เริ่ม

คำพูดนั้นเฉินหมิงไม่คิดห้าม เขานั่งสอบถามลูกไปเรื่อยๆ จนลืมเวลา จึงได้รับรู้ว่าที่ผ่านมาครอบครัวเขาสร้างเรื่องเลวร้ายอะไรไว้บ้าง และนอกจากภรรยาเขาจะถูกปั่นหัว ลูกชายเขาก็คือคนที่รับความเกลียดชังเข้าเต็มๆ

“คุณต้องไปทำงานนะ อย่าลืม” ร่างกายของมารดาลู่จินหมิงอ่อนแอเกินไป เธอคิดว่าเพราะเจ้าของร่างเดิมเอาแต่ตามสามีและเครียดหนัก จึงทรุดโทรมเช่นนี้ แค่เธอเหลือบมองกระจกก็แทบช็อค!!…การรักคนอื่นมากกว่าตัวเองไม่มีอะไรดีเลยแฮะ!!…

”พรุ่งนี้อย่าพึ่งออกจากโรงพยาบาล เสร็จงานผมจะมารับ“ เขาก้มมองนาฬิกาก็ตัดสินใจลุกขึ้น เธอดึงจินหมิงให้นอนข้างเธอบนเตียง เด็กน้อยที่มีอายุแค่3ขวบง่วงจนตาจะปิดเธอจึงลูบหัวเบาๆ

”เฉินหมิง คุณทำงานไปเถอะ ทำให้มันสำเร็จเพื่ออนาคตของจินหมิง เรื่องในบ้านฉันจะจัดการเอง ถ้าคุณ…อึดอัดใจกับความร้ายของฉัน ออกจากโรงพยาบาล เราไปหย่ากัน!!“ เพื่อป้องกันเรื่องร้ายในอนาคต หลังเอาคืนคนพวกนั้นแล้ว เธอจะเลี้ยงจินหมิงให้ดีที่สุด ให้เขาโตไปมีอนาคตและชื่อเสียงในด้านดีๆ

”ว่านชิว ผม…“ เธอปิดปากตาลงไม่อยากฟัง เพราะมั่นใจว่าเขาลังเล นั่นแปลว่าแม้แต่คำพูดของลูกชายเขาก็คงไม่เชื่อ

เมื่อเห็นว่าวันนี้ยังไม่ควรคุยกัน ร่างกายที่เหนื่อยล้าจากเรื่องงานและเรื่องที่บ้านทำเขาเดินคอตกออกจากห้องพัก ใจนึกเพียงว่าต้องรีบจัดการงานของตนเองและกลับมาจัดการเรื่องในบ้านที่มันยุ่งเหยิง

แต่ใครเลยจะคิด เช้านี้คนที่เปี่ยมด้วยความแค้นออกจากโรงพยาบาลแต่เช้า ตรงกลับมายังคฤหาสน์ที่เป็นของตระกูลเฉียน ตระกูลเก่าของเธอ จัดการวางแผนทุกอย่างรวมถึงเรื่องเอกสารบางอย่าง ก่อนจะเดินทางไปที่ตระกูลลู่ที่เป็นเรือนหอแต่ตอนนี้ครอบครัวสามีอยู่กันเต็มบ้าน

”เรียกแม่บ้านทุกคนออกมา“ ก่อนออกจากโรงพยาบาล เธอตามคนเก่าแก่ของตระกูลเฉียนมาที่โรงพยาบาล ทนายซูจัดการทุกอย่างตามที่เธอขอและวันนี้เธอจะไล่บี้ทุกคนเริ่มตั้งแต่คนระดับล่างก่อน

“ในที่นี้ พวกเธอกินเงินเดือนจากใคร” วันนี้เธอเอาจินหมิงไปฝากไว้กับแม่นมที่บ้านเก่า เธอตั้งใจจะจัดการทุกอย่างด้วยความเด็ดขาด ไม่รอแม้กระทั่งสามีที่บอกว่าเสร็จงานจะรีบมาด้วยซ้ำ

ปึ่ง!! เสียงตบโต๊ะทำทุกคนสะดุ้ง เหล่าสาวใช้และแม่บ้านไม่เคยเห็นท่าทางแบบนี้ของนายหญิงของบ้านต่างกุมมือแน่น

”ถามทำไมไม่ตอบ!!“ เสียงฝีเท้าใครบางคนเดินมาทำแม่บ้านฉีที่คิดว่ามีคนคุ้มกะลาหัวรีบเงยหน้าก่อนจะมองสะใภ้รองบ้านลู่อย่างเหยียดหยาม

”ทุกเดือนคนที่โอนเงินให้พวกเราเป็นชื่อบัญชีคุณนายใหญ่ลู่ค่ะ“ รอยยิ้มเล็กๆปรากฏตรงมุมปาก

”งั้นหรอ? สามีฉันมอบหมายให้แม่สามีฉันจัดการงั้นหรอ?“ น้ำเสียงเหยียดหยามเต็มที

”วุ่นวายอะไรแต่เช้า นี่แก่ออกจากโรงพยาบาลก็สร้างความวุ่นวายเลยหรอ?“ แม่สามีที่เดินตรงดิ่งมาทำท่าไม่พอใจ แต่เมื่อไม่เห็นว่าเธอลุกออกจากโซฟาตัวใหญ่ที่คล้ายกับเป็นที่นั่งของคนที่ใหญ่ที่สุดในบ้านให้ตนเองนั่นก็เริ่มมีอารมณ์

”ว่านชิว แกมันจะมากไปแล้วนะ แกไม่รู้จักลำดับอาวุธโสหรือไง!!“