซีดนั้งพิงผนังไม้เก่าๆด้วยสายตาสำรวจตรวจตา

“อะเอ่อ” ตอนเธอลืมตาตื่นมาพบเพียงเด็กชายตัวผอม หน้าตามอมแมมนั้งจ้องเธอจนแทบสิงร่าง แต่ตอนนี้ดันมีผู้ชายตัวโตที่ผอมโซเหมือนกันมายืนจ้องหน้าเสียอีก นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน เมื่อกี้เธอเพิ่งโดนรถ6ล้อเบรคแตกชนเข้าอย่างจัง แล้วตอนนี้เธออยู่ที่ไหน

จี้ดดด จู่ๆเธอก็ปวดหัวจนแทบระเบิดแต่เพียงแค่หลับตาลงภาพเจ้าของร่างนี้ก็หลังไหลเข้ามาเป็นสายน้ำ จนเธออดแปลกใจไม่ได้ ผู้หญิงจองหองคนนี้เป็นใคร เหตุใดจึงคลอดลูกออกมาแล้วไม่ใยดี

หนำซ้ำยังไม่ยอมทำงานบ้านงานครัวให้ลูกและสามีอีก นี่อย่าบอกนะว่าเธอย้ายร่างมาเหมือนในนิยายที่อ่าน เธอหลับตาแน่นและนานเกินไปจนหนูน้อยอย่างมู่ฉีถอยกรูไปเกาะชายเสื้อคนเป็นพ่อเอาไว้

”ลี่อิงเจ้าหยุดหายใจไปแล้ว เหตุใดถึง…” สีหน้าและแววตาของชายหนุ่มตรงหน้าที่ภาพจำของเจ้าของร่างถ่ายถอดออกมา ทำเธอสงสารอยู่ลึกๆ ชายที่เป็นเพียงบ้านเล็กที่พ่อแม่ตายจากสงคราม ต้องอยู่ในความดูแลของเมียใหญ่ใจดำ และถูกผลักไสให้ออกจากตระกูลมานับไม่ถ้วน

จนจับผลัดจับพลูถูกบังคับให้แต่งงานกับตระกูลใหญ่ที่ทำสาวใช้ท้องและอยากปกปิด จบลงที่ดมกลิ่นยายี่โถของพี่ชายจนเกิดกำเนิดหนูน้อยนามว่ามู่ฉี

“ฉะ เอ่อข้า อาจจะยังไม่อยากตายตอนนี้ก็ได้ กลัวจะไม่มีหลุมฝังศพ” เสียงพูดอ่อนละโหย เขาจึงเทน้ำชาที่เย็นชืดให้เธอดื่มแก้กระหาย เธอหายใจเข้าออกลึกๆอยู่หลายที ก่อนที่จะค่อยๆนอนลงอีกครั้งเพราะรู้สึกว่าร่างกายนี้ยังอ่อนแรงเหลือเกิน

“ข้าขอพักสักเดี๋ยว พรุ่งนี้เช้าค่อยคุยเถอะ” เป็นเธอที่ขอตัดจบบทสนทนาก่อน เพราะอยากทำใจและทบทวนอะไรหลายอย่างในชีวิต จนแกล้งหลับตาลงจนกว่าทุกอย่างจะสงบเงียบ