แจกใบหย่า

กว่าจะตกตะกอนความคิด เธอต้องพักฟื้นในโรงพยาบาลอีก3วัน และทั้ง3วันนี้เธอเจอสามีครั้งเดียว เขาเอาซุปมาให้ พร้อมกับรีบออกไปเพราะมีเรื่องด่วน ส่วนคนที่กวนประสาทเธอที่สุดก็หนีไม่พ้นแม่สามีที่ตอนนี้กำลังกอดอกมองเธออยู่

“สะใภ้ใหญ่ จริงๆเรื่องนี้ฉันก็ไม่อยากจะพูดนัก แต่ว่า อนาคตของอู๋หลัวสำคัญมาก ลูกสาวท่านจอมพลสนใจในตัวเขาแค่ไหน เธอดูไม่ออกหรือไงกัน!! เมื่อคืนที่งานกองทัพ เขาถูกไหว้วานจากคนเป็นเจ้านายให้ช่วยดูแลเสวียนอี เธอยังจะหน้าด้านอยู่แค่เขาบอกว่าไม่หย่าหน่ะหรอ!!” เธอตักข้าวที่เยว่ถิงถิงนำมาให้กินช้าๆด้วยท่าทางผ่อนคลาย ไม่ได้ร้องไห้อย่างที่ควรจะเป็น

“แบ่งสมบัติ!! หนูยังยืนยันคำเดิม ถ้าคุณแม่อยากได้ใบหย่าไปเรียกเขามาแบ่งสมบัติ ค่าเสียเวลาของหนูคนบ้านเสิ่นต้องชดใช้!!” ไฉ่หงอ้าปากค้างก่อนทุบอกตัวเองด้วยท่าทางโกรธจัด

“อกตัญญูเกินไปแล้วนังเด็กบ้า!! หล่อนทำให้บ้านเสิ่นลุกเป็นไฟ ลูกสาวฉันถูกลดเงินค่าขนมเพราะแกเอาแต่ฟ้อง!!” ท่าทางตีอกชกตัวทำเยว่ถิงถิงที่ยืนอยู่ไม่รู้จะทำยังไง สุดท้ายจำใจต้องวิ่งออกไปตามสามีอย่างเซี่ยเฉิน

“คุณแม่ต่างหากหล่ะคะ ที่ทำให้บ้านคนอื่นพังเพียงเพราะสังคมจอมปลอม!!” คำพูดแทงใจดำทำไฉ่หงไม่ทน แก้วน้ำใบเล็กถูกจับเขวี้ยงมาทางเธอทันที!!

เพล้ง!!

“อ๊ะ!!”

“คุณแม่!!”

“พี่สะใภ้!!” นางเอกพระเอกของเรื่องเดินเข้ามาเห็นฉากเด็ดพอดี เธอเองตั้งใจไม่หลบจนหางคิ้วแตกเป็นทางยาว เลือดสีสดไหลลงมาช้าๆก่อนอาบลงข้างแก้มเธออย่างหน้ากลัว

“แม่!! แม่บ้าไปแล้วหรือไง!! แค่ป้าจงมาบอกว่าพี่ชายต้องดูแลคุณหนูเสวียน ทำไมต้องบังคับพี่สะใภ้หย่า!!” เซี่ยเฉินบอกให้คนไปส่งข่าวกับพี่ชายแล้ว คาดว่าอีกไม่นานที่นี่ต้องลุกเป็นไฟ

“ฉันทำอะไรผิด!! มันก็เป็นแค่นังเด็กบ้านนอกที่เสี่ยวหลัวขุดมันมาจากเล้าหมูก็เท่านั้น!!” ลู่หลินหลับตาลงปล่อยให้แม่สามีพล่ามถึงฐานะของเธอที่ห่างชั้นจากเขาไปเรื่อยๆ

