ทะลุมิติมารักกับตัวร้าย

กลิ่นอายของความอับชื้นและกลิ่นยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ลอยเตะจมูก "ไอรดา" กะพริบตาปริบ ๆ เพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้า แสงไฟนีออนสีขาวนวลจากโคมไฟระย้าคริสตัลส่องกระทบกับวอลเปเปอร์ลายหลุยส์สีทองอร่ามบนผนังห้องนอนขนาดใหญ่โตมโหฬาร

นี่มัน... ไม่ใช่ห้องเช่าแคบ ๆ ของเธอเมื่อนาทีที่แล้วแน่ ๆ

ภาพสุดท้ายที่เธอจำได้คือการนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงนอน อ่านนิยายดราม่า-โรแมนติกเรื่องโปรดบนไอแพด พร้อมกับสายชาร์จแบตเตอรี่ที่สภาพค่อนข้างเก่าคร่ำคร่า ทันใดนั้นประกายไฟแปล๊บปลาบก็ดังขึ้นพร้อมกับความรู้สึกชาหนึบที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ก่อนที่สติทุกอย่างจะดับวูบลง

.

.

“คุณหนูคะ! คุณหนูรัญธิดา ฟื้นแล้วหรือคะ?”

เสียงแหลมสูงของสาวใช้คนสนิทดังขึ้นข้างเตียง พร้อมกับร่างท้วม ๆ ที่รีบวิ่งเข้ามาประคอง ใบหน้าของหญิงวัยกลางคนฉายแววโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด แต่ในสายตาของรัญธิดากลับเต็มไปด้วยความสับสนระคนตกใจ

ชื่อเมื่อครู่นี้... รัญธิดา งั้นเหรอ?

สมองของเธอกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็วเมื่อความทรงจำแปลกปลอมหลั่งไหลเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก รัญธิดาไม่ได้แค่ฝันไป แต่เธอทะลุมิติเข้ามาในนิยาย นิยายน้ำเน่าที่เธอเพิ่งอ่านจบไปหมาด ๆ และที่ซวยยิ่งกว่าคือ เธอดันทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของ "รัญธิดา" นางร้ายผู้มีจุดจบโคตรอนาถ นางร้ายที่ต้องกลายเป็นคนบ้า ติดคุก และจบชีวิตลงอย่างโดดเดี่ยวในโรงพยาบาลจิตเวช!

“คุณหนู เป็นอะไรไปคะ? ทำไมมองหน้าฉันแบบนั้นล่ะ หรือว่ายังเวียนหัวอยู่จากเรื่องของคุณภาคิน?” สาวใช้คนเดิมเอ่ยชื่อผู้ชายคนนั้นออกมา

ภาคิน! พระเอกจอมโง่เง่า หูเบา และหลงตัวเองขั้นสุดยอด!

ในเนื้อเรื่องเดิม รัญธิดาในร่างนี้หลงรักภาคินหัวปักหัวปำ ทั้งคู่เคยสนิทกันในวัยเด็ก แต่พอภาคินได้เจอกับ มินตรา ลูกสาวแม่บ้านที่ย้ายเข้ามาใหม่ เขาก็ตกหลุมรักความใสซื่อ (จอมปลอม) ของมินตราทันที รัญธิดาพยายามปล่อยวางแล้ว แต่เธอกลับมารู้ความจริงว่ามินตราแท้จริงแล้วคือลูกสาวลับ ๆ ที่พ่อของเธอแอบไปได้เสียกับแม่บ้านตอนเมาเหล้า ความโกรธแค้น ความอิจฉาริษยา และความน้อยเนื้อต่ำใจทำให้เธอระเบิดอารมณ์ทำลายข้าวของ จนเผลอพลั้งมือทำให้แม่ของมินตราหัวใจวายตายต่อหน้าต่อตา

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ภาคินก็ตราหน้าว่าเธอคือ "ฆาตกร" และเกลียดชังเธอเข้ากระดูกดำ เขาคอยปกป้องมินตรา เยาะเย้ยถากถางเธอสารพัด ขณะที่มินตราก็ใช้มารยาหญิงรุมเร้าจนเธอกลายเป็นคนเสียสติ ร่วมมือกับตัวร้ายอย่าง คิมหันต์ ทำเรื่องเลวร้ายจนสุดท้ายพังพินาศย่อยยับ

ให้ตายเถอะ! พล็อตประสาทกินอะไรแบบนี้เนี่ยนะ?!

รัญธิดาสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามตั้งสติแล้วลุกขึ้นพิงหัวเตียง เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องนอนสุดหรูที่เป็นเครื่องยืนยันว่าตอนนี้เธอกลายเป็นคุณหนูตระกูลผู้ดีมีเงินตระกูลใหญ่โตแล้วจริง ๆ

“ฉันเป็นอะไร?” เสียงหวานเอ่ยถามออกไป น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบจนสาวใช้ถึงกับผะเผกด้วยความประหลาดใจ เพราะปกติแล้วคุณหนูของนางจะเป็นคนอารมณ์ร้อน กรีดร้องโวยวายและเอาแต่ใจตัวเองเป็นที่หนึ่ง

“ก็... คุณหนูเป็นลมล้มพับไปหลังจากกลับมาจากงานเลี้ยงวันเกิดของคุณภาคินน่ะค่ะ เพราะเห็นคุณภาคินควงมินตราออกหน้าออกตาแถมยัง...” สาวใช้เงียบเสียงลงเมื่อเห็นสายตาคมกริบที่ส่งผ่านมา

รัญธิดายกมุมปากขึ้นยิ้มเยาะให้กับความโง่เขลาของเจ้าของร่างเดิมในอดีต วิ่งตามผู้ชายเฮงซวยที่มองไม่เห็นคุณค่าเนี่ยนะ? น่าสมเพชสิ้นดี! ผู้ชายอย่างภาคิน ต่อให้เอาทองมาล่อหน้าเธอก็ไม่เอา มัวแต่หลงตัวเอง คิดว่าผู้หญิงทุกคนต้องสยบแทบเท้า แถมยังโง่ให้มินตราจูงจมูกเหมือนควายตัวหนึ่ง น่ารังเกียจเป็นบ้า!

“เรื่องของเขา ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของเขาไปสิ” รัญธิดากล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและเด็ดเดี่ยว ดวงตากลมโตฉายแววประกายความมั่นใจที่ต่างจากเดิมลิบลับ

ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้เธอย้อนเวลากล่าวคือทะลุมิติมาอยู่ในร่างนี้แล้ว เธอก็จะไม่ยอมเดินตามบทละครน้ำเน่าที่ผู้แต่งขีดไว้เด็ดขาด! นางร้ายคนเดิมที่โง่เง่าและยอมตายอย่างน่าอนาถคนนั้นได้ตายไปพร้อมกับลมหายใจเฮือกสุดท้ายแล้ว นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป รัญธิดาคนนี้จะเป็นคนกำหนดชะตาชีวิตของตัวเอง เธอจะกอบโกยสมบัติ จะรักตัวเองให้มากที่สุด และที่สำคัญ... ใครหน้าไหนที่คิดจะมาเหยียบบดขยี้เธอ เธอนั่นแหละจะสับมันให้แหลกคามือ!

“คุณหนูคะ... พูดอะไรแปลกจังเลยค่ะ” สาวใช้ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ

รัญธิดาเหลือบมองสาวใช้ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างทรงเสน่ห์ “แปลกตรงไหน? ฉันแค่ตาสว่างแล้วต่างหากล่ะ... เอาน้ำมาให้ฉันแก้วหนึ่ง แล้วก็เตรียมชุดสวย ๆ พรุ่งนี้ฉันจะไปถอนหุ้นและจัดการเรื่องธุรกิจของฉันเอง ไม่ว่างมานั่งเสียเวลากับผู้ชายเฮงซวยหรอกนะ”

ร่างบางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้จะเพิ่งฟื้นไข้แต่แววตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความเฉียบคมและทรงพลัง ชะตากรรมในนิยายเรื่องนี้... เธอจะเป็นคนฉีกมันทิ้งด้วยมือของเธอเอง!