ตอนที่ 7 ก็เหมือนขนมทั่วไป

ตอนที่ 7 ก็เหมือนขนมทั่วไป

"ท่านย่า นั่นคืออะไรหรือขอรับ หรือว่ามีไหว้เทพเจ้าถึงมีขนมในเรือนของเรา" อี้เฟิงวิ่งเข้ามาหาด้วยความตื่นเต้นเมื่อได้เล่นอยู่กับบิดาจมูกของเขาได้กลิ่นชวนหลงไหล ราวกับมีขนมและก็เป็นอย่างที่เขาคิดเอาไว้

"อี้เฟิงเจ้ามาพอดีเลย แม่ว่าจะไปหาเจ้าที่ห้องในเมื่อเจ้ามาแล้วมานั่งลงสิ จานนี้แม่มอบให้เจ้ามันคือซาลาเปา ต้องกินยามที่ร้อน ๆ ถึงจะอร่อยลองกินดูสิ" รอยยิ้มของเด็กชายเปลี่ยนไปทันที ใบหน้าเริ่มหวาดกลัว ท่านแม่เปลี่ยนไปไม่พอแถมยังทำขนมอีกด้วย นี่ใช่มารดาของเขาจริง ๆ นะหรือ ?

เหมือนนางอวี่เฉินจะพอเดาสีหน้าของหลานชายออก นางจึงยื่นมือไปหยิบซาลาเปาขาวอวบก้อนไม่เล็กไม่ใหญ่ กัดเข้าปากเคี้ยวลิ้มรส ครานั้นดวงตาของนางเบิกโพลงอีกครา รสชาติไส้อร่อยไม่หวานมากนักเพราะทำจากธัญพืช ตัวแป้งนุ่มฟูไม่แข็งกระด้าง จังหวะนั้นเทียนเซิงเดินเข้ามาเห็นท่าทางของท่านแม่คิดว่านางถูก 

อวิ๋นหลิงวางยาพิษ รีบเข้ามาแย่งขนมจากมือของมารดาต่อว่าอวิ๋นหลงเสียงดัง

"ข้าคิดไว้ไม่มีผิดเจ้ามีแผนการร้ายต้องทำใส่ยาพิษให้ท่านแม่ของข้ากับอี้เฟิงอย่างนั้นหรือ ? พวกเจ้ารีบไปเรียกท่านหมอมาตรวจดูอาการของท่านแม่ ในเรือนพอจะมียาถอนพิษหรือไม่อย่าชักช้ารีบไปเอามาให้ท่านแม่ข้ากินถอนพิษเดี๋ยวนี้" ยิ่งได้ยินคำพูดของบิดาใบหน้าของอี้เฟิงซีดขาวอย่างเห็นได้ชัด

"โอ้ย ! เทียนเซิงข้าไม่ได้เป็นอันใดเสียหน่อยจะโวยวายเสียงดังไปทำไม ข้าไม่ได้ถูกวางยาเพียงแค่ขนมของลูกสะใภ้รสชาติดีอย่างไม่เคยกินที่ใดมาก่อนเท่านั้น ไม่เชื่อเจ้าลองกินดู"

นางอวี่เฉินยัดซาลาเปาที่ถูกบุตรชายแย่งไปยัดใส่ปากเขาทันที เทียนเซิงไม่มีเวลาปฏิเสธเมื่อถูกท่านแม่จับยัดอีกทั้งยังปิดปากของเขาเอาไว้แน่น หากไม่ยอมเคี้ยวและกลืนลงคอมีหวังเขาน่าจะขาดอากาศหายใจแน่ ๆ อี้เฟิงเหลียวมองอย่างระแวงแต่เมื่อเห็นท่านย่ากับท่านพ่อไม่เป็นอะไร เขาก็เหลือบมามองซาลาเปาอีกครั้ง อวิ๋นหลิงกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะหยิบและยื่นให้อี้เฟิง  

"อี้เฟิงแม่ทำขนมนี้เพื่อเจ้าโดยเฉพาะ เจ้าเองลองกินดูสิว่ารสชาติเป็นอย่างไร ในขนมนี้ข้าไม่ได้ใส่ยาพิษอย่างที่บิดาเจ้ากล่าวมาหรอกนะ หากเป็นเช่นนั้นแม่บ้านโม่ชิง สาวใช้ในห้องครัวคงตายกันหมดแล้ว เอาสิก่อนที่มันจะเย็นชืด" อี้เฟิงหันไปมองหน้าท่านย่าอีกครั้งนางพยักหน้าเป็นคำตอบให้เขารับซาลาเปาจากมารดา กัดกินคำเล็ก ๆ ลิ้นรับรู้รสชาติเขาเริ่มเคี้ยวคำโตมากกว่าเดิม อวิ๋นหลิงคลี่ยิ้มอย่างโล่งอกทั้ง ๆ ที่เมื่อครู่กลัดกลุ่มใจกลัวว่าอี้เฟิงไม่ชอบ

"อร่อย มันอร่อยมากเลยขอรับท่านแม่"

"นั่นสิ ข้าก็ว่าอร่อยวันหน้าหากเจ้าว่าง ๆ ก็ช่วยสอนสาวใช้ในครัวไว้บ้างจะได้ไม่ต้องลงมือทำเอง ทั้ง ๆ ที่พึ่งฟื้นแท้ ๆ แต่เจ้ายังลงมือทำขนมแทนที่จะพักผ่อนช่างดื้อรั้นเช่นเดิมเลยนะ แล้วเจ้าล่ะอร่อยหรือไม่เทียนเซิง? " เขาแทบจะใช้ลิ้นเลียนิ้วตัวเอง เมื่อได้ลิ้มรสชาติซาลาเปา หากแต่ต้องวางท่าเกรงจะเสียหน้า ทำใบหน้าบึ้งตึงพร้อมตอบกลับ