เธอฝืนร่างกายลุกขึ้นเปลี่ยนชุดแม้พยาบาลจะห้ามปราม เธอขอแค่ทำแผลธรรมดาบอกว่ามีธุระต้องจัดการ จากนั้นยังขอใบรับรองแพทย์ถึงแผลที่พึ่งแตกไปสดๆ

“พี่สะใภ้ใหญ่พี่ใจเย็นหน่อยเถอะนะ” เยว่ถิงถิงรีบเข้ามาห้ามเมื่อเห็นเธอถือกระเป๋าเตรียมเดินออกมาท่ามกลางเสียงด่าทอของแม่สามีและเสียงน้องสามีที่ห้ามปรามหล่อน

“ช่วยให้คนรถไปส่งพี่ที่สำนักงานเขตที“ เธอบอกกับน้องสามีอย่างเซี่ยเฉินด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ ไฉ่หงที่เห็นว่าเธอจะไปสำนักงานเขตคงเป็นเรื่องหย่าจึงรีบพูด

”ดีแล้วแกคิดได้ก็ดี จากนี้เสี่ยวหลัวต้องไม่เสียตำแหน่งดีๆเพราะตัวขาดทุนอย่างแก!!“ เธอหันมาจ้องหน้าคนที่กำลังจะเป็นอดีตแม่สามีก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง

“ค่ะ!!” รอยยิ้มหน้ากลัวนั้นทำไฉ่หงผงะถอย

”มันต้องหย่าก่อนหนูถึงจะแจ้งความเอาผิดข้อหาทำร้ายร่างกายได้ หลังจากไปที่เขตส่งคำร้องหย่า มันจะมีผลในอีก1เดือน ระหว่างนี้ลูกชายคุณจะโดนหนูฟ้องหย่าและแบ่งทรัพย์สิน ส่วนคุณ!! เตรียมตัวนอนคุกได้เลย!!“ เท้าเล็กก้าวฉับไม่สนคนที่ล้มทั้งยืน ขึ้นรถที่น้องสามีเตรียมให้โดยมีเยว่ถิงถิงตามมาด้วย ตลอดทางเธอเอาแต่พล่ำบอกว่าเรื่องทั้งหมดแม่สามีจัดฉาก ขอร้องให้เธอไม่หย่าจะอู๋หลัว

”3วันมานี้เขาเข้ามาเยี่ยมฉันที่แท้งลูกของเขาแค่ครั้งเดียว เพราะงานที่รัดตัว และ3วันมานี้แม่เขามาด่าทอฉันทุกวันตามอารมณ์ของตัวเอง ถิงถิง เรื่องนี้อู๋หลัวไม่ผิดก็จริง แต่แม่เขาผิด การแก้ปัญหาของเขาล่าช้าเกินไป ฉันรอไม่ได้ไปตลอดหรอกนะ“ คำพูดของเธอทำหญิงสาวข้างๆเงียบไปเพราะเห็นว่าจริงทุกประการ

”อู๋หลัวบ้างานมาตลอดฉันรู้ ทุกคนรู้ แต่คนที่กำลังจะสร้างครอบครัว ควรวางเวลาให้ดี ฉันเป็นภรรยาที่ดีให้เขาได้ ขอแค่มีบ้านที่แยกกันอยู่ไม่โดนแม่สามีรังแกแบบนี้ แต่เพราะเขาเลือกงานมาก่อน ฉันคิดว่า…ฉันก็ต้องเลือกตัวเองเหมือนกัน“ ตั้งแต่เธอโดนแม่สามีทำร้ายจนเลือดออก จนกระทั่งเธอไปแจ้งความที่โรงพัก ทั้งยังติดต่อทนายที่เยว่ถิงถิงแนะนำให้เพื่อดำเนิ่นคดี

แจ้งความที่โดนแม่สามีทำร้ายร่างกาย และวางยาจนเธอแท้งลูกให้ทนายจัดการ ส่วนเรื่องที่ขู่ว่าจะฟ้องหย่าเธอไม่ได้ทำ ยังเห็นถึงอนาคตทางการทหารที่เขาทุ่มเท

