ฮูหยินจวนแม่ทัพเหลียง

หลังจากทั้งคืนที่ผ่านมานางได้อ่านประวัติความเป็นมาของเขาจากในมิติ นางคิดทุกอย่างด้วยความรอบครอบ จดจำคนที่หวังร้ายกับตัวเขาเอาไว้ด้วย เพราะการที่นางเข้ามาอยู่ในฐานะภรรยานั่น เท่ากับว่านางมีศัตรูคนเดียวกันกับเขา

“คุณหนู ในจวนนี้ไม่มีอาหารหรือสิ่งใดที่พอจะนำมาปรุงได้เลยเจ้าค่ะ” นางพยักหน้ารับรู้ เพราะดูเหมือนกับว่าที่นี่ไม่ใช่ที่พำนักของเขา

“เอาเงินนี่ไปจัดการ ไม่ต้องจับจ่ายอย่างเอิกเกริกนัก เอามาหลายๆอย่าง ตอนนี้ก็ยังอยู่ในช่วงฉลอง เจ้าพาคนไปช่วยยกสักคนสองคนก็พอ หากใครถามให้บอกว่าพึ่งย้ายมาใหม่ หรือถ้าจะให้ดีไม่ต้องเปิดปากพูดกับใครดีที่สุด“ นางแน่ใจว่าคนที่นี่จะไม่เป็นมิตรกับนางแน่นอน เพราะว่าทุกคนคือคนของเขา และนางยังไม่คิดจะผูกสัมพันธ์กับใครในตอนนี้

”แม่นมหลี่สั่งคนให้นำของตกแต่งเก่าๆพวกนี้ออกให้หมด ปลดป้ายจวนลงมา ทาสีใหม่ให้สดใสกว่าเดิม แผ่นป้ายเป็นสีเขียวแก่ ตัวหนังสือเป็นสีทองจึงจะดูหรูหรา“ ของบางอย่างนางนำออกมาจากในมิติตั้งแต่เมื่อคืน และตอนนี้มันถูกจัดวางอยู่บริเวณหอนั่งกลางจวน

”สั่งให้คนนำต้นไม้มาปลูก ทั้งต้นท้อ ต้นบ๊วย และดอกกุหลาบพันปี“ เพราะที่นี่ดูไร้ชีวิตชีวา และนางต้องอยู่อาศัยไปอีกนาน จึงปรับปรุงเสีย

”พวกเจ้าทำงานไม้เป็นหรือไม่“ นางหันไปถามทหารที่มาด้วย และพวกเขาก็พยักหน้าอย่างขันแข็ง

”รั้วนี่ผุพังไม่น้อย ไปที่โรงไม้ซื้อไม้สำเร็จมา จัดการทำรั้วใหม่ประตูจวนด้านหน้าต้องแน่นหนากว่านี้“ นางคงติดนิสัยมาจากโลกเดิมคือที่อยู่อาศัยต้องดูดี และเพอร์เฟคที่สุด

”ส่วนเจ้าตามข้ามา“ นางเดินนำแม่นมหลี่ไปอีกด้าน ก่อนจะตรวจตราดูสินเดิม

”ผ้าไหม ผ้าฝ้าย ผ้าไหมเย็น แล้วนี่อะไร“ นางเปิดหีบดูพร้อมกระดาษแผ่นนึง

”ทุกอย่างอย่างละ20พับ ถือว่าเยอะพอสมควร ข้าจะตัดชุด ขอสีที่สดใส สีชมพู สีเหลือง สีเขียว“ นางแหวกผ้าดูพบว่ามีแต่สีที่ถูกใจ

”เป็นสตรีที่แต่งงานแล้ว สีเรียบๆเหมาะกว่าเจ้าค่ะ“ แม่นมหลี่บอกเช่นนั้นแต่นางกลับยิ้มให้

”ข้าอยากมีชีวิตที่สดใส เริ่มต้นที่อาภรณ์นี่แหละ ส่วนรองเท้า ข้าเลือกแค่2คู่นี้ ที่เหลือนำไปขายได้เลย“ เมื่อแจกแจงเสร็จ นางจึงลากกล่องอีกใบออกมา

”นี่เป็นเครื่องทองเจ้าค่ะ“ นางหยิบชุดนำชาท่ี่เป็นทองขัดแวววาวออกมาพินิจ

”ปกตินำออกมาใช้หรือไม่“ เพราะบางคนก็มักเอาไว้เป็นของสะสม

”เอามาไว้ต้อนรับแขกที่สูงศักดิ์ยามมาเยี่ยมที่จวนเจ้าค่ะ“ นางพยักหน้ารับคล้ายเข้าใจ

”แต่ในที่นี้ข้าสูงศักดิ์ที่สุดแล้ว เอาออกไปใช้ ใช้ให้มันเป็นเรื่องปกติ“ ยังมีพวกชามจานช้อนที่นางนำออกมาจากในมิติ เป็นของเกรดดีที่มั่นใจว่าในยุคนี้ราคาแพงแน่นอน นางจึงดึงกล่องลังที่นางเตรียมไว้ออกมาจสกใต้เตียง

”ของพวกนี้ เป็นถ้วยชามหม้อไห ช้อนและแก้วน้ำของข้าเอง นำออกไปใช้ในครัว“ แม่นมหลี่ค่อนข้างตื่นเต้น เพราะปกติหากเป็นชาวบ้านทั่วไปมีเพียงถ้วยจานดินเผาเท่านั้นที่จะได้ใช้ ของพวกนี้เนื้อดีไม่น้อย น่าจะดีมากเสียด้วยซ้ำ

”ต่อไปนี้ ไปที่ตลาดซื้อดอกไม้ที่มีกลิ่นหอมมาให้ข้าทุกวัน วันละ2มัด ข้าจะตกแต่งจวนให้สวยงาม“ นางไม่กังวลเรื่องย้ายมาอยู่ในโลกนี้ มาอยู่ในเมืองที่ไม่คุ้นชิน และไม่นึงถึงสามีอย่างที่ควรจะเป็นด้วย นางมีทั้งมิติพิเศษ มีทั้งเงินทอง เรื่องอะไรนางต้องกลัวเสียเปรียบ

”นี่พลุไฟคืนนี้ตอนกินเลี้ยง จุดสัก10ลูก เอาให้ชาวแคว้นตื่นเต้นกับงานแต่งอลังการของข้าหน่อย“ นางจะเฉลิมฉลองให้อลังการ ให้ใครบางคนวิ่งเต้นมาให้นางสะสางปัญหาถึงที่ แม้คนอื่นจะคิดว่าคือการฉลองการแต่งงาน แต่สำหรับนางมันคือการฉลองการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของนางต่างหาก