สิ้นสุด สู่การเริ่มต้น

กระแสน้ำเย็นไหลผ่านจากเทือกเขา ร่างกายที่ปรับอุณหภูมิไม่ทัน ทำสาวน้อยวัย14หนาวอย่าง หวงอี้หนิง รู้สึกปวดหนึบที่โคนขา แม้พยายามตีนขาเพื่อขึ้นไปหาอากาศด้านบนก็ยากเย็นนัก จนกระทั่งยอมแพ้ต่อโชคชะตา ปล่อยร่างบอบบางให้จมลงสู่ห้วงทะเล

ในขณะเดียวกัน โลกที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีสมัยใหม่ นักชีววิทยาสาวถูกผู้ใหญ่กดดันให้สร้างน้ำยาปฏิชีวนะที่ยังไม่สมบูรณ์แบบขึ้นมาใหม่ แลกกับเงินมูลค่ามหาศาล แม้ไม่อยากได้เงินและอยากลาออกจากองค์กรดำมืดนี้หลายหน ก็เหมือนหัวหน้างานมานั่งอยู่ในใจ

“หากน้ำยาตัวนี้สำเร็จ ผมจะอนุมัติใบลาออกให้คุณทันที“

เช้าจรดค่ำมืดเอาแค่ค้นคว้าหาวิธีจัดการ แต่ในขั้นตอนสุดท้าย น้ำยาที่เตรียมไว้แล้วถูกสับเปลี่ยน เมื่อถูกเทลงไปรวมกับของเหลวในขวดแก้ว ไม่ทันถึง1วินาที ทุกอย่างระเบิดพร้อมเพลิงไหม้ห้องทดลอง รวมไปถึงอาคารใหม่ที่กดขี่แรงกายของเธอมาสร้าง

”จบกันเสียที งานที่ฆ่าฟันมนุษย์ด้วยกันเองมานับไม่ถ้วน!!“

”เจ้าได้โอกาสในการเริ่มต้นใหม่ เพราะความผิดพลาดของสวรรค์จำต้องชดใช้ให้เจ้า น้ำยาที่เจ้าเฝ้าฝันและตั้งตารอ อยู่ในมือนั่นแล้วรอเพียงเจ้านำไปใช้ประโยชน์ หวงอี้หนิง…”

“หากเจ้ารองไม่ตื่น เจ้าเองก็ควรทำใจ เวลานี้ใช่ว่าทุกบ้านจะไม่เกิดการสูญเสีย เราเอง…จะตายวันตายพรุ่งไม่อาจรู้ได้” หวงเกาเฉินเอ่ยอย่างท้อใจ สายตาที่ฉ่ำวาวด้วยน้ำตามองบุตรสาวคนที่สองอย่างแสนสงสาร ลมหนาวที่ผัดผ่านเข้ามาระหว่างช่องว่างของผนัง ที่แปะด้วยปีกไม้ ยิ่งตรอกย้ำว่าเด็กสาวที่พึ่งสิ้นลมตัวคงเย็นเฉียบอย่างน่าสงสาร

“หากลมหนาวยังมาเป็นระลอกใหญ่ คาดการว่าเอาร่างน้องรองไว้เช่นนี้ก็คงไม่เสียหายหรือเน่าเปื่อย” หวงเหยียนปิงบีบมือมารดาที่เอาแต่กอดบุตรสาวไว้อย่างแสนเสียใจ

“ได้โปรด ข้ามีบุตรสาวเพียงคนเดียว อย่าพรากนางไปจากข้า” ริมฝีปากที่แตกระแหงสั่นระริก เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“คนบ้านหวงตัดใจเสียเถอะ จะทำอะไรก็รีบทำหน่อย จะเผาหรือจะฝังช่วยเลือกที ชาวบ้านจะได้ช่วยกันจัดการถูก“ ผู้นำหมู่บ้านอย่างเซี่ยคุนหนิงที่ยืนอยู่หน้าประตูจำต้องเร่งเร้าก่อนที่ลมหนาวละรอกใหม่ที่รุนแรงจะกระหน่ำมาอีกครั้ง

แคร่ก อึก แคร่ก

คนที่นอนฟังมานาน จับใจความได้ว่าเธอน่าจะย้ายวิญญาณมาอยู่ในร่างของเด็กสาวตัวผอมบาง จึงรีบปล่อยเสียงไอออกมา ก่อนที่จะถูกจับไปฝังทั้งเป็น!!

”จะ เจ้า เจ้ารอง ท่านพี่ ท่านดูเถิด นางฟื้น!! นางฟื้นจากความตาย!!“