“ฉันไม่ยอมความใดๆทั้งสิ้น นี่เป็นที่อยู่ส่งเอกสารไป เงินฉันจ่ายได้ไม่อั้น ผู้หญิงอย่างไฉ่หงต้องเข้าคุกและเสียค่าปรับให้ฉันตามที่ฉันเรียกร้องเท่านั้น!!” ความแค้นมันสุมอก เธอสั่งทนายเสียงเฉียบซึ่งเขาก็พร้อมทำหน้าที่ทั้งยังมองเธออย่างเห็นใจ

เธอให้ที่อยู่บ้านผู้ใหญ่บ้านในอำเภอจิงเจียงไป เพราะถามเยว่ถิงถิงว่าที่นั่นใช่บ้านเดิมของเธอไหม ก็พบว่ามีจดหมายเก่าๆที่พี่ชายส่งมาอยู่ก้นกระเป๋า เธอจึงมีที่อยู่ให้ทนายติดต่อ ตั้งใจจะกลับไปตั้งหลักที่นั่นก่อน

และจวบจนถึงตอนนี้ที่เป็นเวลาบ่ายคล้อย แม้แต่เงาของอู๋หลัวเธอก็ไม่เห็น ขนาดไม่คาดหวังเธอยังแอบผิดหวังกับเขาเล็กน้อยจริงๆ

ลู่หลินกลับมาที่บ้านเสิ่น ทั้งบ้านเงียบกริบคงเพราะถูกตำรวจเชิญตัวไปโรงพัก เพื่อพูดคุยกับทนายของเธอมีเพียงเยว่ถิงถิงที่อยู่เคียงข้าง

เธอจัดการวางซองสีน้ำตาลลงบนเตียง ทั้งใบรับรองการรักษาร่างกายที่แท้งลูก และใบรับรองแผลที่หัว ทุกอย่างเธอสอดไว้ในนั้นหมด

แหวนแต่งงานเธอก็คืน กุญแจดอกเล็กที่เขาให้เธอเปิดตู้ใบเล็กที่อยู่ในเสื้อผ้าออก จัดการนับเงินและทองในนั้นแบ่งมันมาครึ่งนึงพอดีเป๊ะ ไม่เอาเปรียบ ก่อนจะหย่อนกุญแจใส่ไว้ในซองจดหมาย และสะพายกระเป๋าที่มีเสื้อผ้าไม่กี่ชิ้นขึ้นบนแผ่นหลังบอบบาง

”พี่สะใภ้ให้ฉันไปส่งเถอะ“ ลู่หลินส่ายหน้าก่อนจะถอนหายใจ

”จำไว้นะถิงถิง เรื่องที่ฉันจดไว้ในสมุดนั่นเป็นเรื่องที่เธอต้องหาทางแก้ไขไม่ให้มันบานปลาย อย่าปล่อยให้ยัยแก่ปีศาจนั่นมาทำให้ชีวิตเธอไม่มีความสุข“ เธอโบกมือให้นางเอกของเรื่องที่เธอเอาใจช่วยมาตั้งแต่อ่านนิยาย และตัดสินใจเดินออกมารอรถโดยสารที่หน้าหมู่บ้าน รอไม่นานรถเที่ยวสุดท้ายก็มาพอดี

”ไปลงที่สถานีรถไฟค่ะ“

ทางด้านคนที่รีบวิ่งมาที่บ้านเจอเพียงน้องสะใภ้ที่ยืนตาแดงก็ใจหล่นวูบ

”อาหลินหล่ะ? พี่สะใภ้ใหญ่ของเธอไปไหน!!“ ท่าทางแบบนี้ของพี่สามี เยว่ถิงถิงไม่เคยเห็น ทำได้แค่ส่ายหน้า

”ไปแล้วค่ะ ใบหย่า…วางอยู่บนเตียงในห้องนอน“