"ขนมก็เหมือนของในตลาดกินไป กินมาก็เหมือนเซาปิ่ง ผิดกับตรงที่แป้งเซาปิ่งจะแข็งและใส้แน่นมากกว่านี้เท่านั้นเอง"

"อย่างนี้นับว่าอร่อยใช่หรือไม่เจ้าคะ" อวิ๋นหลิงเอ่ยถามพลางยกยิ้ม หมั่นไส้เหลือเกินเมื่อเห็นท่าทางเขาเมื่อครู่

"ข้าบอกไปแล้วอย่างไรล่ะว่ารสชาติเหมือนขนมทั่วไป นี่ก็ใกล้ยามอู่(12.00) แล้วกลับห้องกินอาหารเอนหลังสักงีบเสียหน่อย" เขาจะตอบว่าอร่อยก็กลัวเสียหน้าจึงแสร้งปลีกตัวออกไป อวิ๋นหลิงเห็นอย่างนั้นรีบคว้าซาลาเปาสองลูกใส่มือให้เขา

"เอาไว้กินยามว่างนะเจ้าคะ จะได้ไม่หิวระหว่างรอช่วงอาหารเย็น ท่านแม่ อี้เฟิงกินเยอะ ๆ นะวันหน้าจะทำอย่างอื่นให้ได้ชิมอีก หวังว่าครั้งหน้าท่านแม่กับอี้เฟิงจะชอบนะ" อวิ๋นหลิงยัดใส่มือให้เขาก่อนจะหันไปพูดคุยกับนางอวี่เฉินและอี้เฟิง ทำเป็นไม่สนใจเขา เทียนเซิงรับซาลาเปาเดินหันหลัง กระตุกยิ้มอย่างดีใจมองที่ซาลาเปาสองลูกนี้ คิดว่าตนเองจะไม่ได้กินมันอีกเสียแล้ว

แม้ว่าเจ้าจะเปลี่ยนไปเอาอกเอาใจและไม่ได้ใส่ยาพิษแต่ข้าก็ยังมั่นใจว่าเจ้าต้องมีแผนการอื่นแน่ ๆ แต่เอาเถอะเพราะข้าจะไม่ละสายตาจากเจ้าแน่นอน

เขาคิดในใจพลางยิ้มกว้างรีบย่างกรายไปให้ไกลสวนกลางเรือน เพื่อแอบกินซาลาเปาแสนอร่อยในมือยามนี้

หลายวันต่อมา

ตั้งแต่ที่เจียงซีเข้ามาอยู่ในร่างของอวิ๋นหลิงเธอมีความสุขเหลือเกิน ความเศร้าโศกเสียใจถูกปลอบประโลมเมื่อมีแม่สามีอย่างอวี่เฉินคอยดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดี ร่างกายของเธอแข็งแรงขึ้น ความสัมพันธ์กับอี้เฟิงก็ดีขึ้นด้วยเช่นกัน

หลายวันมานี้เทียนเซิงไม่ได้มานอนกับนางที่ห้อง เมื่อหวนย้อนคิดถึงความทรงจำก่อน ๆ เขามักจะมานอนกับนางทุกคืน มีเพียงนางเท่านั้นที่คอยขับไล่เขาให้ออกจากห้อง หลังมื้ออาหารเย็นวันนี้อวิ๋นหลิงอาสาจะพาอี้เฟิงไปนอนที่ห้องของเขา ระหว่างจะพาอี้เฟิงนอนนั้นนางได้เล่านิยายในยุคปัจจุบันให้อี้เฟิงได้ฟังเขา 

ชื่นชอบเวลาที่มารดาจ้องมองเขาด้วยความรัก อ้อมกอดของมารดาอบอุ่นจนคิดว่านี่คือความฝันเสียอีก

“ท่านแม่ หากนี่คือความฝัน ข้าคงคิดว่าต้องเป็นฝันดีแน่ ๆ ข้ากลัวเหลือเกินว่าวันใดที่ข้าลืมตาขึ้นมาเรื่องที่ผ่านมาจะกลายเป็นเพียงความฝันเท่านั้น” อวิ๋นหลิงชะงักครู่หนึ่งเมื่อกำลังเล่านิทานอยู่ นางจ้องมองเด็กชายตัวน้อยอายุเพียง 5 ขวบ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย นางยื่นมือไปแตะที่ศีรษะของเด็กชายเบา ๆ ดึงตัวของเขามากอดเอาไว้แน่น

“โธ่ ๆ อี้เฟิงของแม่ เจ้าแสนดีขนาดนี้แม่จะไม่รักและดูแลเจ้าได้อย่างไรกัน ต่อจากนี้ไปเมื่อไหร่ที่เจ้าลืมตาขึ้นมาจะไม่มีความฝันใด ๆ ทั้งนั้น เรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนี้ความรักที่แม่มอบให้เจ้า ความอบอุ่นอ้อมกอดที่เจ้าต้องการต่อจากนี้แม่จะมอบให้เจ้าทุก ๆ วัน เด็กดีนอนเถอะนะ แม่จะกล่อมและกอดเจ้าจนกว่าเจ้าจะหลับ”

“ขอรับท่านแม่ ข้ารักท่านแม่นะขอรับ” อี้เฟิงกอดอวิ๋นหลิงกลับมุดเข้าแนบกายของนางซึมซับความอบอุ่นแม้ในใจจะกลัวว่าท่านแม่จะเปลี่ยนไปเป็นเหมือนเดิม จึงรีบตักตวงไออุ่นนี้